Kural 496 · கடலோடா கால்வல் நெடுந்தேர் கடலோடும்

கடலைக் கடந்த இராமனின் பாலம்

வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து (யுத்த காண்டம்): இலங்கைக்குச் செல்ல இராமன் தெற்குக் கடற்கரையை அடைந்தான். அவனுடன் கோடிக்கணக்கான வானர வீரர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் மலைகளைப் பெயர்க்கவும் காடுகளை அழிக்கவும் வல்லவர்கள். ஆனால் அவர்கள் முன் பரந்து கிடந்தது கரையற்ற கடல். அலைகள் ஆரவாரித்தன. வானரர்களின் தோள் வலிமை அங்கே பயனற்றதாகத் தோன்றியது.

இராமன் ஆலோசனைக்கு அழைத்தான். விபீஷணன் ஒரு யோசனை சொன்னான்: "கடலரசனான வருணனிடம் வழி வேண்டுங்கள்." இராமன் மூன்று நாள் தர்ப்பைப் படுக்கையில் கடற்கரையில் காத்திருந்தான். வருணன் வராததால் சினம் கொண்டு அம்பு தொடுக்கத் தயாரானான். அப்போது வருணன் தோன்றி, "உங்கள் படையில் நளன் என்ற சிற்பி இருக்கிறான். அவன் தந்தை விஸ்வகர்மா. அவன் தொடும் கல் நீரில் மூழ்காது. அவனைக் கொண்டு பாலம் கட்டுங்கள்; நான் தாங்குவேன்" என்றான்.

நிலத்தில் வெல்லும் வானரப் படை கடலில் நேரடியாகச் செல்ல முடியாது என்பதை இராமன் உணர்ந்திருந்தான். ஆகவே அவன் கடலை நிலமாக்கும் வழியைத் தேர்ந்தான். வானரர்கள் மரங்களையும் பாறைகளையும் கொணர்ந்தனர். ராம நாமம் எழுதப்பட்ட கற்கள் நளனின் கையால் கடலில் வைக்கப்பட்டு மிதந்தன. ஐந்து நாட்களில் நூறு யோசனை நீளமுள்ள பாலம் அமைந்தது.

அந்தப் பாலத்தின் வழியே வானரப் படை முழுவதும் நிலத்தில் நடப்பது போல இலங்கையை அடைந்தது. தேர் கடலில் ஓடாது என்பதை அறிந்தவன், கடலிலேயே தன் படைக்கு நிலத்தை உண்டாக்கினான். படையின் இயல்புக்கு ஏற்ற களத்தை அமைத்ததால் இராமனின் படை முழு வலிமையோடு போரிட்டது.

வலிமை மட்டும் போதாது; அது இயங்குவதற்கேற்ற களமும் வேண்டும் என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி காட்டுகிறது. அதனால்தான் இராமேசுவரத்தில் இன்றும் அந்தப் பாலத்தின் நினைவு போற்றப்படுகிறது.

இராமன் வருணனிடம் பணிவாக வேண்டியதும், பிறகு சிற்பி நளனின் ஆற்றலைப் பயன்படுத்தியதும் வெவ்வேறு ஆற்றல்களுக்கு வெவ்வேறு இடங்கள் உண்டு என்பதை அவன் அறிந்திருந்ததைக் காட்டுகிறது. வானரர்களின் தோள் வலிமை மலைகளைக் கொணர்ந்தது; நளனின் கலை அவற்றைக் கடலில் நிறுத்தியது. ஒவ்வொருவரும் தத்தம் இடத்தில் செயல்பட்டதால் பெரும் பணி எளிதாயிற்று.

கடல் தடையாக இருந்த இடத்தில் அது பாதையாக மாறியது. தடையைக் கண்டு திரும்பாமல், அதன் இயல்பை ஆராய்ந்து, படைக்கேற்ற நிலத்தை உருவாக்கும் அறிவே தலைமை. இந்தப் பாடம் இன்றும் நமக்குப் பொருந்தும்: வழியில்லாத இடத்தில் ஒரு பாலம் கட்டுபவனே வெற்றியாளன்.

Rama's Bridge Across the Sea

From the Valmiki Ramayana (Yuddha Kanda): To reach Lanka, Rama arrived at the southern shore with crores of vanara warriors. They could uproot mountains and flatten forests. But before them lay the shoreless sea, its waves roaring. Their strength of shoulder seemed useless there.

Rama called a council. Vibhishana advised, "Ask Varuna, lord of the sea, for a path." For three days Rama waited on a bed of darbha grass on the shore. When Varuna did not appear, Rama grew angry and took up his bow. Then Varuna came and said, "In your army is Nala, a master builder and son of Vishwakarma. Stones he touches do not sink. Build a bridge with him; I shall bear it."

Rama knew that an army which wins on land cannot simply go over the sea. So he chose to make the sea into land for his army. The vanaras brought trees and boulders. Stones were placed on the water by Nala's hand and floated. In five days a bridge a hundred yojanas long was complete.

Across that bridge the whole vanara army reached Lanka as if walking on the ground. Rama, who knew that a chariot does not run on the sea, made a field in the sea itself where his host could fight. Because he prepared a field suited to his army's nature, it fought with full strength.

The episode shows that strength alone is not enough; it needs a field suited to its working. That is why the memory of the bridge is still honoured at Rameswaram.