Kural 1036 · உழவினார் கைம்மடங்கின் இல்லை விழைவதூஉம் – Tamilone

Kural 1036 · Farming · உழவு

உழவினார் கைம்மடங்கின் இல்லை விழைவதூஉம்விட்டேம்என் பார்க்கும் நிலை.

Uzhavinaar Kaimmatangin Illai Vizhaivadhooum / Vittemen Paarkkum Nilai

Even they who have renounced all desire will have to suffer if the husbandman sitteth still with folded arms.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

உழவர் தம் கையை மடக்கிக்கொண்டு சும்மா இருந்துவிட்டால், ஆசையையும் துறந்துவிட்டோம் என்று சொல்லும் துறவியர்க்கும் உணவு இல்லை; அவர் நிலையே இல்லை.

Meaning

If farmers fold their hands and do nothing, even those who say they have renounced desire will have no standing.

சொற்பொருள் Word by word

உழவினார்: உழவர்
கைம்மடங்கின்: கையை மடக்கிக் கொண்டு சும்மா இருந்தால்
இல்லை: இல்லாமல் போகும்
விழைவதூஉம்: ஆசையையும்
விட்டேம் என்பார்க்கும்: துறந்தோம் என்று சொல்பவர்க்கும்
நிலை: நிலை, வாழ்வு

விளக்கம்

இந்தக் குறள் உழவின் ஆழமான செல்வாக்கை ஒரு வியப்பூட்டும் எடுத்துக்காட்டால் காட்டுகிறது. துறவிகள் உலக வாழ்வை விட்டவர்கள். அவர்கள் செல்வத்தையும் ஆசையையும் ஒதுக்கிவிட்டனர். அவர்களுக்கு உழவு தேவை இல்லை என்று தோன்றலாம். ஆனால் உழவர் கையை மடக்கிவிட்டால் அவர்களுக்கும் உணவு இல்லை; துறவை நிலைநிறுத்தும் ஆதாரமே இல்லாமல் போய்விடும் என்கிறார் வள்ளுவர். 'கைம்மடங்கின்' என்ற சொல்லின் வடிவம் கவனிக்கத்தக்கது. உழவன் வேலைக்கு ஓய்வு அளித்துக் கையை மடக்கி வைத்துக்கொள்வது ஒரு சிறிய செயலாகத் தோன்றும். ஆனால் அந்த ஒரு செயல் உலகை உலுக்கும். வள்ளுவர் இங்கே உழவின் தாக்கத்தை மிக அமைதியான சொற்களால் உணர்த்துகிறார்: எல்லாம் அவன் கை அசைவில்தான் இருக்கிறது.

இந்து மரபில் துறவு உயர்ந்த நிலை; ஆனால் அந்தத் துறவிகள் பிட்சை ஏற்று உண்பவர்கள். 'அன்னம் பிரம்மம்' என்று உபநிடதம் கூறும். உணவே எல்லா உயிர்களின் அடிப்படை என்று பொருள். துறவியர் வாழ்வு இல்லறத்தாரின் உணவுக் கொடையில் நிலைக்கிறது; இல்லறத்தார் உணவு உழவரின் உழைப்பில் நிலைக்கிறது. இவ்வாறு துறவு முதல் உழவு வரை ஒரு தொடர் சங்கிலி உள்ளது. அதன் பொருள், எந்த உயர்ந்த இலட்சியத்துக்கும் அடிப்படை உடல் வாழ்வு என்பதும், அந்த உடல் வாழ்வுக்கு உழவர் ஆதாரம் என்பதும். எனவே உழவரை மதிப்பது அறிவும் ஆன்மிகமும் சார்ந்த செயலும் கூட. அவர்கள் தம் கையை மடக்காத ஒவ்வொரு நாளிலும் உலகம் தனது உயர்ந்த நோக்கங்களை நிறைவேற்றிக்கொள்ள முடிகிறது.

இந்தக் குறள் வழியாக வள்ளுவர் உழவர்களிடம் ஒரு பெரிய பொறுப்பையும் ஒப்படைக்கிறார். அவர்கள் எவ்வளவு சோர்வடைந்தாலும், உலகமே தங்களைச் சார்ந்திருக்கிறது என்ற உணர்வு அவர்களுக்கு ஊக்கம் தர வேண்டும். அதே நேரத்தில் உலகமும் தன் உணவு தருபவரின் துயரங்களைத் தனதாகக் கொள்ள வேண்டும்: அவர்கள் வறட்சியால் கை மடக்கும் நாள் வராமல் காப்பது எல்லோருக்கும் பொது நலம்.

Explanation

This verse shows the deep influence of farming through a striking example. Ascetics have left worldly life, set aside wealth and desire. It may seem they need no farming. But Valluvar says that if farmers fold their hands, even they have no food and their very basis of renunciation disappears. The form of the word 'kaimmadangin' is noteworthy. A farmer giving his labour rest and folding his hands may seem a small act. Yet that single act can shake the world. Valluvar conveys the effect of farming in the quietest words: everything lies in the movement of his hand.

In the Hindu tradition renunciation is a high state, but renunciants live by alms. The Upanishad says 'annam brahma', food is Brahman, meaning that food is the foundation of all beings. The life of the renunciant stands on the gift of food from householders, and the householders' food stands on the farmers' labour. So there is a continuous chain from renunciation to ploughing.

The point is that every high ideal rests on bodily life, and the farmer is the support of that life. Honouring farmers is therefore an act of knowledge and spirit too. On each day they do not fold their hands, the world is able to carry out its highest aims.

கதை

வறட்சியில் ஒரு துறவி

திருவண்ணாமலைக்கு அருகில் ஒரு சிறிய ஆசிரமத்தில் சுவாமி ஞானானந்தர் என்ற துறவி வாழ்ந்தார். அவர் உலக ஆசைகளைத் துறந்தவர்; தியானமும் நூல் கற்றலும் அவரது வாழ்வு. ஆசிரமத்துக்கு அருகிலுள்ள கிராம மக்கள் ஒவ்வொரு நாளும் அவருக்கு உணவு கொண்டு வந்தனர். 'எனக்கு உணவு பற்றிய கவலை இல்லை; உலகமே என் ஆசிரமம்' என்பது அவர் சொல்.

ஒரு ஆண்டு கடும் வறட்சி வந்தது. மழை பெய்யவே இல்லை. கிணறுகள் வற்றின; வயல்கள் வெடித்தன. உழவர்கள் ஏரைத் தொடவே இல்லை; விதைப்பதற்கும் நிலையில்லை. ஊரில் உணவு குறைந்தது. சில வாரங்களில் சுவாமியின் ஆசிரமத்துக்கு உணவு வருவதும் நின்றுவிட்டது.

முதல் நாள் அவர் சலனமில்லாமல் தியானத்தில் இருந்தார். இரண்டாம் நாள் பசி அவரது தியானத்தைக் கலைத்தது. மூன்றாம் நாள் அவர் ஆசிரமத்திலிருந்து எழுந்து கிராமத்துக்குச் சென்றார். அங்கே ஒரு முதிய உழவர் ஒருவர் தம் வறண்ட வயலைப் பார்த்துக் கண்ணீர் விட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

"ஐயா, உணவில்லையா?" என்று சுவாமி கேட்டார். உழவர் தலையை உயர்த்தினார். "சுவாமி, வானம் பொய்த்துவிட்டது. நான் ஏரைத் தொட முடியவில்லை. என் பிள்ளைகளே பசியால் வாடுகிறார்கள். உங்களுக்கு நான் என்ன தர முடியும்?" என்றார். சுவாமி வாயடைத்து நின்றார்.

அந்த நொடியில் அவருக்கு ஓர் உண்மை புலப்பட்டது. தாம் துறந்ததாகச் சொன்ன உலகம் உண்மையில் அந்த உழவனின் கையால்தான் தம்மைத் தாங்கியிருந்தது. இப்போது அவன் கை மடங்கிப் போனபோது தம் துறவின் ஆதாரமே ஆட்டம் கண்டது. அவர் உழவரின் அருகில் அமர்ந்து தன் கண்ணீரைத் துடைத்தார்.

பின்னர் மழை பெய்தபோது, சுவாமி ஊர் மக்களோடு சேர்ந்து வயலில் இறங்கி உழவு தொடங்க உதவினார். "உழவன் கை அசைவில்தான் என் தியானமும் அடங்கியிருக்கிறது" என்று அவர் சீடர்களுக்குச் சொன்னார்.

அன்று முதல் அவர் ஒவ்வொரு உணவின் முன்பும் அன்னம் பிரம்மம் என்ற உபநிடத மொழியை ஓதி, அதற்குக் காரணமான உழவர்களை நெஞ்சில் வணங்கினார்.

அந்தப் பருவத்தில் சுவாமி ஒரு புதிய வழக்கத்தைத் தொடங்கினார்: ஆசிரமத்துக்கு வரும் ஒவ்வொரு பக்தரிடமும் ஒரு பிடி விதை நெல்லைக் காணிக்கையாக வாங்கி, வறண்ட வயல்களில் உழவர்களுக்குத் தந்தார். துறவியின் மௌனமான தியானத்தை விட, உழவனின் கைக்கு உற்சாகம் தந்த அந்த எளிய செயல் ஊருக்கு உயிர் தந்தது.

A story

An Ascetic in Drought

In a small ashram near Tiruvannamalai lived a renunciant, Swami Gnanananda. He had given up worldly desires; meditation and study were his life. The villagers near the ashram brought him food every day. 'I have no care for food; the world is my ashram,' he used to say.

One year a severe drought came. It did not rain at all. Wells dried up and fields cracked. The farmers could not touch the plough and had no means even to sow. Food ran short in the village. Within weeks, food stopped reaching the swami's ashram too.

On the first day he sat unruffled in meditation. On the second, hunger disturbed it. On the third he rose from the ashram and went to the village. There an old farmer stood weeping as he looked at his parched field.

"Sir, is there no food?" asked the swami. The farmer raised his head. "Swami, the sky has failed. I cannot touch my plough. My own children are hungry. What can I give you?" The swami stood speechless.

In that moment a truth dawned on him. The world he claimed to have renounced had in fact been supporting him through the farmer's hand. Now that the hand had folded, the very basis of his renunciation shook. He sat beside the farmer and wiped his tears.

When the rain fell later, the swami went into the field with the villagers and helped to begin the ploughing. "My very meditation rests on the movement of a farmer's hand," he told his disciples.

From then on, before each meal he recited the Upanishadic words 'annam brahma' and bowed in his heart to the farmers responsible for it.

சிந்தனைக்கு

உன் உயர்ந்த இலக்குகளைத் தாங்கும் அடிப்படை உழைப்பாளர்களை நீ நினைத்ததுண்டா?

To reflect on

Have you ever thought of the working people who support your highest pursuits?