Kural 1049 · நெருப்பினுள் துஞ்சலும் ஆகும் நிரப்பினுள்

குசேலரின் இரவுகள்

இது பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் வரும் குசேலர் எனப்படும் சுதாமரின் வரலாறு. சுதாமர் ஒரு ஏழை அந்தணர்; சாந்தீபனி முனிவரின் குருகுலத்தில் கண்ணனோடு படித்த நண்பர். கண்ணன் துவாரகையின் மன்னனான பிறகு, சுதாமர் தம் மனைவியோடு பசியில் வாடினார்.

இரவில் பசியால் குழந்தைகள் அழுதன. மனைவி உறங்காமல் கணவரிடம், 'உங்கள் நண்பர் கண்ணன் துவாரகையில் இருக்கிறார் அல்லவா? அவரைச் சென்று பாருங்கள்' என்று மெல்ல வேண்டினாள். அந்த இரவு இருவருக்கும் உறக்கமின்றிக் கழிந்தது.

சுதாமர் முதலில் தயங்கினார். வெறுங்கையுடன் செல்வது முறையல்ல என்று மனைவி கடன் வாங்கிய அவலின் நான்கு கைப்பிடிகளை ஒரு கிழிந்த துணியில் முடிந்து தந்தாள். அவர் அதை எடுத்துக்கொண்டு துவாரகைக்குச் சென்றார்.

கண்ணன் தம் பால்ய நண்பரைக் கண்டதும் ஓடிவந்து தழுவினார். தம் கையாலேயே அவரது பாதங்களைக் கழுவினார். ருக்மிணி தேவி அவருக்குச் சாமரம் வீசினார். சுதாமர் தாம் கொண்டுவந்த அவலை மறைக்க முயன்றார்; கண்ணன் அதைக் கேட்டு வாங்கி ஒரு கைப்பிடி உண்டார். இரண்டாம் கைப்பிடிக்கு முயன்றபோது ருக்மிணி அவர் கையைப் பிடித்துத் தடுத்தாள் என்று பாகவதம் கூறுகிறது.

சுதாமர் தாம் வந்த நோக்கத்தை வாய் திறந்து கேட்கவே இல்லை; அன்புடன் அங்கு தங்கி விடைபெற்றார். திரும்பும் வழியில் மனம் கலங்கியிருந்தார். ஆனால் ஊர் அடைந்ததும் தம் குடிசை இருந்த இடத்தில் பெரிய மாளிகை நிற்கக் கண்டார்.

இனி அவர் இரவுகள் அமைதியாயின. பசியின் தீ தணிந்தது. வறுமையின் உறக்கமற்ற இரவு நட்பின் அருளால் முடிவுக்கு வந்தது.

குசேலரின் கதை நமக்குச் சொல்லும் பாடம் இது: வறுமையின் இரவுகளை நிலையான நட்பும் இறையருளும் மாற்றும். அவ்வாறே நாமும் நம் நட்பு வட்டத்தில் வறுமையில் தவிப்போர் இருந்தால் அவர்கள் கேட்கும் முன்னரே உதவ முன்வர வேண்டும். குசேலரைப் போன்ற தன்மானமுள்ளவர்கள் வாய்திறந்து கேட்க மாட்டார்கள்; அவர்களின் தேவையை அறிந்து அளிப்பதே சிறந்த நட்பு. இரவில் கண் மூடாமல் தவித்த அந்தத் தம்பதியர் பின்னர் அமைதியாக உறங்கிய இரவுகள் அவர்களின் நட்பிற்குக் கிடைத்த பரிசு. கண்ணனின் அன்பு பொருளையும் தந்தது, அதைவிடப் பெரிய மன அமைதியையும் தந்தது என்று பாகவதம் உணர்த்துகிறது. குசேலர் இறுதிவரை செல்வத்தில் பற்றின்றி இறைவனை எண்ணியே வாழ்ந்தார் என்றும் மரபு கூறுகிறது.

The Nights of Kuchela

This is the story of Kuchela, also called Sudama, from the tenth canto of the Bhagavata Purana. Sudama was a poor brahmin and a friend who had studied with Krishna in the gurukula of the sage Sandipani. After Krishna became king of Dwaraka, Sudama and his wife were wasting with hunger.

At night the children cried with hunger. His wife, sleepless, gently pleaded with him, 'Is your friend Krishna not in Dwaraka? Go and see him.' That night passed sleepless for both.

Sudama first hesitated. Thinking it improper to go empty-handed, his wife borrowed four handfuls of beaten rice and tied them in a torn cloth. He took it and went to Dwaraka.

Seeing his boyhood friend Krishna ran and embraced him. With his own hands he washed his feet. Queen Rukmini fanned him. Sudama tried to hide the beaten rice he had brought; Krishna asked for it and ate a handful. As he reached for a second, Rukmini held his hand and stopped him, the Bhagavata says.

Sudama never opened his mouth to ask for what he had come for; he stayed with love and took leave. On the way back his heart was troubled. But on reaching his town he saw a grand mansion standing where his hut had been.

His nights now became peaceful. The fire of hunger was quenched. The sleepless night of poverty ended by the grace of friendship.