Kural 507 · காதன்மை கந்தா அறிவறியார்த் தேறுதல்

மகன் பாசத்தில் திருதராஷ்டிரன்

மகாபாரதத்திலிருந்து (ஆதி பர்வம், உத்யோக பர்வம்): குருவம்சத்து அரசன் திருதராஷ்டிரன் பிறவியிலேயே கண் பார்வை இல்லாதவன். அவன் தன் மகன் துரியோதனன் மீது அளவற்ற பாசம் கொண்டான். மூத்த மகன் என்பதாலும், தன் குருட்டுத் தன்மையால் அரசை இழந்த குறையை அவன் மூலம் நிறைவு செய்ய விரும்பியதாலும், அவன் தன் மகனின் விருப்பத்துக்கு எதிராக எதுவும் சொல்லத் தயங்கினான்.

துரியோதனன் அறிவில் சிறந்தவன் அல்லன்; ஆணவமும் பொறாமையும் நிறைந்தவன். அவன் பாண்டவர்களுக்கு விஷம் தந்தான், அரக்கு மாளிகையில் எரிக்க முயன்றான். சூதாட்டத்தில் திரௌபதியை அவமதித்தான். இந்த வேளைகளில் விதுரர், பீஷ்மர், துரோணர், காந்தாரி ஆகியோர் "மகனைக் கட்டுப்படுத்து" என்று அறிவுரை சொன்னார்கள். ஆனால் திருதராஷ்டிரன் மகன் மீதுள்ள பாசத்தால் அவற்றைப் புறக்கணித்தான்.

விதுரர் அறிவுள்ள அமைச்சர். அவர் கண்ணனும் சமாதானம் பேச வந்தபோது, "பாண்டவர்களுக்கு ஐந்து ஊர்களாவது கொடுத்துவிடு" என்று வேண்டினார். சகுனி போன்ற சூழ்ச்சியாளர்கள் துரியோதனனுக்கு எதிர்மாறாக ஆலோசனை சொன்னார்கள். திருதராஷ்டிரன் அன்பால் தன் மகன் சொல்லையே ஏற்றான். "மகன் வேண்டியதை மறுக்க என்னால் முடியவில்லை" என்று பின்னர் வருந்தினான்.

அதன் விளைவு குருக்ஷேத்திரப் போர். அந்தப் போரில் திருதராஷ்டிரனின் நூறு மகன்களும் மாண்டனர். பீஷ்மர், துரோணர், கர்ணன் போன்ற மாவீரர்கள் வீழ்ந்தனர். இலட்சக்கணக்கான வீரர்கள் உயிர் இழந்தனர். ஒரு தவறான நம்பிக்கை, ஒரு முடிவு, அடுத்தடுத்து எல்லா அறியாமைகளையும் கொண்டுவந்தது.

அன்பு வேறு, தகுதி வேறு என்பதை உணராமல் ஆட்சியை அன்பிற்குரிய ஆனால் அறிவற்ற மகனிடம் ஒப்படைத்த தவறுக்காகத் திருதராஷ்டிரன் வாழ்நாள் முழுதும் வருந்தினான். இக்கதை பாசம் தலைமையை மயக்கக் கூடாது என்பதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

திருதராஷ்டிரன் தீயவன் அல்லன்; அவன் அன்பு உண்மையானது. ஆனால் அந்த அன்பு அறிவின் வழிகாட்டுதலைப் புறக்கணித்தபோது அதுவே பேரழிவின் காரணமாயிற்று. நல்ல நோக்கம் மட்டும் போதாது; தகுதியைக் காண்பதும் தேவை.

பின்னர் குருக்ஷேத்திரத்தில் எல்லாம் முடிந்த பின் அவன் காட்டுக்குச் சென்று தவம் புரிந்து வாழ்ந்தான். தன் தவறை அவன் நன்கு உணர்ந்தான். ஆனால் இழந்தவை திரும்பவில்லை. காலத்தில் எடுக்கப்படாத முடிவின் விலை இதுவே.

இன்றைய குடும்பங்களிலும் நிறுவனங்களிலும் இதே நிகழ்வு திரும்பத் திரும்ப நடக்கிறது.

Dhritarashtra's Love for His Son

From the Mahabharata (Adi Parva, Udyoga Parva): Dhritarashtra, king of the Kuru line, was blind from birth. He had boundless affection for his son Duryodhana. Because he was the eldest son, and because he wished to fulfil through him the loss of kingship caused by his own blindness, he hesitated to say anything against his son's wishes.

Duryodhana was not wise; he was full of pride and envy. He gave the Pandavas poison, tried to burn them in the house of lac, and insulted Draupadi at the dice game. On these occasions Vidura, Bhishma, Drona and Gandhari advised, "Restrain your son." But Dhritarashtra, out of affection, ignored them.

Vidura was a wise minister. When Krishna came to speak of peace, Vidura pleaded, "Give the Pandavas at least five villages." Schemers such as Shakuni gave Duryodhana the opposite counsel. Dhritarashtra, out of love, accepted his son's word. Later he lamented, "I could not refuse what my son wanted."

The result was the Kurukshetra war. In it all the hundred sons of Dhritarashtra died. Great heroes such as Bhishma, Drona and Karna fell. Hundreds of thousands of warriors lost their lives. One wrong trust, one decision, brought every folly in succession.

Dhritarashtra grieved all his life for failing to see that affection is one thing and merit another, and for handing the rule to a loved but unwise son. The tale is a great example of how love must not cloud leadership.