Kural 506 · அற்றாரைத் தேறுதல் ஓம்புக மற்றவர்

நீல நரியின் ஆட்சி

பஞ்சதந்திரத்திலிருந்து (மித்ரபேதம்): ஒரு காட்டருகே சந்தன் என்ற நரி வாழ்ந்தது. ஒருநாள் உணவு தேடி ஊருக்குள் நுழைந்தது. நாய்கள் துரத்தின. ஓடி வந்த அது ஒரு சாயம் தோய்க்கும் தொட்டியில் விழுந்தது. எழுந்தபோது அதன் உடல் முழுதும் நீல நிறமாகியிருந்தது. காட்டுக்குத் திரும்பியபோது அதைக் கண்ட விலங்குகள் அஞ்சின. இதுவரை கண்டிராத உருவம் அது.

நரி தன் நிலைமையைப் பயன்படுத்திக் கொண்டது. "நான் கடவுளால் படைக்கப்பட்ட புதிய அரசன். காட்டை ஆளவே வந்தேன்" என்று அறிவித்தது. சிங்கம், புலி, யானை எல்லாம் அதன் உருவத்தைக் கண்டு நம்பின. அவற்றுக்கு அந்த நரியின் பிறப்பு, குடும்பம், பழைய வாழ்க்கை எதுவும் தெரியாது. அதற்கு உறவினர் யாருமில்லை. அறியாத ஒருவனை அவை அரசனாக ஏற்றன.

அரசன் ஆன நரி பெரும் ஆணவம் கொண்டது. தன் இனத்து நரிகளைத் தன் அருகில் வர விடாமல் துரத்தியது. "அவர்கள் என் அந்தஸ்துக்குக் குறைவு" என்று அவமதித்தது. தனக்கு முந்திய வாழ்க்கையையும் தன் உறவுகளையும் மறைத்தது. அதற்குப் பற்றும் இல்லை, நன்றியும் இல்லை, நாணமும் இல்லை. ஒரு பழைய நரி ஒரு சிங்கத்திடம், "இவன் உங்களைப் போல் இல்லை; அவனை ஆராய்ந்து பாருங்கள்" என்று எச்சரித்தது.

ஒரு நாள் நிலா இரவில் தொலைவில் நரிக்கூட்டம் ஊளையிட்டது. அது கேட்டதும் நீல நரியால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. இயல்பாகவே தானும் ஊளையிட்டது. அந்த ஒலியில் அதன் உண்மை வெளிப்பட்டது. சிங்கமும் புலியும் அவன் சாதாரண நரி என்பதை உணர்ந்தன. ஏமாற்றப்பட்ட கோபத்தில் அவை அவனைத் தாக்கிக் கொன்றன.

உறவில்லாத, பின்னணி தெரியாத ஒருவனை உருவத்தைக் கண்டு நம்பியதே விலங்குகளின் தவறு. அறிமுகம் இல்லாதவனுக்குப் பதில் சொல்லும் இடம் இல்லாததால் அவன் எளிதில் ஆணவம் கொண்டு ஏமாற்றினான். பற்றும் நாணமும் இல்லாதவனை நம்புவது ஆபத்து என்பதை இந்தக் கதை சொல்கிறது.

நீல நரியின் கதை, மக்கள் தோற்றத்தைக் கண்டு மயங்கி, பின்னணியை ஆராயாமல் தலைவனை ஏற்கும் தவற்றைச் சுட்டுகிறது. உறவினரே இல்லாதவன் என்பதால் அவனைப் பற்றி விசாரிக்கவும் முடியவில்லை; அவனுக்காகப் பொறுப்பேற்கவும் யாருமில்லை. இத்தகைய இடத்தில்தான் ஏமாற்றம் எளிதில் நிகழ்கிறது.

பஞ்சதந்திரம் இக்கதையை விலங்குகளின் வாயிலாகச் சொன்னாலும் மனிதர்களுக்கு அது நீதி கற்பிக்கிறது. தகுதியை நிரூபிக்காமல் பதவியை அடைந்தவன் இறுதியில் தன் இயல்பால் வெளிப்பட்டுவிடுவான். ஆனால் அதற்குள் ஏற்படும் இழப்பைத் தவிர்ப்பதே அறிவு.

The Blue Jackal Who Became King

From the Panchatantra (Mitrabheda): Near a forest lived a jackal named Chandarava. One day, searching for food, it entered a town. Dogs chased it. Running, it fell into a vat of dye. When it rose, its whole body had turned blue. On returning to the forest, the animals who saw it were afraid. It was a shape they had never seen.

The jackal used its situation. "I am a new king created by God. I have come to rule the forest," it declared. Lion, tiger and elephant all believed on seeing its form. They did not know the jackal's birth, family or former life. It had no relatives. The animals accepted an unknown one as king.

The jackal, now king, grew very proud. It drove away its own jackal kin from its presence. "They are beneath my rank," it said, insulting them. It hid its earlier life and its relations. It had no attachment, no gratitude and no shame. An old jackal warned a lion, "He is not like you; examine him."

One moonlit night, a pack of jackals howled in the distance. Hearing it, the blue jackal could not control itself. By nature it howled too. In that sound its truth was revealed. The lion and the tiger realised that he was an ordinary jackal. In anger at being deceived, they attacked and killed him.

The animals' mistake was to trust, on the strength of his appearance, one who had no kin and no known background. Because he had no place where he had to answer, he easily became proud and deceived them. The tale says that trusting one without attachment or shame is dangerous.