Kural 566 · கடுஞ்சொல்லன் கண்ணிலன் ஆயின் நெடுஞ்செல்வம்

நகுஷனின் வீழ்ச்சி

மகாபாரதத்திலிருந்து: சந்திர குலத்து மன்னன் நகுஷன் பெரும் புண்ணியம் செய்தவன். இந்திரன் தன் பதவியைத் தற்காலிகமாக இழந்த காலத்தில், தேவர்களும் முனிவர்களும் நகுஷனையே இந்திர பதவியில் அமரச் செய்தனர். தவத்தாலும் அறத்தாலும் அந்த உயர்வு அவனுக்கு வாய்த்தது. இந்திரனின் செல்வம், அவையின் புகழ், விண்ணுலகின் அதிகாரம் எல்லாம் அவனிடம் வந்தன.

ஆனால் பெரிய செல்வத்தை ஆளும் பக்குவம் அவனுக்கு இல்லை. சிறிது காலத்திலேயே செருக்கு அவன் உள்ளத்தில் புகுந்தது. அவன் பேச்சு கடுமையாகியது; முனிவர்களிடமும் இரக்கமின்றி ஆணையிடத் தொடங்கினான். இந்திராணியை அடைய வேண்டும் என்ற ஆசையும் எழுந்தது. அவளிடம் செல்வதற்காக, முனிவர்கள் சுமக்கும் பல்லக்கில் ஏறி வர விரும்பினான்.

முனிவர்கள் அவன் ஆணையை ஏற்றுச் சுமந்தனர். பல்லக்கில் அமர்ந்த நகுஷன் வேகமாகச் செல்லுமாறு அவசரப்படுத்தினான். பல்லக்கைச் சுமந்தவர்களில் அகத்திய முனிவரும் இருந்தார். பொறுமையிழந்த நகுஷன் 'சர்ப்ப, சர்ப்ப' என்று விரைவாகச் செல்லுமாறு கூவினான். அத்துடன் தன் காலால் அகத்தியரைத் தீண்டியதாகவும் மரபு கூறும்.

அதனால் அகத்தியர் சினந்து 'நீ பாம்பாகக் கடவாய்' என்று சபித்தார். நொடிப்பொழுதில் நகுஷன் இந்திர பதவியிலிருந்து வீழ்ந்து, பாம்பாக மாறினான். பெரும் செல்வமும் பதவியும் நீடிக்கவில்லை. மகாபாரதம் மேலும் சொல்கிறது: பின்னர் யுதிஷ்டிரனின் ஞானமிக்க பதில்களால் அவன் சாபம் நீங்கியது.

நகுஷன் பெற்றிருந்தது சாதாரண வெற்றி அன்று; தேவர்கள் நிறைந்த சபையில் இந்திரனுக்குரிய இடம். ஆனால் அவன் அதைத் தன் தகுதியால் நிலைநிறுத்த முயலவில்லை; அதிகாரத்தால் நிலைநிறுத்த முயன்றான். அவனுடைய கடுஞ்சொற்கள் முனிவர்களின் மனத்தைப் புண்படுத்தின. அருளும் தவமும் உடையவர்களின் மனம் புண்பட்டால் எவ்வளவு உயர்ந்தவனும் தாங்க முடியாது.

கடுஞ்சொல்லும் இரக்கமின்மையும் இருந்தால் எவ்வளவு உயர்ந்த பதவியும் எவ்வளவு பெருஞ்செல்வமும் அங்கேயே, அப்போதே சரிந்துவிடும் என்பதற்கு நகுஷனின் கதை சான்று. 'நீடின்றி ஆங்கே கெடும்' என்ற சொற்கள் அவனுக்கே பொருந்தும்.

அதிகாரம் ஒருவனுக்குச் சொல்லின் மேல் கட்டுப்பாட்டை விடுவிப்பதில்லை; மாறாக, அதிகாரம் கூடக் கூட சொற்களின் பொறுப்பும் கூடுகிறது. பெரியவர்களின் சொற்கள் ஒவ்வொன்றும் பலரின் வாழ்க்கையைத் தொடுகின்றன. நகுஷன் இதை உணராததாலேயே வீழ்ந்தான்.

இக்கதை, செல்வமும் பதவியும் அறத்தோடு இணைந்தபோதே நிலைக்கும் என்ற பாடத்தைப் பாரதம் வழியாக நமக்குத் தருகிறது.

Nahusha's Fall

From the Mahabharata: Nahusha, a king of the lunar line, had earned great merit. When Indra lost his position for a time, the gods and sages seated Nahusha himself on Indra's seat. He had gained that height through austerity and righteousness. Indra's wealth, the glory of his court and the authority over heaven all came to him.

But he lacked the maturity to carry such wealth. Before long arrogance entered his heart. His speech grew harsh, and he began to give orders to sages without mercy. Desire for Indra's queen Shachi also rose in him. To go to her he wished to ride in a palanquin borne by sages.

The sages accepted his order and carried him. Seated in the palanquin, Nahusha hurried them to go faster. Among the bearers was the sage Agastya. Losing patience, Nahusha cried 'sarpa, sarpa', meaning 'move, move', and tradition adds that he even touched Agastya with his foot.

Agastya, enraged, cursed him: 'May you become a serpent.' In an instant Nahusha fell from Indra's seat and became a snake. His vast wealth and rank did not last. The Mahabharata adds that later, through the wise answers of Yudhishthira, the curse was lifted.

The tale of Nahusha is witness that with harsh speech and absence of compassion, the highest post and the greatest riches can collapse then and there. 'Needinri aange kedum' fits him exactly.