சாணக்கியனின் உபதை சோதனை
கௌடில்யரின் அர்த்தசாஸ்திரத்திலிருந்து: மௌரிய அரசன் சந்திரகுப்தனின் ஆசான் சாணக்கியர் என்ற கௌடில்யர் தம் நூலில் அமைச்சர்களைத் தேர்வதற்கு 'உபதை' என்ற சோதனை முறையைச் சொல்கிறார். அதில் அறம், பொருள், காமம், அச்சம் என்ற நான்கு சோதனைகள் இடம்பெறுகின்றன. திருக்குறளின் நான்கு சோதனைகளும் இவையே என்பதை எண்ணிப் பார்க்கலாம்.
அறச் சோதனையில் அரசன் நம்பத்தக்க ஒருவரைக் கொண்டு அமைச்சனை அறம் தவறிய செயல் ஒன்றுக்குத் தூண்டச் சொல்வான். அமைச்சன் மறுத்தால் அவன் அறத்தில் உறுதியானவன். பொருட் சோதனையில் ஒரு பெரும் தொகையை அவனுக்கு ஆசை காட்டுவர். காமச் சோதனையில் கவர்ச்சியான வாய்ப்பை முன்வைப்பர். அச்சச் சோதனையில் உயிருக்கு ஆபத்து என்று அச்சுறுத்தி அவன் எப்படி நடக்கிறான் என்று பார்ப்பர்.
நான்கிலும் தேறியவன் முதன்மை அமைச்சனாகவோ நெருங்கிய ஆலோசகனாகவோ நியமிக்கப்படுவான். மூன்றில் தேறினால் குறைந்த பொறுப்பு, இரண்டில் தேறினால் அதைவிடக் குறைந்தது. அவனுடைய தகுதிக்கு ஏற்ற பணி அவனுக்குக் கிடைக்கும். இவ்வாறு அரசன் தன் பாதுகாப்பையும் நாட்டின் ரகசியங்களையும் காத்துக்கொள்கிறான்.
சாணக்கியர் சந்திரகுப்தனின் ஆட்சியை நிலைநிறுத்தும்போது இந்த அறிவையே பயன்படுத்தினார். நந்தரின் அமைச்சனாக இருந்த ராட்சசனையே பின்னர் தமது அரசவைக்கு அமைச்சனாகக் கொண்டுவந்தார்; ஏனெனில் அவன் தன் அரசனுக்குக் கொண்ட நம்பிக்கையும் நேர்மையும் பலமுறை சோதிக்கப்பட்டு நிரூபணமாகியிருந்தன. தகுதியுள்ள பகைவனையும் மதிக்கும் அறிவு இதில் தெரிகிறது.
ஆகவே ஒருவரை நம்பும் முன் நான்கு கோணங்களிலும் சோதித்தல் என்ற குறளின் கருத்து இந்தியப் பண்பாட்டின் அரசியல் மரபிலும் காணப்படுகிறது. சோதனை என்பது தவறாக எண்ணுவதற்காக அல்ல; ஒருவருக்குச் சரியான பொறுப்பை அளிப்பதற்கே என்பதை இந்தக் கதை உணர்த்துகிறது.
இவ்வாறு சோதிக்கும்போது அரசன் சினத்தாலோ பகையாலோ செய்வதில்லை. அவன் நோக்கம் நாட்டைக் காக்கும் உண்மையான ஆட்களைக் கண்டறிவதே. ஆகவே சோதனை முடிந்த பின் தேறியவனுக்கு மதிப்பும் பதவியும் தரப்படும். தோற்றவனுக்கும் அவன் இயல்புக்கு ஏற்ற சிறு பணி தரப்படும்.
சாணக்கியரின் இந்த முறை பழங்கால இந்தியாவில் ஆட்சியாளர்கள் ஆட்களைத் தேர்வதில் எவ்வளவு கவனமாக இருந்தனர் என்பதைக் காட்டுகிறது. வள்ளுவரும் அதே நுட்பத்தை ஒரு குறளில் சுருக்கமாகத் தந்துள்ளார். இரண்டு நூல்களும் ஒரே உண்மையைச் சொல்வதால் இந்தியப் பண்பாட்டின் ஒருமை புலப்படுகிறது.