Kural 492 · முரண்சேர்ந்த மொய்ம்பி னவர்க்கும் அரண்சேர்ந்தாம்

கடலில் எழுந்த துவாரகை

பாகவத புராணம், விஷ்ணு புராணம், ஹரிவம்சம் ஆகியவற்றிலிருந்து: கண்ணன் மதுராவின் அரசனான கம்சனை வதைத்த பிறகு, கம்சனின் மாமனான மகத நாட்டு மன்னன் ஜராசந்தன் பெரும் சினம் கொண்டான். அவன் பதினேழு முறை பெரும்படையுடன் மதுராவின் மீது படையெடுத்தான். கண்ணனும் பலராமனும் ஒவ்வொரு முறையும் அவனைத் தோற்கடித்தனர். ஆனால் ஜராசந்தன் மீண்டும் மீண்டும் புதிய படையுடன் வந்தான்.

கண்ணன் ஒன்றை உணர்ந்தான். அவனிடமும் பலராமனிடமும் ஒப்பற்ற ஆற்றல் இருந்தது. ஆனால் மதுரா நகரம் சமவெளியில் இருந்தது; எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் எளிதில் தாக்கக்கூடியது. தம் வலிமையால் ஒவ்வொரு முறையும் வெல்லலாம்; ஆனால் குடிமக்கள் ஒவ்வொரு போரிலும் துன்புற்றனர். வலிமை மட்டும் போதாது, அரணும் வேண்டும் என்று அவன் எண்ணினான்.

ஆகவே யாதவர்களை அழைத்துக்கொண்டு மேற்குக் கடற்கரைக்குச் சென்றான். கடலின் நடுவே, மூன்று பக்கமும் நீர் சூழ்ந்த இடத்தில் ஒரு புதிய நகரத்தை அமைக்க விரும்பினான். தேவ சிற்பியான விசுவகர்மா அங்கே துவாரகை என்ற அழகிய நகரைக் கட்டினான். உயர்ந்த மதில்களும், அகன்ற வாயில்களும், தோட்டங்களும், மாளிகைகளும் அங்கே அமைந்தன. நகரத்தைச் சுற்றிலும் கடல் பகைவருக்குத் தடையாகவும் நின்றது.

யாதவர்கள் அனைவரும் அந்த அரண் நகரில் குடியேறினர். பிறகு ஜராசந்தனின் படைகள் எளிதில் அங்கே நெருங்க முடியவில்லை. மக்கள் அச்சமின்றி வாழ்ந்தனர். வணிகம் செழித்தது. கண்ணனின் ஆற்றல் அரணுடன் இணைந்ததால் யாதவ குலம் பல ஆண்டுகள் அமைதியாக வளர்ந்தது.

யாதவ முதியோர் கண்ணனிடம், 'நாம் ஏன் நம் பழைய நகரை விட்டுச் செல்ல வேண்டும்?' என்று கேட்டனர். கண்ணன் அமைதியாக, 'நம் ஆற்றல் குறையவில்லை; ஆனால் குடிகள் ஒவ்வொரு போரிலும் துயருறுகின்றனர். அவர்களைக் காக்கும் அரண் இருந்தால் நாம் அச்சமின்றி அறம் செய்யலாம்' என்றான். முதியோர் அவனுடைய தொலைநோக்கை வியந்து ஏற்றனர். நகர மக்களும் புதிய இடத்தில் வீடுகள் அமைத்து மகிழ்ந்தனர். பகைவரின் அச்சம் இல்லாததால் கலைகளும் வணிகமும் வளர்ந்தன. வெளிநாட்டு வணிகர்களும் துறைமுகத்தில் வந்து தங்கிப் பொருள்களைப் பரிமாறினர். இவ்வாறு அரண் என்பது தடுப்பதோடு நில்லாமல் செழிப்பையும் தந்தது.

கண்ணனைப் போன்ற வலியவனுக்கும் அரண் பெரும் நன்மை தந்தது. 'முரண்சேர்ந்த மொய்ம்பினவர்க்கும் அரண்சேர்ந்தாம் ஆக்கம் பலவும் தரும்' என்ற குறளின் உண்மையைத் துவாரகை உலகுக்கு உணர்த்துகிறது.

Dwaraka Raised in the Sea

From the Bhagavata Purana, Vishnu Purana and Harivamsa: After Krishna slew Kamsa, king of Mathura, Kamsa's father-in-law Jarasandha, king of Magadha, burned with rage. He attacked Mathura with huge armies seventeen times. Each time Krishna and Balarama defeated him, but Jarasandha returned again and again with fresh forces.

Krishna understood something. He and Balarama had unmatched strength. But Mathura lay on an open plain, easy to attack from every side. Their strength could win each battle, yet the townsfolk suffered in every war. Strength alone was not enough; a stronghold was needed too.

So he led the Yadavas to the western coast. In the sea, at a place surrounded by water on three sides, he wished to found a new city. Vishwakarma, the divine architect, built the beautiful city of Dwaraka there, with lofty walls, broad gates, gardens and mansions. The sea around it stood as a barrier against enemies.

All the Yadavas settled in that fortified city. After that, Jarasandha's armies could not easily approach. The people lived without fear and trade flourished. Because Krishna's power was joined to a stronghold, the Yadava clan grew in peace for many years.

Even for one as mighty as Krishna, the fortress brought great benefit. Dwaraka shows the world the truth of the verse: even the powerful gain many advantages by being based in a fortified place.