Kural 1040 · இலமென்று அசைஇ இருப்பாரைக் காணின்

பிருது மன்னனும் பூமாதேவியும்

இது பாகவத புராணத்திலும் விஷ்ணு புராணத்திலும் சொல்லப்படும் பிருது மன்னனின் கதை. பிருது வேனன் என்ற மன்னனின் மகன்; முதல் சக்கரவர்த்தி எனப் போற்றப்படுபவன். அவன் அரியணை ஏறியபோது நாட்டில் பஞ்சம் நிலவியது. தானியங்கள் இல்லை; மக்கள் பசியால் வாடினர். அவர்கள் பிருதுவிடம் வந்து முறையிட்டனர்.

பிருது நிலத்தை நோக்கினான். பூமி தானியங்களை உள்ளே மறைத்து வைத்துக்கொண்டிருப்பதாக அவன் அறிந்தான். சினம் கொண்ட அவன் வில்லை ஏந்தி பூமியை எதிர்த்தான். அஞ்சிய பூமி பசுவின் வடிவம் எடுத்து ஓடினாள். அவளை அவன் எல்லாத் திசையிலும் துரத்தினான். இறுதியில் அவள் திரும்பி நின்று, "அரசே, என்னைக் கொல்லாதீர்கள். நான் தானியங்களைத் தரத் தயார்; ஆனால் அதற்கு ஏற்ற வகையில் என்னைச் சமன் செய்து, பாலைக் கறப்பதுபோல் கறக்க வேண்டும்" என்று வேண்டினாள்.

பிருது அவளது கோரிக்கையை ஏற்றான். வில்லின் நுனியால் மலைகளைத் தள்ளி நிலத்தைச் சமப்படுத்தினான். நீர் தேங்க நீர்நிலைகளை அமைத்தான். மக்களுக்கு உழவு செய்யக் கற்றுத் தந்தான். பின்னர் ஒரு கன்றை வைத்துப் பூமிப் பசுவின் பாலை, அதாவது பயிர்களை, கறந்தான். எல்லா உயிர்களும் தத்தம் உணவைப் பெற்றன.

பூமி அவனை 'தந்தை' எனக் கொண்டாள். பிருதுவின் பெயரால் அவள் 'பிருதிவி' எனப்படலானாள். அன்று முதல் மனிதர் நிலத்தை உழுது பயிரிட்டு வாழக் கற்றனர். புராணம் இதையே உழவின் தொடக்கமாகச் சொல்கிறது. நிலம் தானியத்தை மறைத்துவைத்தாள் என்றால், அவளை அணுகி உழைத்துப் பெறுவதே வழி.

இந்தக் கதையின் செய்தி தெளிவானது: பஞ்சத்தில் வாடிய மக்கள் வெறுமனே 'இல்லை' என்று புலம்பிக்கொண்டிருந்தால் எதுவும் மாறியிருக்காது. பிருது நிலத்தைச் சமன் செய்து, நீர்நிலை அமைத்து, உழவைக் கற்றுத் தந்தபோதுதான் 'இல்லை' என்ற நிலை மாறியது. நிலமகள் தாராளமானவள்; ஆனால் உழைப்பால் அவளை அணுகுபவருக்கே அவள் தருகிறாள்.

வள்ளுவரின் 'நிலம் என்னும் நல்லாள் நகும்' என்பதற்கு அர்த்தம் இங்கு தெளிவாகிறது. 'இல்லை' என்று உட்கார்ந்திருக்கும் மனிதர்களைப் பார்த்து அவள் சிரிப்பது நியாயமே. ஏனெனில் தானியங்கள் அவள் மடியில் இருக்கின்றன; அவற்றைக் கறக்கும் கைகள்தான் தேவை.

இதனால்தான் இந்து மரபில் பூமி வழிபாடும் உழவும் பிரிக்க முடியாதவை.

பிருதுவின் செயலால் உலகம் முதன்முறையாக உணவுக்கு உழவைக் கண்டடைந்தது என்கிறது புராணம். அதற்கு முன் மனிதர் காடுகளில் கிடைத்ததை உண்டு வாழ்ந்தனர் என்றும் அதற்குப் பின் அவர்கள் ஊர்களையும் நகரங்களையும் அமைத்தனர் என்றும் கூறப்படுகிறது. அதனால் உழவே நாகரிகத்தின் தொடக்கம்; நிலமகளைப் பணிவுடன் அணுகி உழைப்பவரே நாகரிகத்தின் தந்தை.

Prithu and Mother Earth

This is the story of King Prithu told in the Bhagavata Purana and the Vishnu Purana. Prithu, son of Vena, is honoured as the first sovereign. When he ascended the throne the land was in famine. There was no grain and people starved. They came and appealed to Prithu.

Prithu looked at the earth. He learned that the earth was holding back the grains within her. In anger he took up his bow against her. Terrified, the Earth took the form of a cow and fled. He pursued her in every direction. Finally she turned and said: "O King, do not kill me. I am ready to yield grain; but you must level me suitably and milk me as one milks a cow."

Prithu accepted her request. With the tip of his bow he pushed aside mountains and levelled the land. He made water bodies to hold water. He taught people to plough. Then, with a calf, he milked the Earth-cow, that is, the crops. All beings received their food.

The Earth accepted him as father. After Prithu she is called Prithvi. From then on humans learned to live by ploughing and sowing. The Purana presents this as the beginning of agriculture. If the Earth hid her grain, the way is to approach her and obtain it by labour.

The message is clear. If famished people had only lamented 'we have nothing', nothing would have changed. It was when Prithu levelled the land, made water bodies and taught farming that the state of 'nothing' ended. The Earth is generous, but she gives only to those who approach her with labour.