அர்ஜுனனும் ஊர்வசியும்
மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் அர்ஜுனன் தெய்வீக ஆயுதங்களைப் பெற இந்திரலோகம் சென்ற நிகழ்ச்சி வருகிறது. அவன் இந்திரனின் அரண்மனையில் தங்கி, சித்திரசேனன் என்ற கந்தர்வனிடம் இசையும் நடனமும் கற்றான். ஒருநாள் இந்திரன் அர்ஜுனனின் வீரத்தைக் கொண்டாட நடனப் போட்டி நடத்தினான். அதில் அப்சரஸ் ஊர்வசி அவனைக் கண்டு காதல் கொண்டாள். அன்று இரவு அவள் அர்ஜுனனின் அறைக்கு வந்தாள்.
ஊர்வசி தன் ஆசையை வெளிப்படுத்தினாள். அர்ஜுனன் உடனே எழுந்து அவளை வணங்கினான். "தேவி, நீ எங்கள் புரு வம்சத்தின் மூதாதையான புரூரவனின் மனைவியாக இருந்தவள். அதனால் எங்கள் குலத்தின் தாய் போன்றவள். நான் உன்னைத் தாயாகவே காண்கிறேன்" என்றான். ஊர்வசி, "நாங்கள் அப்சரஸ்கள்; எங்களுக்கு இத்தகைய உறவு முறை கிடையாது. இது தேவலோகத்தின் வழக்கம்" என்று வாதிட்டாள்.
அர்ஜுனன் மீண்டும் மென்மையாக ஆனால் உறுதியாகக் கூறினான்: "தேவி, உன் வழக்கம் என்னவாக இருந்தாலும் என் குடும்ப தர்மம் எனக்கு மிக முக்கியம். புரு குலத்தின் பெயரைக் களங்கப்படுத்தும் எந்தச் செயலையும் நான் செய்ய மாட்டேன்." ஊர்வசி சினத்தில் கொதித்தாள். "நீ என் அழைப்பை மறுத்ததால் ஓராண்டு காலம் பெண்தன்மை உடையவனாக, நாட்டியம் கற்பிப்பவனாக இருப்பாய்" என்று சபித்தாள்.
இந்திரன் இதை அறிந்து ஊர்வசியின் சாபத்தை ஓராண்டாகக் குறைத்து, அதை அர்ஜுனன் தனக்கு வேண்டிய நேரத்தில் பயன்படுத்தலாம் என்றும், அது அவனுக்கு நன்மை செய்யும் என்றும் கூறினார். பின்னர் பாண்டவர்களின் அஞ்ஞாதவாச ஆண்டில் விராட நாட்டில் அர்ஜுனன் பிருகன்னளை என்ற பெயருடன் அரண்மனைப் பெண்களுக்கு நடனம் கற்பித்து மறைந்து வாழ்ந்தான். அந்தச் சாபம் அவனுக்கு மறைந்து வாழ உதவியது. அர்ஜுனன் தன் குடும்பப் பெருமையை ஒரு கணமும் இழக்கவில்லை. அவன் அந்த இரவில் எடுத்த முடிவு சில மணி நேரச் சோதனை மட்டுமல்ல; அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் பேணிய நெறியின் வெளிப்பாடு. ஊர்வசியின் சாபம் ஒரு தண்டனை போலத் தோன்றினாலும், அது பின்னாளில் அவனுக்கு வரமாக மாறியது. நல்ல நெறியில் நின்றவனுக்குத் தண்டனையும் நன்மையாகத் திரும்பும் என்பதை இது காட்டுகிறது. இந்திரன் அவனைப் பாராட்டினான். வஞ்சனையோ ஆசையோ அவனைத் தள்ளவில்லை; குடும்ப தர்மமே அவனைக் காத்தது.