நளனின் வீழ்ச்சி
இது மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் வரும் நளன்–தமயந்தி கதை. நிடத நாட்டு மன்னன் நளன் அழகும் அறிவும் வீரமும் உடையவன்; அறம் தவறாதவன். விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசி தமயந்தியை அவன் மணந்தான். அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தனர். ஆனால் கலி என்ற தீய சக்தி நளன் மேல் பொறாமை கொண்டு அவனைப் பற்றிக்கொண்டது.
கலியின் தாக்கத்தால் நளன் தன் தம்பி புஷ்கரனோடு சூதாடினான். ஒவ்வொரு ஆட்டத்திலும் தோற்றான். அவன் நாட்டையும் செல்வத்தையும் இழந்தான். அமைச்சர்களும் குடிமக்களும் தடுத்தும் அவன் நிறுத்தவில்லை. இறுதியில் அவனிடம் உடுத்திய ஆடையைத் தவிர ஒன்றுமில்லை. புஷ்கரன் அவனை நாட்டை விட்டுத் துரத்தினான்.
நளனும் தமயந்தியும் காட்டில் அலைந்தனர். பசி வாட்டியது. நளன் தன் மனைவியின் முன் தான் ஒன்றும் தர முடியாதவனாக நிற்பதை எண்ணி வருந்தினான். ஒரு நாள் சில பறவைகள் அவன் ஆடையைப் பிடுங்கிச் சென்றன. தமயந்தியின் ஆடையில் பாதியைக் கிழித்து உடுத்த வேண்டிய நிலை வந்தது. அரசனாக இருந்தவனுக்கு அதைவிடப் பெருந்துயர் வேறென்ன?
அந்த நிலையில் நளன் தன் மனைவியைக் காட்டில் தூங்க வைத்துவிட்டுப் பிரிந்து சென்றான் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது. அவளோடு இருந்தால் அவளும் துன்பப்படுவாள் என்று எண்ணிய அவன் மனம் குழம்பியது. பின்னர் அவன் பாம்பு கடித்து உருவம் மாறி, பாகுகன் என்ற பெயரில் ஒரு அரசனுக்குத் தேரோட்டியானான்.
நளனின் துயரம் அவன் நாடு இழந்ததனால் மட்டும் வந்ததல்ல. தன் மனைவிக்கு உணவும் உடையும் தர இயலாத நிலையும், தன் அடையாளத்தையே இழந்த நிலையும் அவனை வாட்டின. வறுமை ஒரு சுழலாக மாறி அவன் உறவையும் அடையாளத்தையும் சிதைத்தது. 'இன்மையின் இன்மை' என்ற வள்ளுவரின் சொல் இங்கு உயிர்பெறுகிறது.
ஆனால் நளன் நம்பிக்கையை விடவில்லை. அவன் அறிவையும் உழைப்பையும் தொடர்ந்தான்; குதிரை ஓட்டும் கலையையும் எண்ணிக்கையின் அறிவையும் கற்றான். பல ஆண்டுகள் கழித்து அவனுக்கும் தமயந்திக்கும் மீண்டும் சந்திப்பு நிகழ்ந்து, நாடு திரும்பப் பெற்றான். வறுமையின் சுழலை உடைத்தது நம்பிக்கையும் முயற்சியும்.
இக்கதை நமக்குச் சொல்வது, வறுமை அரசனுக்கும் வரலாம் என்பதும், அது எவ்வளவு கொடுமையானது என்பதும், அதிலிருந்து மீள நம்பிக்கை மிகத் தேவை என்பதும் ஆகும்.