Kural 563 · வெருவந்த செய்தொழுகும் வெங்கோல னாயின்

இராவணனைத் துறந்த விபீஷணன்

இராமாயணத்திலிருந்து: இலங்கை வேந்தன் இராவணன் வலிமையிலும் செல்வத்திலும் எவருக்கும் குறைந்தவன் அல்லன். தேவர்களும் அவன் பெயர் கேட்டால் நடுங்கினர். ஆனால் அவன் ஆட்சி அச்சத்தின் மீதே நின்றது. அவனை எதிர்த்துப் பேசுபவர் சிறைப்படுவார் அல்லது அவமதிக்கப்படுவார் என்பது அரண்மனை அறிந்த உண்மை.

சீதையை இராவணன் கவர்ந்து வந்தபோது அமைச்சர்களும் குடிமக்களும் அஞ்சியே அமைதி காத்தனர். அவனுடைய தம்பி விபீஷணன் மட்டும் துணிந்து எழுந்தான். "அண்ணா, அறத்துக்கு மாறானது இது. சீதையை இராமனிடம் ஒப்படைப்பதே நன்மை" என்று பலமுறை அறிவுரை சொன்னான். அன்பால் சொன்ன அவன் வார்த்தையையும் இராவணன் செவிகொடுத்துக் கேட்கவில்லை. சினத்தில் அவனை அவையிலேயே இழிவு செய்தான்.

அந்தக் கணத்தில் விபீஷணன் அங்கிருந்து வெளியேறினான். இராவணனுக்கு இத்தனை காலம் அருகிலிருந்த உறவு, அமைச்சர், படை என்று பலர் வெளியே அவனைப் போற்றினாலும், உள்ளே அவனுக்கு உண்மையாக இல்லை என்பதை இராமாயணம் நுட்பமாகக் காட்டுகிறது. போர்க்களத்தில் அவன் மகன், தம்பி, படைத்தலைவர் ஒவ்வொருவராக வீழ்ந்தனர். இறுதியில் அவன் தனியாக நின்றான்.

அவன் வீழ்ச்சி மிக விரைவில் வந்தது. பத்துத் தலையும் இருபது தோளும் கொண்ட மாவீரன் தனித்து விட்டான். அச்சத்தால் கட்டப்பட்ட ஆட்சியில் தேவைப்படும் நாளில் எவரும் உடன் நிற்கவில்லை. விபீஷணனோ இராமனின் பக்கம் சேர்ந்து இலங்கையின் வருங்கால நல்லாட்சிக்கு வழி காட்டினான்.

இராவணனுக்கு ஆற்றல் குறைவில்லை; அறிவும் குறைவில்லை. அவனிடம் இல்லாதது, தன்னை மறுத்துச் சொல்லும் சொல்லைக் கேட்கும் பொறுமை. அந்தப் பொறுமையின்மையே அவனைத் தனிமைப்படுத்தியது. அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருப்பவர் தம்மை மறுக்கும் நல்ல குரல்களையும் காக்க வேண்டும் என்பது இந்தக் கதையின் எச்சரிக்கை.

விபீஷணன் வெளியேறியது துரோகம் அன்று என்பதை இராமாயணம் தெளிவாகச் சொல்கிறது. அவன் அறத்தின் பக்கம் நின்றான். இராவணனின் ஆட்சியில் அறம் பேசுபவனுக்கு இடமில்லாமல் போனபோது, அவன் அங்கிருந்து நீங்குவதைத் தவிர வேறு வழி இருக்கவில்லை. இது ஒரு ஆட்சியாளன் எத்தனை நல்ல துணைகளை இழக்கிறான் என்பதன் அடையாளம்.

இக்கதை வள்ளுவர் கூறுவதையே உணர்த்துகிறது. வெங்கோல் வலிமையாகத் தோன்றும்; ஆனால் அதன் கீழ் உள்ளவர்கள் துணையாக நிற்பதில்லை. 'ஒருவந்தம் ஒல்லைக் கெடும்' என்பது அவ்வாறே நிகழ்ந்தது.

இராவணனின் வீழ்ச்சி அவன் எதிரியின் வலிமையால் மட்டுமன்று, தன் சொந்தத் துணைகளின் விலகலாலும் நிகழ்ந்தது.

Vibhishana Leaves Ravana

From the Ramayana: Ravana, king of Lanka, was second to none in strength and wealth. Even the gods trembled at his name. But his rule rested on fear. Everyone in the palace knew that whoever spoke against him would be imprisoned or humiliated.

When Ravana carried Sita away, his ministers and subjects kept silent out of dread. Only his younger brother Vibhishana rose and spoke. "Brother, this is against dharma. It is best to return Sita to Rama." He advised again and again, with love. Ravana would not listen even to that. In anger he insulted him in the assembly.

At that moment Vibhishana left. The Ramayana shows with subtlety that many of those near Ravana, his kinsmen, ministers and army, praised him outwardly but were not true to him within. In the battle his son, his brother and his commanders fell one by one. At last he stood alone.

His fall came very swiftly. The great warrior of ten heads and twenty arms was left friendless. In a rule built on fear, no one stood by him on the day he needed them. Vibhishana, meanwhile, joined Rama and later guided Lanka toward just government.

The story echoes Valluvar. The hot rod looks strong, but those under it do not become allies. 'Oruvandham ollai kedum' came true in just this way.