Absence of Terrorism

மனுநீதிச் சோழன் முன் ஒலித்த மணி

பெரிய புராணத்திலிருந்து: திருவாரூரைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆண்ட சோழ மன்னன் மனுநீதிச் சோழன் என்று அழைக்கப்பட்டான். மனு கண்ட நீதியின்படி ஆட்சி செய்ததால் அவனுக்கு அப்பெயர். தன் அரண்மனை வாயிலில் ஒரு ஆராய்ச்சி மணியைத் தொங்கவிட்டிருந்தான். யாருக்கு எந்த அநீதி நேர்ந்தாலும், இரவு பகல் எந்நேரமும் அந்த மணியை அடித்து மன்னனிடம் முறையிடலாம். இதனால் குடிமக்கள் அவனை அஞ்சாமல், அன்போடு நம்பினர்.

ஒருநாள் மன்னனின் மகன் வீதிவிடங்கன் தேரில் ஏறி நகர வீதியில் சென்றான். அப்போது ஒரு பசுக்கன்று தேர்ச்சக்கரத்தில் சிக்கி உயிர் துறந்தது. தாய்ப்பசு அலறித் துடித்தது. சற்று நேரத்தில் அந்தப் பசு அரண்மனை வாயிலை நோக்கி ஓடி வந்து, மணியின் கயிற்றைத் தன் கொம்பால் இழுத்து ஒலித்தது.

மணியோசை கேட்டு மன்னன் வெளியே வந்தான். கண்ணீர் சொரியும் பசுவையும், அதன் துயரையும் கண்டு, அது ஏன் வந்தது என்று தன் அமைச்சரிடம் வினவினான். நடந்ததை அறிந்ததும் அவன் மனம் நொந்தது. "இந்தப் பசுவின் வேதனை என் ஆட்சியின் குற்றம்" என்றான். அவன் அமைச்சர்களிடம் அறநூல் வல்லவர்களைக் கேட்டு முடிவு சொல்லும்படி கூறினான். குற்றம் செய்தவன் அரசனின் மகனே ஆனாலும், செய்த குற்றத்துக்கு ஏற்ற தண்டனையே நீதி என்று அவர்கள் உரைத்தனர்.

கன்றைக் கொன்றவனுக்குச் சமமான தண்டனை என்றால், அதே தேர்ச்சக்கரத்தில் அவனும் மிதிபட வேண்டும் என்றே அறநூல் காட்டியது. மன்னன் அதை ஏற்றான். தன் ஒரே மகன் என்பதற்காகத் தீர்ப்பை மாற்றவில்லை. தீர்ப்பை நிறைவேற்றும்படி ஆணையிட்டபோது அமைச்சர் மனம் தாளாமல் துயருற்றார். மன்னன் தானே அதைச் செய்யத் துணிந்தான் என்று புராணம் கூறும். இக்காட்சி நகரையே உறைய வைத்தது.

அந்த நொடியில் திருவாரூர்ப் பெருமானாகிய தியாகேசரின் திருவருள் வெளிப்பட்டது. பசுக்கன்றும் மற்றவர்களும் உயிர் பெற்றதாகப் பாடல்கள் உரைக்கின்றன. மனுநீதிச் சோழனின் நீதிக்கு இறைவனே சான்று தந்தான் என்று மக்கள் போற்றினர்.

இக்கதை பொதுவான மரபை நமக்குத் தருகிறது. குற்றத்துக்கு ஏற்ற தண்டனை, உறவு பாராத நடுவுநிலை, குடிமக்களுக்கு எளிதில் அடையக்கூடிய வாசல் இவை மூன்றும் இருக்கும் இடத்தில் ஆட்சி அச்சமின்றி நிலைக்கும். அவனை அஞ்சியவர் யாருமில்லை; மதித்தவர் எல்லாரும்.

அரசன் தன் மகனுக்கும் அமைச்சருக்கும் உரிய இடங்களை எப்போதும் அறிந்திருந்தான். ஆனால் நீதி என்று வரும்போது யாருக்கும் தனி இடம் வைக்கவில்லை. அவன் அரியணையில் அமர்ந்திருந்தபோதும் அவனது மனம் அந்தப் பசுவின் கண்ணீரிலேயே நின்றது. பசுவின் துயரத்தை ஒரு குடிமகளின் துயராகவே அவன் கருதினான். அதனால்தான் அவனது தண்டனை உறவு பாராததாக இருந்தது.

பிற்காலத்தில் திருவாரூர் மக்கள் இக்கதையைத் தம் குழந்தைகளுக்குச் சொல்லி வந்தனர். ஆராய்ச்சி மணி என்றும், பசுவுக்கும் நீதி கிடைத்த ஊர் என்றும் அவர்கள் பெருமிதம் கொண்டனர். அரசன் அச்சத்தால் அல்ல, அறத்தால் மதிக்கப்பட்டான். ஒரு நாட்டின் வலிமை அதன் படைகளில் மட்டும் இல்லை; எளிய உயிர்களும் தம் குறையை எந்த நேரத்திலும் சொல்லக்கூடிய சூழலிலேயே இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.

மணியோசை கேட்டதும் அரண்மனை முழுவதும் அமைதியானது. வேலையாட்கள், காவலர், அந்தணர், வணிகர் ஆகிய எல்லோரும் அரசனின் முகத்தையே பார்த்தனர். அவன் முகத்தில் சினம் இல்லை; ஆழ்ந்த துயரமே இருந்தது. குற்றம் தன் மகனுடையது என்றாலும் அந்த மணி தன் ஆட்சியின் செவிகளில் அடித்தது என்று அவன் உணர்ந்தான். "நான் ஆளும் நாட்டில் ஒரு தாயின் கண்ணீர் தரையில் விழுந்தால், அது என் கிரீடத்தின் மேல் விழுந்ததற்கு ஒப்பாகும்" என்றான். இந்த வார்த்தைகள் இன்றும் திருவாரூர் மரபில் சொல்லப்படுகின்றன.

அந்நாளிலிருந்து திருவாரூர் வீதிகளில் தேர்கள் ஓடும்போது தேரோட்டிகள் மிகுந்த கவனத்தோடு சென்றனர். வீதியில் நடமாடும் பசுக்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் வழி விட்டனர். தண்டனையின் அச்சம் அல்ல, நீதியின் மீதான மதிப்பே அதற்குக் காரணம்.

தியாகேசரின் ஆலயத்தில் இன்றும் இந்த வரலாறு மக்களால் நினைவு கூரப்படுகிறது; நீதிக்கு முன் அரசனும் குடிமகனும் சமம் என்ற பாடம் அங்கே தலைமுறைகளாகத் தொடர்கிறது.

அந்த மணியின் ஓசை நீதிக்கு யாரும் புறம்பில்லை என்று ஊருக்கே அறிவித்தது போலிருந்தது; ஒவ்வொரு குடிமகனும் அதைக் கேட்டு நிமிர்ந்து நடந்தான்.

The Bell at Manu Needhi Cholan's Gate

From the Periya Puranam: the Chola king who ruled from Tiruvarur was called Manu Needhi Cholan, for he governed by the justice laid down by Manu. At the gate of his palace he had hung a bell of petition. Anyone wronged, by day or by night, could ring it and put the matter before the king. Because of it, the people did not fear him; they trusted him with affection.

One day the king's son, Veedhividangan, rode in a chariot along the city street. A young calf was caught under the chariot wheel and died. Its mother wailed in grief. Soon the cow ran to the palace gate, took the bell-rope on her horns and rang it.

Hearing the bell, the king came out. He saw the cow weeping, and asked his minister why she had come. When he learned what had happened his heart was broken. "The pain of this cow is a fault in my rule," he said. He asked his ministers to consult the learned in dharma and bring him a ruling. They answered that even if the offender were the king's own son, the penalty must fit the offence, and no more or less.

The law-books showed that the one who had killed a calf should suffer in the same manner, beneath the same wheel. The king accepted this. He did not alter the judgement because it concerned his only son. When he ordered it carried out, his minister could not bear it and was overcome with sorrow; the Purana says the king resolved to do it himself. The whole city stood frozen.

At that moment the grace of Lord Tyagesa of Tiruvarur appeared. The songs say the calf and the others were restored to life. The people praised Manu Needhi Cholan, for the Lord himself had borne witness to his justice.

The tale hands down an old teaching. Where punishment fits the fault, where there is no favour for kin, and where the gate stays open to the humblest, a government stands without terror. No one feared him; everyone respected him.

The king always knew the proper places of his son and of his ministers, but when it came to justice he kept no special place for anyone. Even as he sat on the throne his mind rested on the cow's tears. He took the cow's sorrow as the sorrow of one of his own subjects, and that is why his penalty showed no regard for kinship.

In later years the people of Tiruvarur told this story to their children. They took pride in the bell of inquiry and in the town where even a cow found justice. The king was honoured not out of fear but out of respect for dharma. They understood that the strength of a country lies not only in its armies but in a climate where even the humblest creature can state its grievance at any hour.