Selection and Employment

விராட நாட்டில் பாண்டவர்களின் பணிகள்

மகாபாரதத்திலிருந்து (விராட பர்வம்): பன்னிரண்டு ஆண்டு வனவாசத்துக்குப் பிறகு பாண்டவர்கள் ஒரு ஆண்டு அஞ்ஞாதவாசம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. யாரும் அடையாளம் காணக்கூடாது. அவர்கள் மச்ச நாட்டு அரசன் விராடனின் அரண்மனையில் மறைந்து வாழத் தீர்மானித்தனர். ஆனால் அரசனிடம் ஒவ்வொருவருக்கும் எந்தப் பணி தரப்பட வேண்டும் என்பதைத் திட்டமிடுவதே முக்கியமாயிற்று.

யுதிஷ்டிரன் 'கங்கன்' என்ற பெயரில் ஒரு பிராமணனாக, அரசனின் சூதாட்ட நண்பனாகவும் ஆலோசகனாகவும் சேர்ந்தான். அவன் தருமன்; சூது ஆட்டத்தின் நுணுக்கத்தையும் அறிந்தவன். பீமன் 'வல்லபன்' என்ற பெயரில் சமையல்காரனாகவும் மற்போர் வீரனாகவும் இருந்தான். அவனுடைய உணவு விருப்பமும் ஆற்றலும் அந்தப் பணிக்குப் பொருந்தின.

அர்ஜுனன் பேடியாகிய 'பிருகன்னளை' வடிவில் அந்தப்புரத்து மகளிருக்கு நடனம், இசை கற்பிக்கும் ஆசிரியனானான். அவன் முன்பு ஊர்வசியின் சாபத்தால் ஓராண்டு பேடி வடிவம் பெறும் நிலையில் இருந்தான். அது அவனுக்குத் துணையாயிற்று. நகுலன் 'கிரந்திகன்' என்ற பெயரில் குதிரைகளைப் பராமரித்தான்; அவன் குதிரைக் கலையில் வல்லவன். சகதேவன் 'தந்திரிபாலன்' என்ற பெயரில் பசுக்களைக் காத்தான்; அவனுக்கு மாடு பராமரிப்பில் தேர்ச்சி இருந்தது.

திரௌபதி 'சைரந்திரி' என்ற பெயரில் அரசியின் பணிப்பெண்ணாகச் சேர்ந்தாள். அவள் அரசிக்கு அலங்காரம் செய்யும் கலையை நன்கு அறிந்தவள். இவ்வாறு ஐவரும் தம் இயல்புக்கும் திறமைக்கும் பொருந்திய பணிகளையே ஏற்றனர். அதனால் அவர்கள் இயல்பாகவும் நம்பிக்கையாகவும் பணி செய்ய முடிந்தது.

ஆண்டு முழுவதும் அவர்கள் அடையாளம் காணப்படவில்லை. சிறந்த பணியாளர்களாக விராடனும் மக்களும் அவர்களை மதித்தனர். கீசகன் தாக்குதல் போன்ற இடையூறுகள் வந்தபோதும் ஒவ்வொருவரும் தத்தம் திறமையால் சமாளித்தனர். பணிக்குப் பொருத்தமான ஆளை இணைத்ததால் பாண்டவர்களின் திட்டம் வெற்றிகரமாக முடிந்தது.

பணியின் இயல்பையும் ஆளின் இயல்பையும் பொருத்தும் இந்த வழியே தெரிந்து வினையாடல் என்பதன் நடைமுறை வடிவம். வள்ளுவர் கூறும் 'இதனை இதனால் இவன் முடிக்கும்' என்ற அறிவை பாண்டவர்கள் தமக்குத் தாமே அமைத்துக்கொண்டனர்.

இத்தகைய ஒதுக்கீட்டில் ஒரு நுட்பம் உண்டு. எல்லாப் பணிகளும் சமமாக மதிப்புள்ளவை அல்ல என்று எண்ணலாம்; ஆனால் பாண்டவர்கள் தங்கள் பெருமையை மறந்து சமையல், குதிரை, பசு போன்ற எளிய பணிகளை மனம் உவந்து ஏற்றனர். எந்தப் பணியும் தகுதியோடு செய்யப்பட்டால் மதிப்புடையது என்பதை இது காட்டுகிறது. தலைவன் பணிகளை உயர்வு தாழ்வு பார்க்காமல் தகுதிக்கேற்ப ஒதுக்க வேண்டும்.

ஒவ்வொருவரும் தம் பணியில் ஈடுபட்டதால் அரண்மனைக்குள் எந்தச் சந்தேகமும் எழவில்லை. யுதிஷ்டிரன் அரசனுடன் அமைதியாகப் பேசி அவனை மகிழ்வித்தான். பீமன் சமையல் அறையில் தன் ஆற்றலை மறைத்தான். அர்ஜுனன் இசையால் மகளிரின் அன்பைப் பெற்றான். நகுலனும் சகதேவனும் குதிரை, பசு பராமரிப்பில் புகழ் பெற்றனர். இவை அனைத்தும் பணிப் பொருத்தத்தின் பயன்.

பின்னர் கௌரவர்கள் விராட நாட்டின் பசுக்களைக் கவர வந்தபோது அர்ஜுனன் தன் உண்மை வடிவை வெளிப்படுத்தி அவர்களைத் தோற்கடித்தான். அந்த நேரத்தில் அவன் வில்லாளன் என்ற தன் உண்மையான பணிக்கு மீண்டான். பாண்டவர்கள் தத்தம் பணிகளில் நின்றதால் மறைந்தும் வாழ்ந்தனர்; நேரம் வந்தபோது தம் உண்மையான ஆற்றலுடன் வெளிப்பட்டனர்.

இக்கதையின் பாடம் தலைவர்களுக்கு மட்டுமன்று; பணியாளர்களுக்கும்தான். நம் இயல்புக்கும் திறமைக்கும் பொருந்திய பணியைத் தேர்ந்தால் நம் வாழ்வும் எளிதாகும், நம்மை நம்பியவர்களுக்கும் பயன் கிடைக்கும்.

அர்ஜுனன் பேடி வடிவில் இருந்ததற்கு மகாபாரதம் தரும் காரணம் ஊர்வசியின் சாபம். இந்திரலோகத்தில் ஊர்வசியின் அழைப்பை அர்ஜுனன் மறுத்தபோது அவள் சினந்து அவனுக்குச் சாபமிட்டாள். இந்திரன் அந்தச் சாபத்தை ஓராண்டு மட்டும் நிற்கும்படி மாற்றினான். அது அஞ்ஞாதவாசத்தின் போது பயன்பட்டது. தீமை போல் தோன்றியதும் சரியான பணியில் துணையாகும் என்பதற்கு இது ஓர் எடுத்துக்காட்டு.

இவ்வாறு ஒவ்வொருவரின் குறையும் நிறையும் அறிந்து அவற்றுக்கேற்ற இடத்தில் வைக்கும் அறிவு குடும்பத்தின் தலைவனுக்கும் நாட்டின் தலைவனுக்கும் ஒரே அளவில் தேவை.

இக்கதையில் கங்கன் என்ற யுதிஷ்டிரன் தன் ஆலோசகப் பணியில் விராடனுக்கு அறவழி காட்டினான். அரசன் ஒருமுறை சினத்தில் அவன் மீது பகடைக் காயை எறிந்தபோதும் அவன் பொறுமையாக இருந்தான். பீமன் மற்போரில் ஒரு பெருவீரனை வென்று விராடனின் நம்பிக்கையைப் பெற்றான். தத்தம் பணியால் ஒவ்வொருவரும் அரசனின் மதிப்பைப் பெற்றனர். ஆனால் எவரும் தம் பணி எல்லையை மீறவில்லை; அதனால் அவர்களின் மறைவு காக்கப்பட்டது. பணியின் எல்லையையும் அறிவது தெரிந்து வினையாடலின் பகுதியாகும்.

The Pandavas' Duties in the Court of Virata

From the Mahabharata (Virata Parva): After twelve years of forest exile, the Pandavas had to spend one year in concealment, unrecognised by anyone. They decided to live hidden in the palace of Virata, king of Matsya. But what mattered most was to plan which work each should take in the king's household.

Yudhishthira joined as a brahmin named Kanka, the king's dice companion and counsellor. He was the man of dharma and also knew the subtleties of the dice. Bhima, under the name Vallabha, became cook and wrestler. His love of food and his strength suited that task.

Arjuna, in the form of a eunuch named Brihannala, became teacher of dance and music to the women of the inner palace. Earlier, because of Urvashi's curse, he was to take such a form for a year, and this became an aid to him. Nakula, as Granthika, tended the horses, in which he was expert. Sahadeva, as Tantripala, guarded the cows, being skilled in cattle care.

Draupadi joined as Sairandhri, maid to the queen. She knew well the art of adorning the queen. Thus all five took work that matched their nature and skill. For that reason they could work naturally and with confidence.

Through the whole year they were not recognised. Virata and the people respected them as excellent workers. When troubles like Kichaka's attack came, each handled them by his own skill. Because they joined the right person to the right task, the Pandavas' plan ended successfully.

This way of matching the nature of work with the nature of the worker is the practical form of 'therindhu vinaiyaadal'. The knowledge Valluvar calls 'idhanai idhanaal ivan mudikkum' the Pandavas arranged for themselves.

There is a subtlety in such assignment. One might think all tasks are not equally worthy, yet the Pandavas forgot their greatness and gladly accepted humble tasks like cooking, horses and cows. It shows that any work done with skill has dignity. A leader should assign tasks by fitness, without ranking them high or low.

Because each was engaged in his own work, no suspicion arose inside the palace. Yudhishthira spoke quietly with the king and pleased him. Bhima hid his strength in the kitchen. Arjuna won the affection of the women through music. Nakula and Sahadeva became known for care of horses and cows. All this was the fruit of matching work to person.

Later, when the Kauravas came to seize Virata's cattle, Arjuna revealed his true form and defeated them. At that moment he returned to his true work as an archer. Because each Pandava stayed in his task, they lived hidden; when the time came, they appeared with their real power.

The lesson of this tale is not only for leaders but for workers also. If we choose work that suits our nature and ability, our life becomes easier and those who trusted us benefit.