யக்ஷனின் கேள்விகள்
மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் யக்ஷ பிரச்னம் என்ற பகுதி வருகிறது. வனவாசத்தின் கடைசி ஆண்டுகளில் ஒருநாள், ஒரு அந்தணரின் அரணிக்கட்டையையும் மத்தையும் ஒரு மான் எடுத்துச் சென்றது. பாண்டவர்கள் அதைத் துரத்தினர். மான் மறைந்தது. களைத்துப்போய் அவர்கள் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்தனர். யுதிஷ்டிரன் தம்பி நகுலனை நீர் கொண்டுவர அனுப்பினான்.
நகுலன் அருகில் இருந்த ஒரு குளத்தை அடைந்தான். தண்ணீரை எடுக்கப் போனபோது ஓர் அசரீரி கேட்டது: "என் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லாமல் தண்ணீர் எடுக்காதே." தாகம் தாங்காமல் நகுலன் நீரை அருந்தினான். உடனே மயங்கி வீழ்ந்தான். அடுத்து சகாதேவன், அர்ஜுனன், பீமன் ஆகியோரும் அவ்வாறே வீழ்ந்தனர்.
கடைசியாக யுதிஷ்டிரன் குளத்தை அடைந்தான். தம்பியர் வீழ்ந்து கிடப்பதைக் கண்டான். அசரீரியைக் கேட்டு, அமைதியாகக் கேள்விகளுக்குத் தயாரானான். குளத்தின் கரையில் ஒரு யக்ஷன் தோன்றினான். அவன் ஆழமான கேள்விகள் பலவற்றைக் கேட்டான்: "பூமியை விடப் பெரியது எது? வானத்தை விட உயர்ந்தது எது? காற்றைவிட வேகமானது எது? புல்லை விட அதிகமானது எது?" யுதிஷ்டிரன் அமைதியாக, "தாய் பூமியைவிடப் பெரியவள்; தந்தை வானைவிட உயர்ந்தவர்; மனம் காற்றை விட வேகமானது; கவலைகள் புல்லை விட அதிகம்" என்று பதிலளித்தான்.
யக்ஷன் மேலும் கேட்டான்: "யார் மகிழ்ச்சியானவன்? உலகின் அதிசயம் என்ன?" யுதிஷ்டிரன் கூறினான்: "கடன் இல்லாமல், வீட்டில் எளிய கஞ்சி உண்பவனே மகிழ்ச்சியானவன். தினமும் மக்கள் மடிவதைப் பார்த்தும் தாம் என்றும் வாழ்வோம் என்று எண்ணுவதே உலகின் அதிசயம்." அவன் பதில்கள் அனைத்தும் அமைதியும் ஞானமும் நிறைந்தவை. யக்ஷன் தர்மதேவனாக வெளிப்பட்டு மகிழ்ந்தான்.
யக்ஷன் ஒரு தம்பியை மட்டும் உயிர்ப்பிப்பேன் என்றான். யுதிஷ்டிரன் நகுலனைத் தேர்ந்தெடுத்தான். "குந்தியின் மகனான நான் இருக்கிறேன்; மாத்ரியின் மகனும் ஒருவன் வாழ வேண்டும்" என்றான். அந்தச் சொல்லின் பெருந்தன்மையைக் கண்டு யக்ஷன் நான்கு பேரையும் உயிர்ப்பித்தான். யுதிஷ்டிரனின் சொற்களே அவன் குடும்பத்தின் உயர்ந்த வளர்ப்பைக் காட்டின. மாத்ரியின் மகன்களான நகுலனையும் சகாதேவனையும் தன் சொந்தத் தம்பியராகவே கருதிய அவனது பாசம், பாண்டவர் குடும்பத்தில் குந்தி விதைத்த அன்பின் பயிர். தண்ணீர் போன்ற எளிய கேள்விகளிலும், தர்மம் போன்ற பெரிய கேள்விகளிலும் அவன் அமைதியுடன் உண்மையைச் சொன்னான்.