Kural 1043 · தொல்வரவும் தோலும் கெடுக்கும் தொகையாக

அஞ்ஞாதவாசம்

இது மகாபாரதத்தின் விராட பர்வத்தில் வரும் பாண்டவர்களின் அஞ்ஞாத வாசம். பன்னிரண்டு ஆண்டு வனவாசம் முடிந்தபின் பாண்டவர்கள் ஓர் ஆண்டு யாரும் அடையாளம் காணாமல் மறைந்து வாழ வேண்டியிருந்தது. அவர்கள் மத்ஸ்ய நாட்டு அரசன் விராடனின் அரண்மனையில் பணியாளர்களாகச் சேர்ந்தனர்.

யுதிஷ்டிரன் கங்கன் என்ற பெயரில் அரசனின் ஆலோசகனும் சூதாட்டத் தோழனுமாக ஆனான். பீமன் வல்லபன் என்ற சமையற்காரனாக ஆனான். அர்ஜுனன் பிருஹன்னளை என்ற பெயரில் அரண்மனைப் பெண்களுக்கு நடனம் கற்பிப்பவனாக ஆனான். நகுலன் குதிரைப் பாகனாகவும், சகாதேவன் மாட்டுக்காரனாகவும், திரௌபதி சைரந்திரி என்ற பணிப்பெண்ணாகவும் ஆயினர்.

இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் மன்னர்கள் அவர்கள் முன் தலை வணங்கினர்; இப்போது அவர்களே பிறருக்குப் பணிவிடை செய்ய நேர்ந்தது. தங்கள் பெயரையும் குலத்தையும் மறைத்துத் தாழ்ந்த சொற்களில் பேச வேண்டிய நிலை. சிறப்பாகத் திரௌபதி, ஒரு காலத்தில் சக்கரவர்த்தினியாக இருந்தவள், அரசியின் ஆணைக்குக் காத்து நிற்கும் பணிப்பெண்ணாக வாழ்ந்தாள்.

அவர்களுடைய அரச மரபு, அவர்களின் இனிய பேச்சு எல்லாம் அந்த ஆண்டு முழுவதும் மறைந்தே இருந்தன. தம் குடும்பத்துக்குத் தொன்றுதொட்டு வரும் பெருமை கண்முன்னால் மறைந்தபோதும், அவர்கள் அதை உள்ளத்தில் பாதுகாத்தனர். இது அவர்களின் கட்டாய நிலை; எனினும் இழப்பின் கனத்தை எல்லாரும் உணர்ந்தனர்.

இந்தப் பகுதியில் வறுமை என்ற சொல் நேரடியாக இல்லை. ஆனால் அரசச் செல்வத்தையும் மதிப்பையும் இழந்து, பிறர் தயவில் அன்றாட உணவுக்காக உழைக்கும் நிலை வறுமையின் இயல்பை நன்கு காட்டுகிறது. அது குடும்ப மரபையும் சொல்லின் மென்மையையும் தற்காலிகமாகத் தள்ளிவைக்கும் நிலை.

ஆண்டு முடிந்ததும் அவர்கள் தங்கள் அடையாளத்தை மீட்டுக்கொண்டனர். அவர்களின் மரபு அழியவில்லை; அது உள்ளே உறங்கிக்கொண்டிருந்தது. வறுமை அல்லது நெருக்கடி எவ்வளவு கொடியதாயினும், உள்ளத்தில் மரபைக் காப்பவர் மீண்டும் எழ முடியும் என்பதை இந்த வரலாறு காட்டுகிறது.

விராட நகரில் அவர்கள் ஆண்ட வேடங்கள் எளிதானவை அல்ல. தருமன் சூதாடும் துறவிப் பிராமணனாகவும், வீமன் சமையல்காரனாகவும், அர்ச்சுனன் பேடி நடனாசிரியனாகவும், நகுலசகாதேவர் குதிரை, பசு மேய்ப்போராகவும், திரௌபதி சைரந்திரியாகவும் தங்கள் அடையாளம் மறைத்தனர். பெருமை மிக்கவர்கள் சிறு பணிகளைச் செய்தபோதும் தங்கள் அடக்கத்தையும் இன்சொல்லையும் இழக்கவில்லை. அவர்களின் அந்த நடத்தையே பின்னர் அவர்களுக்கு விராட மன்னனின் நன்மதிப்பைப் பெற்றுத் தந்தது. குலம் வறுமையில் மறைந்தாலும் குணம் மறையாது என்பதற்கு இது சான்று.

The Year Incognito

This is the Pandavas' year of living incognito from the Virata Parva of the Mahabharata. After twelve years in the forest, the Pandavas had to live one more year without being recognised. They joined the palace of Virata, king of Matsya, as servants.

Yudhishthira became Kanka, the king's counsellor and companion at dice. Bhima became Vallabha, a cook. Arjuna became Brihannala, teaching dance to the palace women. Nakula became a horse-keeper, Sahadeva a cowherd, and Draupadi the maidservant Sairandhri.

At Indraprastha kings had bowed before them; now they had to serve others. They had to hide their names and lineage and speak in lowly words. Draupadi especially, once an empress, lived as a maid waiting upon a queen's orders.

All that year their royal tradition and gentle speech stayed hidden. Even as the family's ancestral glory disappeared before their eyes, they guarded it in their hearts. It was a compelled condition, yet everyone felt the weight of the loss.

The word poverty does not appear directly in this part. But being stripped of royal wealth and esteem and labouring for daily food at others' mercy shows well the character of want. It was a state that set aside family tradition and gentleness of speech for a time.

When the year ended they regained their identity. Their lineage had not died; it had slept within. The account shows that however hard poverty or crisis may be, one who keeps tradition in the heart can rise again.