Kural 907 · பெண்ணேவல் செய்தொழுகும் ஆண்மையின் நாணுடைப்

Kural 907 · Being led by Women · பெண்வழிச் சேறல்

பெண்ணேவல் செய்தொழுகும் ஆண்மையின் நாணுடைப்பெண்ணே பெருமை உடைத்து.

Penneval Seydhozhukum Aanmaiyin Naanutaip / Penne Perumai Utaiththu

Behold the man that submitteth to petticoat government: a bashful maid hath more dignity in her than he.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தன் அறிவைப் பயன்படுத்தாமல், பிறர் ஏவலுக்கு ஏற்ப நடந்துகொள்ளும் ஆண்மையைவிட, நாணமும் அடக்கமும் உடைய பெண்ணே பெருமை உடையவள்.

Meaning

A modest woman, endowed with a sense of shame, has more worth than the manliness that does another's bidding.

சொற்பொருள் Word by word

பெண் ஏவல்: the bidding of a woman
செய்து ஒழுகும்: acting in obedience to
ஆண்மையின்: than manliness
நாணுடை: modest, possessed of shame (as virtue)
பெண்ணே: the woman herself
பெருமை உடைத்து: has greater worth

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் வள்ளுவர் இரு வகையினரை ஒப்பிடுகிறார். ஒருவர் பிறர் ஏவலுக்கேற்பச் செயல்படும் 'ஆண்மை' உடையவர். மற்றவர் நாணமும் அடக்கமும் உடைய பெண். இந்த ஒப்பீட்டில் பெண்ணே பெருமை உடையவள் என்கிறார் வள்ளுவர். இதில் ஒரு நயம் உண்டு. 'ஆண்மை' என்பது சொற்பொருளில் துணிவு, உறுதி ஆகியவற்றைக் குறிக்கும். ஆனால் பிறர் சொல்படி மட்டும் ஆடும் ஆண்மை உண்மையில் ஆண்மையே அல்ல என்பது இதன் உள்ளார்ந்த குறிப்பு.

'நாணுடைப் பெண்' என்பது நாணம் என்னும் அணிகலன் உடைய பெண். தமிழ் மரபில் நாணம் என்பது வெறும் கூச்சம் அல்ல; தவறு செய்ய வெட்கப்படும் மன உறுதி. அந்த உறுதி உடைய பெண்ணை வள்ளுவர் உயர்த்திக் காட்டுவதன் மூலம், உறுதியே பெருமையின் அடிப்படை என்பதைக் காட்டுகிறார். எனவே இந்தக் குறள் பெண்களை இகழ்வதாகக் கொள்ளக் கூடாது; பெண்ணின் நாணம் நிறைந்த உறுதியைப் போற்றி, ஆணின் ஊக்கமற்ற நிலையைச் சாடுவதாகவே கொள்ள வேண்டும்.

பரிமேலழகர் உள்ளிட்ட உரையாசிரியர்கள் இதை ஆணின் மனவலிமை குன்றிய நிலையைச் சுட்டும் குறளாகவே விளக்குவர். அதாவது தன் அறிவு, தன் நெறி என்ற அடிப்படையில் நிற்காதவன் பெருமையற்றவன்.

இன்று நாம் காணும் எடுத்துக்காட்டுகளில், எந்த அழுத்தம் வந்தாலும் தம் மனச்சாட்சிக்கு எதிராகச் செயல்படாத இளம் பெண்களையும் ஆண்களையும் வியப்போடு நோக்குகிறோம். தம் நெறியில் நிற்கும் உறுதியே பெருமைக்கு அடையாளம். அது இல்லாதவன் எவ்வளவு திறமை இருந்தாலும் பிறர் கையில் பொம்மையாகிவிடுகிறான்.

ஆகவே ஆண் பெண் என்ற வேறுபாடு இங்குச் சிறப்பல்ல; குடும்பத்திலும் சமூகத்திலும் நேர்மையான முடிவு எடுப்பவர் யாராயினும் அவரே மதிப்பிற்கு உரியவர். இதுவே குறளின் மையச் செய்தி. தன் அறிவையும் நெறியையும் பிடித்து நிற்கும் உறுதியே சிறப்பு. அதுவே பெருமை; அதுவே மதிப்பு.

Explanation

In this verse Valluvar compares two kinds of persons: one is a man whose 'aanmai', manliness, goes no further than doing another's bidding, and the other is a woman of modesty and restraint. In this comparison he says the woman has the greater worth. There is a neat point in it. 'Aanmai' literally stands for courage and firmness. But a manliness that merely dances at another's word is not really manliness, and that is the hint in the verse.

'Naanudaip pen' is a woman who has the ornament of 'naan'. In the Tamil tradition 'naan' is not mere shyness, but the strength of mind that is ashamed to do wrong. By raising such a woman, Valluvar shows that firmness is the basis of worth. So this verse should not be taken as an insult to women. It praises the firmness that comes with a woman's sense of shame, and it criticises a man's lack of spirit.

Parimelazhagar and other commentators explain this verse as pointing to the weak state of a man's mind. One who does not stand on his own understanding and principle lacks worth.

Today we look with admiration at young women and men who do not act against their conscience whatever the pressure. Firmness in one's own principle is the sign of worth. One without it, however talented, becomes a puppet in the hands of others.

So the difference of man and woman is not the point here. What matters is the firmness to hold on to one's understanding and principle. That is worth, and that is esteem.

கதை

ஆடிப்பெருக்கும் படகோட்டியும்

இது காவிரிக் கரையில் ஆடிப்பெருக்கு விழா நாளில் நடக்கும் கற்பனைக் கதை.

காவிரிக் கரையில் முத்து என்ற படகோட்டி வாழ்ந்தான். நல்ல உழைப்பாளி; ஆனால் யார் என்ன சொன்னாலும் தலையாட்டும் இயல்பு உடையவன். தானே முடிவெடுக்கும் துணிவு அவனிடம் இல்லை. துறையில் பிற படகோட்டிகள் சொல்வதையும், வீட்டில் வேறு யார் கூறுவதையும் அவன் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வான். அதனால் எப்போதும் குழப்பத்திலேயே வாழ்ந்தான்.

ஆடி மாதம் பதினெட்டாம் நாள் ஆடிப்பெருக்கு. காவிரியில் புது வெள்ளம் பெருகி ஓடும் நாள். புதுமணத் தம்பதிகளும் குடும்பங்களும் ஆற்றங்கரையில் கூடி விளக்கேற்றி, காவிரி அன்னையை வணங்கி, ஆற்றைக் கடந்து அக்கரையிலுள்ள கோயிலுக்குச் செல்வார்கள். அந்த நாளில் படகுக்காரர்களுக்குப் பெரிய வருமானம்.

அன்று காலையில் வீட்டில் முத்துவின் மனைவி வள்ளி, "கடன் அடைக்க இன்று கூடுதல் வருமானம் வேண்டுமே" என்று வருத்தத்துடன் சொன்னாள். அவன் அதை மனத்தில் வைத்துக்கொண்டு படகுத் துறைக்குச் சென்றான். கூட்டம் முட்டி மோதியது. "இன்னும் ஆட்களை ஏற்றுங்கள், ஏறுங்கள்" என்று கரையிலிருந்தவர்கள் கத்தினர். ஒரு பக்கம் வருமான ஆசை, இன்னொரு பக்கம் கூட்டத்தின் அழுத்தம். முத்து எதையும் ஆராயாமல் படகில் ஆட்களை ஏற்றிக்கொண்டே இருந்தான்.

அவன் பதினான்கு வயது மகள் மீனா கரையில் நின்றிருந்தாள். அமைதியான பெண்; எப்போதும் தந்தைக்கு உணவு கொண்டு வருவாள். படகின் விளிம்பு நீருக்கு அருகில் தாழ்ந்து நிற்பதைப் பார்த்த அவள் தந்தையிடம் வந்தாள். "அப்பா, இது போதும். வெள்ளம் அதிகம். இன்னும் ஏற்றினால் படகு தாங்காது" என்றாள். அவள் குரல் மென்மையாக இருந்தாலும் அதில் உறுதி இருந்தது.

கூட்டம் கத்தியது. ஆனால் மீனா படகின் முன் நின்று கையை நீட்டி யாரையும் ஏற விடவில்லை. "என் தந்தை உங்கள் உயிருக்குப் பொறுப்பு. நான் இதை அனுமதிக்க மாட்டேன்" என்றாள். முத்து வெட்கித் தலைகுனிந்தான். படகில் அமர்ந்திருந்த மூதாட்டி ஒருவர் அந்தச் சிறுமியின் தலையைத் தொட்டு ஆசீர்வதித்தார். அவளிடம் இருந்த தெளிவு தன்னிடம் இல்லை என்பதை உணர்ந்தான்.

அன்று படகு பாதுகாப்பாக ஆற்றைக் கடந்தது. அன்றிலிருந்து முத்து எந்த அழுத்தமும் வந்தாலும் தன் அறிவையே உரைகல்லாகக் கொண்டு முடிவெடுத்தான். மகளின் உறுதியே தந்தைக்கு ஆசானாக அமைந்தது.

A story

The Boatman at Aadi Perukku

This is an imagined tale set on the bank of the Kaveri on the festival of Aadi Perukku.

A boatman called Muthu lived on the bank of the Kaveri. He was hardworking, but he used to nod to whatever anyone said. He lacked the courage to decide for himself. Whatever other boatmen at the ghat said, and whatever others said at home, he accepted. So he lived always in confusion.

The eighteenth day of the month of Aadi is Aadi Perukku, when the Kaveri runs high with new floods and families gather to worship Mother Kaveri. For boatmen it is a day of large earnings.

That morning at home, Muthu's wife Valli said anxiously, "We need extra income today to pay off our debt." He took that to heart and went to the landing. The crowd surged and pushed. "Load more people, get in!" shouted those on the bank. On one side was the desire for income, on the other the pressure of the crowd. Muthu, without thinking, loaded on more and more people.

His fourteen-year-old daughter Meena stood on the bank. She was a quiet girl who always brought her father his meal. Seeing the rim of the boat sinking close to the water, she came to him. "Father, this is enough. The flood is high. If you load more, the boat will not bear it," she said. Her voice was soft but firm.

The crowd shouted, but Meena stood before the boat with her arm out and let no one else in. "My father is responsible for your lives. I will not allow this," she said. Muthu bowed his head in shame. He saw that the clarity she had was not in him.

That day the boat crossed the river safely. From then on, whatever the pressure, Muthu made his decisions with his own understanding as the touchstone. His daughter's firmness became her father's teacher.

சிந்தனைக்கு

எல்லாப் பக்கமிருந்தும் அழுத்தம் வரும்போது, நீங்கள் முடிவெடுக்கப் பயன்படுத்தும் உள்ளார்ந்த உரைகல் எது?

To reflect on

When pressure comes from all sides, what is the inner touchstone by which you decide?