Adhigaram 50

Knowing the Place

இடனறிதல் · Itanaridhal

இடனறிதல் அதிகாரம், எந்தச் செயலையும் தொடங்கும் முன் அதற்குரிய இடத்தின் இயல்பை நன்கு ஆராய்ந்து, தனக்குச் சாதகமான இடத்தில் செயல்பட வேண்டும் என்று கூறுகிறது. முதலை நீரில் வலியது, நிலத்தில் வலியற்றது என்பது போல, இடமே வலிமையைக் கூட்டவும் குறைக்கவும் வல்லது என்பதை வள்ளுவர் இங்கே காட்டுகிறார்.

This chapter teaches that before beginning any undertaking one must study the nature of the place and act where it favours oneself. Like the crocodile that is strong in water and helpless on land, place can add to or take away strength, says Valluvar.

அறிமுகம்

காலமறிதலுக்கு அடுத்து வள்ளுவர் வைத்திருக்கும் அதிகாரம் இடனறிதல். செயலுக்குச் சரியான நேரம் தேவை என்பதைப் போலவே, சரியான இடமும் தேவை என்பது இதன் செய்தி. காலம் என்பது எப்போது; இடம் என்பது எங்கே. இவ்விரண்டும் சேர்ந்தால்தான் ஒரு செயலின் வெற்றி முழுமை பெறும். முந்தைய அதிகாரத்தின் நான்காம் குறள் 'காலம் கருதி இடத்தால் செயின்' என்று இரண்டையும் இணைத்துக் கூறியது நினைவிருக்கும். அதன் விளக்கமாகவே இந்த அதிகாரம் அமைகிறது.

இடம் என்பது வெறும் நிலப்பரப்பு அல்ல. அது ஒரு செயல் நிகழும் களம்; அதன் நிலைமை, வளம், மக்கள், சூழல், வாய்ப்பு, தடை எல்லாம் அதில் அடங்கும். போர் புரிவோர்க்கு மலை, காடு, ஆறு, கோட்டை, சமவெளி என்று ஒவ்வொரு நிலமும் ஒவ்வொரு வகையில் துணை செய்யும் அல்லது தடை செய்யும். வணிகர்க்குச் சந்தையின் இடமும், கற்போர்க்கு ஆசிரியர் அமையும் இடமும், உழவர்க்கு நிலத்தின் தன்மையும் முக்கியம். ஆகவே இடனறிதல் அரசர்க்கும் மக்களுக்கும் பொதுவான அறிவு.

முதல் குறள் எந்தச் செயலையும் இடம் கண்ட பின்பே தொடங்க வேண்டும், யாரையும் எள்ளி மதிப்பிடக் கூடாது என்கிறது. இரண்டாம் குறள் வலிமையுடையவர்க்கும் அரண் கூடுதல் ஆக்கம் தரும் என்கிறது. மூன்றாம், நான்காம் குறள்கள் வலிமை குறைந்தவரும் இடம் அறிந்து செயல்பட்டால் வெல்லலாம், வலியவரும் இடம் அறியாவிட்டால் தோற்கலாம் என்கின்றன. ஐந்தாம், ஆறாம் குறள்கள் முதலை, தேர், கப்பல் ஆகிய உவமைகளால் ஒவ்வொன்றுக்கும் உரிய களம் வேறு என்பதை விளக்குகின்றன. ஏழாம், எட்டாம் குறள்கள் அஞ்சாமை, சிறுபடை ஆகியவற்றுக்கு இடத்தின் துணை எவ்வளவு என்பதைச் சொல்கின்றன. ஒன்பதாம், பத்தாம் குறள்கள் சொந்த மண்ணின் வலிமையையும், மாறுபட்ட இடத்தில் வீரனும் தோற்பதையும் கூறி முடிக்கின்றன.

இந்த அதிகாரத்தின் ஆழமான உண்மை, வலிமை என்பது நிலையான ஒன்றல்ல என்பதே. ஒருவனுடைய ஆற்றல் இடத்தைப் பொறுத்து கூடுகிறது அல்லது குறைகிறது. நீரில் முதலை அரசன்; நிலத்தில் அது எளிய இரை. காட்டில் புலி அரசன்; கடலில் அது திண்டாடுகிறது. எனவே நாம் அறிய வேண்டியது நம் ஆற்றலை மட்டுமல்ல; அந்த ஆற்றல் எந்தச் சூழலில் முழுமையாக மலரும் என்பதையும்தான். எந்த இடத்தில் நாம் முதலை, எந்த இடத்தில் நாம் தரையில் கிடக்கும் முதலை என்பதைப் பகுத்தறிதல் வாழ்வின் அடிப்படைத் திறன்.

'இடன்' என்ற சொல்லுக்குத் தமிழில் பல நுணுக்கமான பொருள்கள் உண்டு. அது நிலம், தலம், அரண், களம், வாய்ப்பு, பதவி என்ற பல பொருள்களில் வருகிறது. இடன் அறிதல் என்பதில் 'எங்கே' என்பதோடு 'எந்த நிலையில்' என்ற பொருளும் அடங்குகிறது. சூழலில் நம் நிலை, பிறர் நிலை, இரண்டையும் இணைத்துப் பார்த்து இடத்தைக் கணிப்பதே அறிவு. இத்தனை நுட்பத்தையும் பத்துக் குறள்களுக்குள் வள்ளுவர் அடக்கியுள்ளார்.

இன்றைய வாழ்வில் இது ஒவ்வொருவரின் தொழில் தேர்வுக்கும் பொருந்தும். ஒருவர் தன் திறமைக்கு ஏற்ற துறை, நகரம், நிறுவனம், குழுவைத் தேர்ந்தால் மிகச் சிறந்து விளங்குகிறார். அதே திறமை பொருந்தாத இடத்தில் வீணாகிறது. பள்ளிக்குச் சேர்க்கும் பெற்றோர், வேலை தேடும் இளைஞர், தொழில் தொடங்கும் வணிகர் எல்லாரும் இடத்தை எண்ணுவதில் நேரம் செலவிடுவது நல்லது. இடனறிதல் என்பது வெறும் அரண் பற்றிய அறிவுரை அல்ல; தம் ஆற்றல் மலரும் நிலத்தைத் தேடும் வாழ்க்கைக் கலை.

இங்கே இடம் என்பது வெளியே உள்ள நிலத்துக்கு மட்டும் உரியதல்ல. மனத்துக்கும் ஓர் இடம் உண்டு. அமைதி தரும் சூழல், சிந்தனை பெருகும் தனிமை, ஊக்கம் தரும் நண்பர்கள் ஆகியவை நம் உள்ளத்துக்கு ஏற்ற இடங்கள். அந்த இடங்களை அறிந்து அவற்றில் நாம் நேரம் செலவிடும்போது நம் ஆற்றல் மேம்படுகிறது. புறவிடத்தை அறிவது போலவே அகவிடத்தை அறிவதும் முக்கியம்.

Introduction

After the chapter on knowing the time, Valluvar places the chapter on knowing the place. Just as the right moment is needed for an undertaking, so is the right place. Time is when, place is where. Only when the two join does the success of an undertaking become complete. The previous chapter's verse 'kaalam karudhi idaththaal seyin' brought the two together; this chapter is in a sense its commentary.

Place means more than a stretch of land. It is the field in which an action occurs, including its condition, resources, people, surroundings, opportunities and obstacles. For those who fight, each terrain, mountain, forest, river, fort and plain, helps or hinders in its own way. For the merchant the location of the market matters, for the student the place where a teacher is found, and for the farmer the nature of the soil. Knowing the place is therefore a knowledge common to kings and common people.

The first verse says that no undertaking should be begun, and no one belittled, until the place has been examined. The second says that even for the strong, a fortified position brings added gain. The third and fourth say that even the weak can win if they know the place and that even the strong can lose if they do not. The fifth and sixth explain through the images of the crocodile, the chariot and the ship that each has its own proper field. The seventh and eighth speak of how much the support of place means to courage and to small forces. The ninth and tenth close with the strength of one's native land and the fall of even a hero in unfamiliar ground.

The deepest truth of this chapter is that strength is not a fixed thing. A person's power grows or shrinks according to the place. In water the crocodile is king; on land it is easy prey. In the forest the tiger is king; in the sea it flounders. So what we need to know is not only our strength but the setting in which that strength will come to full flower. To distinguish where we are the crocodile and where we are the crocodile on dry ground is a basic skill of life.

In our day this applies to every person's choice of career. When someone chooses the field, city, organisation and team that fit his talent, he shines. The same talent is wasted where it does not fit. Parents choosing a school, young people seeking work and traders starting a business all do well to spend time thinking about place. Idanarithal is the art of finding the soil where one's powers can bloom.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

திருச்செந்தூர்க் கடற்கரையில் முருகன்

கந்தபுராணத்திலிருந்து: சூரபதுமன் என்ற அசுரன் சிவபெருமானிடம் பெற்ற வரங்களால் ஆணவம் கொண்டு தேவர்களைத் துன்புறுத்தினான். அவன் தன் தலைநகரான வீரமகேந்திரபுரியைக் கடல் நடுவில் ஒரு தீவில் அமைத்திருந்தான். கடல் அவன் கோட்டைக்கு அகழியாக அமைந்தது. நிலப்படை அவனை எளிதில் அணுக முடியாது. தேவர்கள் சிவபெருமானிடம் முறையிட்டனர். சிவனின் நெற்றிக் கண்ணிலிருந்து தோன்றிய ஆறு தீப்பொறிகள் சரவணப் பொய்கையில் ஆறு குழந்தைகளாகி, உமையம்மையால் ஒன்றிணைந்து ஆறுமுகனாகிய முருகனாக ஆயின.

முருகன் தேவர்களின் படைத்தலைவனாகப் பொறுப்பேற்றான். அவனுடைய படையில் வீரபாகு முதலிய ஒன்பது வீரர்களும் பல கணங்களும் இருந்தனர். போருக்குப் புறப்படும் முன் முருகன் முதலில் இடத்தை ஆராய்ந்தான். சூரபதுமனின் கோட்டையைக் கடல் சூழ்ந்திருப்பதையும், அதன் அருகில் பாதுகாப்பான கரைப் பகுதி எங்கு உள்ளது என்பதையும் அவன் அறிந்தான். அவன் தன் படையோடு தென்கடலோரம் உள்ள திருச்செந்தூரை அடைந்து, அங்கே பாசறை அமைத்தான்.

அந்த இடம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதற்கு காரணங்கள் இருந்தன. அது கடலுக்கு மிக அருகிலானது. தீவு நகரத்தை நோக்கிய கரையில் அமைந்திருந்தது. படை ஓய்வெடுக்க, உணவு பெற, தேவையானால் பின்வாங்க ஏற்ற இடம். மேலும் அது முனிவர்களின் தவ பூமி; தெய்வீக அருள் நிறைந்தது. முருகன் இடம் அறிந்து அங்கே படையை நிறுத்தினான்.

படைகள் கரையில் கூடியதைக் கண்ட கடல் அலைகள் இன்னும் முழங்கின. தேவர்கள் அந்தக் காட்சியைக் கண்டு நம்பிக்கை கொண்டனர். வெகுநாள் அடக்கு முறையில் இருந்த அவர்கள் முதன்முறையாக விடுதலையை எதிர்நோக்கினர். முருகனின் முகத்தில் அமைதியும் உறுதியும் தெரிந்தன. போரைத் தொடங்குவதற்கு முன் அவன் சமாதானத்துக்கு ஒரு வாய்ப்பு தர விரும்பினான். போர் தொடங்கும் முன் முருகன் தன் படைத்தலைவன் வீரபாகுவைத் தூதனாக அனுப்பினான். வீரபாகு கடலைக் கடந்து வீரமகேந்திரபுரியை அடைந்தான். அங்கே சூரபதுமனுக்கு முருகனின் செய்தியைச் சொல்லி, தேவர்களை விடுவித்து சமாதானம் செய்யும்படி வேண்டினான். சூரபதுமன் அதை ஏற்கவில்லை. ஆனால் வீரபாகு அந்த நகரின் அமைப்பையும் காவலையும் அவன் படைபலத்தையும் நன்கு கண்டறிந்து திரும்பினான். தூது ஒரு வகையில் அந்த இடத்தை ஆராயும் பயணமாகவும் அமைந்தது.

வீரபாகு திரும்பி வந்து தான் கண்டதைக் கூறினான். "இறைவா, சூரபதுமனின் நகரம் மிக வலிமையானது. கடல் அதன் அகழி. கோட்டையைச் சுற்றி எண்ணற்ற காவலர்கள். ஆனால் அவன் ஆணவத்தால் அவன் படையின் கட்டுப்பாடு தளர்ந்துள்ளது" என்றான். முருகன் அவன் சொற்களைக் கவனமாகக் கேட்டு, படைகளுக்கு உரிய இடங்களை ஒதுக்கினான்.

பின்னர் ஆறு நாள் நடந்த பெரும்போரில் முருகனின் படை சூரபதுமனின் மகன்களையும் தம்பிகளான சிங்கமுகன், தாரகாசுரன் ஆகியோரையும் வென்றது. இறுதியில் சூரபதுமன் தானே களம் புகுந்தான். அவன் பல மாயங்களைச் செய்தான். இறுதியாக ஒரு பெரிய மாமரமாக மாறிக் கடல் நடுவே நின்றான். இந்த வடிவம் அவன் தேர்ந்தெடுத்த இடம்: கடலின் அடியில் வேர் ஊன்றிய மரம். ஆனால் முருகன் அந்த இடத்தைத் தாக்கும் வழி அறிந்திருந்தான். தன் வேலாயுதத்தை ஏவினான்.

சூரபதுமன் மாமரமாக நின்ற அந்த இடம் மிகவும் தந்திரமானது. கடலின் நடுவே, ஆழத்தில் வேர் ஊன்றிய ஒரு மரம் எளிதில் தாக்கப்பட முடியாது என்று அவன் நினைத்தான். படையாலும் ஆயுதங்களாலும் அங்கு செல்ல இயலாது. ஆனால் முருகனின் வேல் எந்த இடத்தையும் ஊடுருவும் ஆற்றல் உடையது. இடத்தின் இயல்பை அறிந்து அதற்குரிய கருவியைப் பயன்படுத்துவதும் இடனறிதலின் ஒரு பகுதி.

வேல் கடல் மீது பாய்ந்து அந்த மாமரத்தை இரண்டாகப் பிளந்தது. ஒரு பகுதி மயிலாகவும், மற்றொரு பகுதி சேவலாகவும் மாறியது. மயில் முருகனின் வாகனமாயிற்று; சேவல் அவன் கொடியாயிற்று. சூரபதுமனின் ஆணவம் அழிந்தது. தேவர்கள் மீண்டும் வானுலகை அடைந்தனர். அந்தப் போர் நிகழ்ந்த திருச்செந்தூரில் இன்றும் முருகன் கடலோரக் கோயிலில் அருள்கிறான்.

அசுரன் தன் வலிமையைக் கடல் சூழ்ந்த கோட்டையில் வைத்திருந்தான். முருகன் தன் படையின் வலிமையைப் பயன்படுத்த ஏற்ற இடத்தைத் தேர்ந்து, அவனுடைய பாதுகாப்பான இடத்தின் இயல்பையும் ஆய்ந்து, அதற்கேற்ப செயல்பட்டதால் வெற்றி கண்டான். இடமறிந்து செயல்படுவோர் எத்தனை வலிய அரணையும் வெல்வர் என்பதற்கு இது ஒரு தமிழ் மரபுச் சான்று.

Chapter story

Murugan on the Shore of Tiruchendur

From the Kanda Puranam: The asura Surapadman, made arrogant by the boons he had received from Lord Shiva, tormented the gods. He had built his capital Veeramahendrapuri on an island in the middle of the sea. The sea served as a moat to his fortress, and a land army could not easily approach him. The gods appealed to Shiva. Six sparks from Shiva's forehead eye became six children in the Saravana lake, and the Goddess Uma joined them into one: Murugan, the six-faced.

Murugan took charge as commander of the gods. In his army were Veerabahu and eight other heroes and many troops. Before setting out for war Murugan first studied the place. He learned that the fortress of Surapadman was ringed by sea and where the safe stretch of shore near it lay. He reached Tiruchendur on the southern coast with his army and set up camp there.

There were reasons for the choice of that place. It lay very close to the sea, on the shore facing the island city. It was a fitting site for the army to rest, obtain food and, if need be, withdraw. Moreover it was a place of the penance of sages, full of divine grace. Murugan, knowing the place, stationed the army there.

Before the fighting began, Murugan sent his commander Veerabahu as envoy. Veerabahu crossed the sea and reached Veeramahendrapuri. He delivered Murugan's message to Surapadman and asked him to free the gods and make peace. Surapadman refused. But Veerabahu came back having carefully learnt the layout of the city, its guards and the strength of its army. In a way the embassy was also a journey to study the place.

In the great war that followed, Murugan's army defeated Surapadman's sons and his brothers Simhamukha and Tarakasura. At last Surapadman himself entered the field. He worked many illusions. In the end he became a huge mango tree standing in the midst of the sea. This form was a place he had chosen: a tree rooted in the sea floor. But Murugan knew the way to strike that place: his Vel, which pierces any ground. He hurled it.

The Vel flew over the sea and split the mango tree in two. One half became a peacock and the other a rooster. The peacock became Murugan's mount, and the rooster his banner. Surapadman's pride was destroyed. The gods returned to heaven. At Tiruchendur, where the war was fought, Murugan still grants his grace in the seaside temple.

The asura placed his strength in a fortress ringed by the sea. Murugan chose the place best suited to his army's strength, studied the nature of the enemy's protected position and acted accordingly, and so he won. This Tamil tradition is a witness that those who act knowing the place can overcome even the strongest fortress.

முக்கியப் பாடங்கள்

எந்தச் செயலையும் இடத்தின் இயல்பை ஆராய்ந்த பிறகே தொடங்க வேண்டும்.
வலியவருக்கும் அரண் சேர்ந்தால் ஆக்கம் பெருகும்.
வலிமை குறைந்தவரும் இடமறிந்து செயல்பட்டால் வலியவரை வெல்லலாம்.
முதலை நீரில் வலியது; நிலத்தில் எளிது. வலிமை இடத்துக்கேற்ப மாறும்.
தன் மண்ணில் நிற்பவரை வெல்வது அரிது; பொருந்தாத இடத்தில் வீரனும் தோற்பான்.

Key lessons

Begin no undertaking until the nature of the place is studied.
Even the strong gain more when joined with a secure position.
Even the weak can overcome the strong if they act knowing the place.
The crocodile is strong in water and weak on land; strength changes with place.
One standing on his own soil is hard to defeat; even a hero fails on unsuitable ground.