கர்ணனின் நன்றி
மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வத்தில், குருக்ஷேத்திரப் போர் தொடங்கும் முன் கண்ணன் சமாதானத் தூதராக ஹஸ்தினாபுரம் சென்றார். துரியோதனன் சமாதானத்தை ஏற்கவில்லை. திரும்பி வரும் வழியில் கண்ணன் கர்ணனை ஒருபுறம் அழைத்துச் சென்று தனியாகப் பேசினார். அவர் கர்ணனிடம் ஒரு பெரிய ரகசியத்தைச் சொன்னார்: "கர்ணா, நீ சூத குலத்தில் வளர்ந்தவன் என்று நினைக்கிறாய். உண்மையில் நீ குந்தியின் முதல் மகன்; சூரிய தேவனின் மகன். நீ பாண்டவர்களின் மூத்தவன்."
கண்ணன் தொடர்ந்தார்: "நீ பாண்டவர் பக்கம் வந்தால், யுதிஷ்டிரன் உன்னை அரசனாக்குவான். திரௌபதி உன்னை ஆறாம் கணவனாக ஏற்பாள். ஐவரும் உன்னைத் தம் அண்ணனாகப் போற்றுவர். நீ தர்மத்தின் பக்கம் நிற்பாய். செல்வமும் புகழும் அரசும் உனக்குக் கிடைக்கும்." இது ஒரு சாதாரண ஆசை அல்ல; கர்ணன் வாழ்நாள் முழுவதும் தாழ்வு, அவமானங்களை அனுபவித்தவன். அவனுக்கு இது மிகப் பெரிய வாய்ப்பு.
கர்ணன் ஒரு கணம் அமைதியாக நின்றான். பின்னர் மெதுவாகக் கூறினான்: "கண்ணா, நீ சொல்வது உண்மை என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனால் துரியோதனன் என்னை அங்க நாட்டுக்கு அரசனாக்கினான். எல்லோரும் என்னை இழிவாகப் பார்த்தபோது அவன் என்னை நண்பனாக ஏற்றான். அந்த நன்றியை நான் மறந்தால் என் வாழ்வுக்கு அர்த்தம் இல்லை. நான் இறந்தாலும் அவனுக்காகவே போரிடுவேன்."
கண்ணன் அவனுடைய உறுதியை வியந்தார். அந்த உரையாடல் முடிந்தபின் இருவரும் எதுவும் பேசாமல் சிறிது நேரம் நின்றனர். பிரியும்போது கர்ணன் கண்ணனை வணங்கினான். போரில் சந்திப்போம் என்பதை இருவரும் அறிந்திருந்தனர். கர்ணன் தன் முடிவின் விளைவு தனக்கு மரணம் என்பதை அறிந்திருந்தான். குந்தியும் பின்னர் அவனிடம் வந்து தன் மகன்களை விட்டுவிடும்படி வேண்டினாள். அவன் அர்ஜுனனைத் தவிர மற்ற நால்வரையும் கொல்ல மாட்டேன் என்று உறுதி அளித்தான். கர்ணனின் தேர்வில் தவறு இருந்தாலும், செல்வத்தையும் அரசையும் நன்றிக்காக மறுத்த அவன் மனஉறுதி குறளின் "கோடி பெறினும்" என்பதை நினைவூட்டுகிறது. பெருமையைக் காப்பதில் அவன் காட்டிய உறுதி போற்றத்தக்கது. கர்ணனின் வாழ்வு துயரத்தில் முடிந்தாலும், இன்றும் மக்கள் அவனை நன்றி மறவாதவன் என்று நினைவுகூர்கின்றனர். புகழ் என்பது வெற்றியால் மட்டும் வருவதில்லை, தன் கொள்கைக்கு விலை பேசாததாலும் வருகிறது என்பதை அவன் கதை உணர்த்துகிறது.