Kural 1039 · செல்லான் கிழவன் இருப்பின் நிலம்புலந்து

வயல் பார்க்க வந்த நாள்

ரங்கசாமி என்பவர் திருச்சிக்கு அருகில் மூன்று ஏக்கர் நிலத்துக்கு உரிமையாளர். அவர் வேலைக்காக சென்னைக்குக் குடிபெயர்ந்தார். நிலத்தைக் குத்தகைக்கு விட்டார். குத்தகைக்காரர் அவருக்கு ஆண்டுக்கு ஒருமுறை சிறிது நெல்லையும் பணத்தையும் அனுப்பி வந்தார். ரங்கசாமி ஐந்து ஆண்டுகள் தன் நிலத்தைப் பார்க்கவே செல்லவில்லை.

ஒரு ஆண்டு தை மாதம் பொங்கலுக்கு அவர் ஊருக்கு வந்தார். தம் நிலத்தைப் பார்க்கச் சென்றார். வயலின் வரப்புகள் சிதைந்திருந்தன; மண் கட்டியாகியிருந்தது; களைகள் மண்டியிருந்தன. அருகிலுள்ள வயல்கள் பசுமையாக இருக்க, இவருடையது வாடிக்கிடந்தது.

அவர் குத்தகைக்காரரிடம் கேட்டார்: "ஏன் இப்படி?" குத்தகைக்காரர் தயக்கத்தோடு சொன்னார்: "ஐயா, நிலத்தின் மேல் எனக்கு முழு உரிமை இல்லை. உரிமையாளர் இல்லாத நிலத்தில் நான் முழுமனதோடு உழைக்க முடியவில்லை. நீங்கள் வராததால் நிலமும் சோர்ந்துவிட்டது."

ரங்கசாமி அந்தச் சொல்லைக் கேட்டுத் திகைத்தார். தன் நிலத்தின் நிலையைப் பார்த்தபோது அவருக்குள் ஒரு குற்ற உணர்வு எழுந்தது. அவர் குனிந்து ஒரு பிடி மண்ணை எடுத்தார். அது காய்ந்து கல்லாகக் கிடந்தது. "நிலமே, மன்னித்துவிடு" என்றார்.

அன்று முதல் ஒவ்வொரு மாதமும் ஒரு வார இறுதியில் ரங்கசாமி ஊருக்கு வந்து நிலத்தைப் பார்வையிட்டார். தானே சில வேலைகளைச் செய்தார். குத்தகைக்காரரோடு அமர்ந்து திட்டமிட்டார். பூமி பூஜை செய்து ஏர் பூட்டி உழவைத் தொடங்கினார்.

இரண்டு ஆண்டுகளில் அவர் நிலம் மீண்டும் செழித்தது. அருகிலுள்ள வயல்களுக்குப் போட்டியாகப் பயிர் விளைந்தது. "நிலம் ஊடல் தீர்ந்தது" என்று ஊர்ப் பெரியவர் சிரித்துச் சொன்னார். ரங்கசாமி மகிழ்ச்சியோடு ஆமோதித்தார்.

வள்ளுவர் சொன்ன உவமை அவர் வாழ்வில் நடந்தேறியது. நிலத்துக்கு உரிமையாளனின் காலடிச்சுவடே மிகச் சிறந்த உரம் என்பதை அவர் அன்று உணர்ந்தார்.

ரங்கசாமியின் மகன் பின்னாளில் இந்த நிலத்தைச் சொந்தமாகப் பார்த்துக்கொள்ளத் தொடங்கினான். தந்தை சொன்ன ஊடல் கதையைக் கேட்டு வளர்ந்த அவன், நகரத்தில் வேலை செய்தாலும் ஒவ்வொரு விடுமுறையிலும் வயலுக்கு வந்து மண்ணைத் தொட்டுப் பார்ப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டான். அவனுக்கு நிலம் ஒரு சொத்தாக அல்ல, ஒரு உறவாகத் தோன்றியது. ஊடல் தீர்ந்த நிலம் முன்னைவிட அன்பாகப் பயனளிக்கும் என்பதை அந்தக் குடும்பம் அனுபவத்தால் நன்றாகவே கண்டுகொண்டது.

The Day the Owner Came

Rangasamy owned three acres near Tiruchi. He moved to Chennai for work and leased out the land. The tenant sent him a little paddy and money once a year. Rangasamy did not visit his land for five years.

One year he came to the village for Pongal in the month of Thai. He went to see his land. The bunds of the field were broken, the soil had hardened and weeds had overrun it. The neighbouring fields were green while his lay withered.

He asked the tenant, "Why is it so?" Hesitantly the tenant said, "Sir, I do not have full right to the land. I could not work with my whole heart on land without its owner. Because you did not come, the land too lost heart."

Rangasamy was stunned by the words. Seeing the state of his land, a guilty feeling rose in him. He bent down and picked up a handful of soil. It lay dry and stony. "Forgive me, land," he said.

From then on, one weekend each month Rangasamy came to the village, looked over the land and did some work himself. He sat with the tenant and planned. He began the ploughing with a bhoomi puja and the yoking of the plough.

In two years his land flourished again and rivalled the neighbouring fields. "The land's sulk is over," an elder said, laughing. Rangasamy agreed happily.

Valluvar's simile had come true in his life. He learned that day that the owner's footprints are the best manure for the land.