Kural 903 · இல்லாள்கண் தாழ்ந்த இயல்பின்மை எஞ்ஞான்றும்

Kural 903 · Being led by Women · பெண்வழிச் சேறல்

இல்லாள்கண் தாழ்ந்த இயல்பின்மை எஞ்ஞான்றும்நல்லாருள் நாணுத் தரும்.

Illaalkan Thaazhndha Iyalpinmai Egngnaandrum / Nallaarul Naanuth Tharum

The weakling who humbleth himself before his wife will always be ashamed to show his face before the worthy.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

மனைவியின் முன் தன் சுயமரியாதையை இழந்து தாழ்ந்து நடக்கும் தன்மை, நல்லோர் நடுவில் எப்போதும் வெட்கத்தையே தரும்.

Meaning

A nature that lowers itself before the wife, giving up self-respect, will always bring shame among good people.

சொற்பொருள் Word by word

இல்லாள்கண்: before the wife
தாழ்ந்த: lowered, subservient
இயல்பின்மை: the nature of lacking (self-respect)
எஞ்ஞான்றும்: always
நல்லாருள்: among good people
நாணுத் தரும்: will cause shame

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் வரும் 'தாழ்ந்த இயல்பு' என்பதைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தன் மனைவியை மதித்து அவளோடு கலந்துபேசுவது தாழ்வு அல்ல; அது ஒரு சிறந்த இல்லற நெறி. வள்ளுவர் இங்குச் சொல்வது, தன் சொந்த மதிப்பையும் தெளிவையும் முற்றிலும் இழந்து, எந்த முடிவுக்கும் பிறர் முகத்தைப் பார்த்து நிற்கும் ஆண்மையின்மையையே. அதாவது குற்றம் மனைவியிடம் இல்லை; தன் நிலையை இழந்த கணவனிடமே உள்ளது.

'நல்லாருள் நாணுத் தரும்' என்பதிலும் கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று உள்ளது. நல்லோர் என்பவர் நல்ல அறிவும் ஒழுக்கமும் உடையவர்கள். அத்தகைய சான்றோர் முன்னால் தன் கடமையை நிறைவேற்ற முடியாத நிலையை எண்ணி ஒருவன் வெட்கப்படுவான். வெட்கம் என்பது நம் மனச்சாட்சி நமக்குத் தரும் எச்சரிக்கை. அதைக் கேட்பவன் திருந்துவான்.

இங்கு 'எஞ்ஞான்றும்' என்ற சொல் முக்கியம். இந்த வெட்கம் ஒரு நாளோ இரண்டு நாளோ அல்ல; எப்போதும் தொடரும். ஒருவன் தன் சுயமரியாதையை ஒருமுறை விட்டுக்கொடுத்தால், அது பழக்கமாகி, பின்னர் வாழ்நாள் முழுவதும் அவனைப் பின்தொடரும்.

இன்றைய வாழ்வில், குடும்பத்தில் கலந்தாலோசனை அவசியம். ஆனால் முடிவுகளை எடுக்க வேண்டிய இடங்களில் பொறுப்பை விலக்கிக்கொள்வது குறைபாடு. நல்ல கணவனும் நல்ல மனைவியும் ஒருவரையொருவர் மதித்து ஆலோசிப்பார்கள்; அதே நேரம் ஒவ்வொருவரும் தம் பங்கின் பொறுப்பையும் தாமே ஏற்பார்கள்.

வெட்கம் ஒருவகையில் ஆரோக்கியமான உணர்வு. அது நம் நிலையை உணர்த்தி, திருத்திக்கொள்ளத் தூண்டும். நாணம் அற்றவன் எளிதில் வீழ்வான் என்பதே வள்ளுவரின் பல அதிகாரங்களில் வரும் கருத்து. நாணுடைமை என்ற சொல்லையே அவர் பண்புகளின் அணிகலனாகக் கருதுகிறார்.

இவ்வாறு தன் நிலையைக் காத்துக்கொள்வது குடும்பத்தின் மதிப்பையும் காக்கும். கணவன் மதிப்புடன் நிற்கும்போது அவனது மனைவியும் பிள்ளைகளும் ஊரில் தலைநிமிர்ந்து நடக்க முடிகிறது. ஒருவர் தம் சுயமரியாதையை இழந்தால் அதன் தாக்கம் குடும்பத்தின் மற்ற உறுப்பினர்கள் வரை செல்லும் என்பதையும் இங்கே மனத்தில் வைக்க வேண்டும்.

Explanation

The phrase 'thaazhndha iyalbu' needs to be understood correctly. Respecting one's wife and talking things over with her is no lowering; it is a fine rule of married life. What Valluvar condemns here is the lack of manliness that loses all self-regard and clarity and looks at another's face for every decision. The fault, in other words, is not in the wife but in the husband who has lost his footing.

There is something to notice in 'nallaarul naanuth tharum'. The good are those with sound judgement and conduct. Before such people a man feels shame when he cannot fulfil his duty. Shame is a warning from our own conscience, and the one who listens to it mends himself.

The word 'enjnaandrum', always, is important. This shame is not for a day or two. It continues. Once someone gives up his self-respect, it becomes a habit and follows him through life.

Shame is in a way a healthy feeling. It makes us aware of our state and urges us to mend it. In present life, consultation within the family is necessary. But to avoid responsibility where decisions must be taken is a shortcoming. A good husband and a good wife will respect and consult each other, and each will also take on the responsibility of his or her share.

கதை

கோயில் அறங்காவலர் சுப்பையர்

இது ஒரு தமிழ்க் கிராமத்துக் கோயில் சூழலில் நடக்கும் கற்பனைக் கதை.

கும்பகோணத்துக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தின் பெருமாள் கோயிலுக்குச் சுப்பையர் அறங்காவலராக இருந்தார். அவர் நல்லவர், கல்வி அறிவு மிக்கவர். ஆனால் எதையும் தானே முடிவு செய்யத் தயங்கும் இயல்பு அவரிடம் இருந்தது. கோயில் கணக்கு, திருவிழா ஏற்பாடு, பூசாரிக்கான சம்பளம் என எல்லாவற்றுக்கும் அவர் தன் மனைவி பார்வதியிடம் போய் நின்று, "நீ என்ன சொல்கிறாய்?" என்று கேட்பார். பார்வதிக்கும் அவ்வளவு அறிவு இருந்ததால் அவள் சொன்னதையே அவர் அப்படியே ஊரில் சொல்லி வந்தார்.

ஒருமுறை புரட்டாசி மாதத் திருவிழாவுக்கு முன் ஊர்ப் பெரியவர்கள் கூடினர். கோயில் மண்டபத்தைப் புதுப்பிக்க வேண்டுமா, அன்னதானத்தை விரிவாக்க வேண்டுமா என்று விவாதம் நடந்தது. எல்லோரும் சுப்பையரின் கருத்தைக் கேட்டனர். அவர் தயங்கினார். "நான் வீட்டில் கேட்டுவிட்டு நாளை சொல்கிறேன்" என்றார்.

அன்றிரவு ஊர்ப் பெரியவர் ஒருவர் அவரிடம் அமைதியாகப் பேசினார். "சுப்பையரே, கலந்து பேசுவது நல்லது. ஆனால் நீங்கள் அறங்காவலர். இந்தப் பொறுப்பு உங்களுக்கு ஊர் தந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் முடிவை வீட்டிலிருந்து வாங்கி வந்தால், ஊர் உங்களை எப்படி நம்பும்?" இந்தச் சொல் சுப்பையரை உறுத்தியது. தன் மதிப்பு குன்றுவதை அவர் உணர்ந்தார்.

வீடு திரும்பியதும் அவர் பார்வதியிடம் தம் சங்கடத்தைச் சொன்னார். பார்வதி புன்னகையுடன், "உங்கள் அன்பு எனக்குப் புரிகிறது. ஆனால் என் அறிவுரையை ஒரு பக்கத் துணையாகக் கேளுங்கள்; நீங்கள் சிந்தித்து எடுத்த முடிவை நான் மதிப்பேன். எனக்கு முடிவை ஏற்கும் சுமை வேண்டாம்; நீங்கள் உங்கள் அறிவில் நிற்பதைப் பார்க்கவே விரும்புகிறேன்" என்றாள்.

மறுநாள் கூட்டத்தில் சுப்பையர் தெளிவாகப் பேசினார். மண்டபப் புதுப்பிப்பைத் தள்ளி வைத்து, அன்னதானத்தை முதலில் விரிவுபடுத்துவது நல்லது என்று தம் கருத்தைச் சொன்னார். அதற்கான செலவையும் கணக்கிட்டுக் காட்டினார். ஊரார் மகிழ்ந்து ஒப்புக்கொண்டனர்.

திருவிழா நாளில் கோயில் மண்டபத்தில் விளக்குகள் ஒளிர்ந்தன. அன்னதானத்தில் நூற்றுக்கணக்கானோர் வயிறார உண்டனர். பார்வதி பின்வரிசையில் நின்று தன் கணவனின் முகத்தில் தோன்றிய தன்னம்பிக்கையைக் கண்டு மனம் நிறைந்தாள்.

அன்று முதல் ஊரார் அவரை முன்பைவிட அதிகம் மதித்தனர். குடும்பத்தில் ஆலோசனை பெறுவதை அவர் விடவில்லை; ஆனால் முடிவின் பொறுப்பைத் தானே ஏற்றார். அதுவே அவருக்கு நல்லோரிடையே மதிப்பைத் தந்தது.

A story

Subbaiyar the Temple Trustee

This is an imagined tale set in the life of a Tamil village temple.

Subbaiyar was the trustee of the Perumal temple in a village near Kumbakonam. He was a good man and well educated, but he hesitated to decide anything himself. For the temple accounts, the festival arrangements and the salary of the priest, he would go to his wife Parvathi and ask, "What do you say?" Parvathi was wise, and Subbaiyar went and repeated her words to the village exactly as she had said them.

Once, before the Purattasi festival, the village elders met. They debated whether to renovate the temple hall or expand the free feeding. All asked for Subbaiyar's view. He hesitated. "I will ask at home and tell you tomorrow," he said.

That night an elder of the village spoke to him quietly. "Subbaiyar, consulting is good. But you are the trustee. The village gave you this responsibility. If you fetch the decision from your house every time, how will the village trust you?" The words pricked him. He felt his standing fall.

Back home he told Parvathi of his trouble. She smiled and said, "I understand your love. But take my advice as one more help, and I will respect the decision you reach by your own thought. I do not want the burden of making the decision. I want to see you stand on your own understanding."

At the meeting next day Subbaiyar spoke clearly. He said it was better to postpone the hall renovation and expand the free feeding first, and he showed the cost worked out. The villagers happily agreed.

From then on the village respected him more than before. He did not give up seeking counsel at home, but he took the responsibility of decision himself. That brought him honour among the good.

சிந்தனைக்கு

எந்த முடிவுகளில் முடிவின் பொறுப்பைத் தவிர்க்கவே நீங்கள் பிறரிடம் கேட்கிறீர்கள்?

To reflect on

In which decisions do you ask others so that you can avoid owning the result?