Selection and Confidence

அனுமனின் பேச்சைக் கேட்ட இராமன்

வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து (கிஷ்கிந்தா காண்டம்): சீதையைத் தேடி அலைந்த இராமனும் இலக்குவனும் ரிஷ்யமுக மலையை அடைந்தனர். அங்கு வானர அரசன் சுக்ரீவன் தன் அமைச்சர்களோடு ஒளிந்து வாழ்ந்தான். வாலியின் ஒற்றர்களோ என்று அஞ்சி, அவன் அனுமனை அனுப்பி இவ்விருவரும் யார் என்று அறிந்து வரச் சொன்னான். அனுமன் தன் உருவை மாற்றி ஒரு துறவியின் வடிவில் அவர்களை அணுகினான்.

அனுமன் மிகுந்த பணிவோடும் அறிவோடும் பேசினான். அவன் சொற்கள் தெளிவாகவும், அளவாகவும், இனிமையாகவும் இருந்தன. அவன் எந்தச் சொல்லையும் அவசரமாகவோ தவறாகவோ உச்சரிக்கவில்லை. அவன் பேசி முடித்ததும் இராமன் இலக்குவனை நோக்கி, "இவன் இருக்கு, யஜுர், சாம வேதங்களைக் கற்றவனாகவும் இலக்கணம் அறிந்தவனாகவுமே இருக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால் இவ்வளவு தூய்மையாகப் பேச முடியாது" என்றான்.

இராமன் மேலும் கூறினான்: "இவன் முகத்தில் எந்தக் குறையும் இல்லை; கண்களிலும் நெற்றியிலும் புருவத்திலும் எந்த ஐயமும் இல்லை. இவன் பேச்சில் தடுமாற்றம் இல்லை, ஒளிவு மறைவு இல்லை. அரசனுக்குத் தூதனாக இத்தகைய ஒருவன் இருந்தால் எந்தச் செயலும் வெல்லும்." இவ்வாறு ஒருவனின் சொல், முகம், நடத்தை ஆகியவற்றைக் கூர்ந்து கவனித்து அவனுடைய தகுதியை இராமன் அறிந்தான்.

இராமனின் இந்த ஆராய்ச்சிக்குப் பிறகு அவர்கள் அனுமனோடு சுக்ரீவனைச் சந்தித்தனர். சுக்ரீவனுடன் நட்பு ஏற்பட்டது. பின்னர் சீதையைத் தேடும் பெரும் பணியில் இராமன் அனுமனையே முதன்மைத் தூதனாக நம்பினான். அவனிடம் தன் கணையாழியைக் கொடுத்தான். அந்த நம்பிக்கை வீண் போகவில்லை; அனுமன் கடலைக் கடந்து சீதையைக் கண்டு திரும்பினான்.

ஆராயாமல் நம்பியிருந்தால் இராமன் சந்தேகத்துக்கும் ஏமாற்றத்துக்கும் ஆளாகியிருக்கலாம். ஆராய்ந்து நம்பியதால் பெரும் உறவு ஒன்று உருவானது. பின்னர் இராமன் பல சோதனைகளிலும் அனுமனை நம்பியதற்கு ஏமாற்றம் ஏற்படவில்லை. தெரிந்து தெளிதல் என்பதற்கு இது ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

சிறிது நேரத்திலேயே ஒருவனின் இயல்பை உணர்ந்துகொள்ளும் இந்தக் கூர்மை, அரசர் மட்டுமல்ல, எந்தத் தலைவருக்கும் வேண்டிய பண்பு. சொல், முகம், செயல் ஆகியவற்றைக் கவனித்து முடிவு செய்பவர்கள் எளிதில் ஏமாறுவதில்லை.

இராமன் அனுமனை மதிப்பிட்டது ஒரு நொடியில் எடுத்த முடிவு அன்று. அவன் அனுமனின் சொல்லை மட்டுமன்றி, அவன் நடையையும், பணிவையும், கேள்விகளுக்கு அளித்த பதில்களையும் ஒருங்கே கவனித்தான். சுக்ரீவனின் சார்பில் வந்தவனாயினும் அவன் பேச்சில் ஆணவம் இல்லை, ஏமாற்றும் நோக்கம் இல்லை என்பதை இராமன் கண்டான். தன் குறிக்கோளையும் தன் துன்பத்தையும் வெளிப்படையாகச் சொல்லவும் அவனை நம்பத் தகுதியானவன் என்று கருதினான்.

பின்னர் பல சோதனைகள் வந்தன. கடலைத் தாண்டும் போதும், இலங்கையில் தனித்துச் செயல்படும் போதும், அரக்கரின் சிறையில் நிற்கும் போதும் அனுமன் தன் உண்மை இயல்பைக் காட்டினான். தன்னலம் இன்றி, புகழ் தேடாமல், எஜமானின் பணிக்கே முதன்மை கொடுத்தான். ஆகவே இராமனின் தெளிவு காலத்தால் உறுதியாயிற்று. ஆராய்ந்த பின் நம்பியவன் மேலும் மேலும் தன் நம்பிக்கைக்குரியவனைக் காண்கிறான் என்பது இங்கே தெரிகிறது.

இக்கதை கற்பிப்பது ஒன்று: ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது அவருடைய பட்டங்களையும் புகழையும் விட, அவருடைய சொல்லிலும் செயலிலும் வெளிப்படும் பண்புகளையே கவனிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் நம்பிக்கை வெறும் நம்பிக்கையாக இராமல் அறிவின் முடிவாக அமையும்.

இராமன் அனுமனை முதலில் சந்தித்த இடம் மலைச் சரிவு; சூழல் அச்சமூட்டுவது. இருவரும் அரச வாழ்வை இழந்து காடு அலைபவர்கள். அத்தகைய நிலையிலும் இராமன் பதற்றம் கொள்ளாமல் தன்னைப் பணிவோடு அணுகிய அந்நியனின் சொற்களை அமைதியாகக் கேட்டான். அவசரத்தில் வெறுப்பையோ அளவுக்கு மீறிய நம்பிக்கையையோ காட்டாமல் கவனித்த இந்தப் பொறுமையே அவன் ஆராய்ச்சியின் அடிப்படை. தலைவன் தன் மனநிலையை அமைதியாக வைத்தால்தான் பிறரின் உண்மை இயல்பைத் தெளிவாகக் காண முடியும்.

இலக்குவனும் இந்த உரையாடலில் பங்கு கொண்டான். இராமன் தன் தம்பியிடம் தன் கருத்தைச் சொன்னது, ஒரு முடிவை எடுக்கும்போது நம்பிக்கைக்குரியவர்களோடு கலந்தாலோசிப்பதன் நற்பண்பையும் காட்டுகிறது. இவ்வாறு தனிமனிதனின் கணிப்போடு மற்றவர் பார்வையும் சேரும்போது தேர்வு மேலும் உறுதியாகிறது. கூர்ந்து கவனித்தல், அமைதியாக எண்ணுதல், உடனிருப்போரிடம் கலந்தாலோசித்தல் ஆகிய மூன்றும் சேர்ந்தால் ஆளைத் தேர்வதில் தவறு குறையும்.

Rama Listens to Hanuman

From the Valmiki Ramayana (Kishkindha Kanda): Rama and Lakshmana, wandering in search of Sita, reached Mount Rishyamukha. There Sugriva, king of the vanaras, lived in hiding with his ministers. Fearing that these two might be spies of Vali, he sent Hanuman to learn who they were. Hanuman changed his form and approached them as an ascetic.

Hanuman spoke with great humility and knowledge. His words were clear, measured and sweet. He did not utter any word hurriedly or wrongly. When he finished, Rama said to Lakshmana, "He must have learnt the Rig, Yajur and Sama Vedas and know grammar. Otherwise he could not speak so purely."

Rama continued, "There is no flaw in his face; in his eyes, forehead and brows there is no doubt. In his speech there is no stumbling or concealment. If a king has such a messenger, every undertaking will succeed." In this way, closely observing a person's words, face and conduct, Rama recognised his worth.

After Rama's examination, they went with Hanuman to meet Sugriva. Friendship arose with Sugriva. Later, in the great task of searching for Sita, Rama trusted Hanuman as chief messenger. He gave him his signet ring. That trust was not wasted; Hanuman crossed the sea, found Sita and returned.

Had Rama trusted without testing, he might have met doubt and disappointment. Because he trusted after examination, a great bond was formed. Later, through many trials, he was never disappointed in Hanuman. This is a fine example of examining before trusting.

This keenness, recognising a person's nature in a short time, is a quality that every leader needs, not kings alone. Those who decide after observing word, face and action are not easily deceived.

Rama's judgement of Hanuman was not a momentary decision. He observed not only Hanuman's words but also his bearing, his humility and his answers to questions. Though Hanuman came on behalf of Sugriva, Rama saw that there was no pride in his speech and no intent to deceive. When Rama spoke openly of his purpose and his sorrow, he felt he could rightly trust such a person.

Many trials followed. While crossing the sea, working alone in Lanka, and standing in the rakshasas' captivity, Hanuman showed his true nature. Without self-interest, without seeking fame, he gave his master's work first place. So Rama's clarity was proved firm over time. One who trusts after examination finds more and more that the person was worthy of it.

The tale teaches one thing: when choosing a person, look less at titles and fame than at the qualities that show in word and deed. Then trust is not mere hope but the conclusion of knowledge. That is what the chapter means by testing and confidence.