இல்லை என்ற சொல்
சென்னைக்கு அருகிலுள்ள ஒரு சிறு நகரத்தில் ஆடி வெள்ளிக்கிழமையன்று அம்மன் கோயில் முன் பெரிய அன்னதானம் நடந்தது. அன்று கிருஷ்ணன் என்ற முதியவர் மிகவும் களைத்த நிலையில் வந்தார். இரண்டு நாள் உணவில்லாமல் இருந்த அவர், வரிசையில் நிற்க வலுவின்றி ஒரு மூலையில் அமர்ந்தார்.
தன்னார்வலர் ஒருவரிடம் அவர் மெல்லிய குரலில், 'ஐயா, ஒரு பொட்டலம் கிடைக்குமா?' என்று கேட்டார். அந்த இளைஞர் வேலைப் பளுவால் எரிச்சலுற்று, 'இல்லை, முடிந்துவிட்டது. வரிசையில் வந்திருக்க வேண்டும்' என்று கடுமையாகப் பதில் சொல்லிவிட்டுத் திரும்பிவிட்டான். கிருஷ்ணன் முகம் சுருங்கியது; அவர் மெல்ல நழுவி நடக்கத் தொடங்கினார்.
அந்த நேரத்தில் கோயில் பூசாரி இதைக் கவனித்தார். அவர் ஓடிச்சென்று கிருஷ்ணனை அழைத்து, தம் வீட்டுக்கு எடுத்துச் சென்றிருந்த தாம்பூலத் தட்டையும் அவல் பாயசத்தையும் அவர் முன் வைத்தார். 'ஐயா, முடிந்துவிட்டது என்றது ஒரு தவறான சொல்; உங்களுக்கு உணவு உண்டு' என்றார்.
கிருஷ்ணன் கண்ணீர் மல்க உண்டார். 'ஒரு சொல்லில் என் உயிர் போவது போல இருந்தது; இன்னொரு சொல்லில் மீண்டும் வந்தது' என்றார். மறுத்த இளைஞன் இதைக் கேட்டு வெட்கத்தால் தலை குனிந்தான். மறுநாள் அவன் கிருஷ்ணனைத் தேடிச் சென்று மன்னிப்புக் கேட்டு உணவளித்தான்.
அந்த இளைஞன் பிற்காலத்தில் அதே அன்னதானக் குழுவின் தலைவனானான். அவன் தன் தன்னார்வலர்களுக்கு முதல் விதியாகச் சொன்னது: 'எவரிடமும் இல்லை என்று சொல்லாதீர்கள். உணவு இல்லாதபோதும் இருக்குமிடம் காட்டுங்கள்.'
இந்த நிகழ்ச்சி 'சொல்லாடப் போஓம் உயிர்' என்பதன் வாழும் சான்று. ஒரு சொல் உயிரை எடுக்கவும் கொடுக்கவும் வல்லது என்பதை உணர்ந்தவர் பேசும் முன் சிந்திப்பார்.
அன்னதானக் குழுவின் அந்த முதல் விதி இன்றும் அந்த ஊரில் எழுதப்படாத சட்டமாக உள்ளது. 'இல்லை' என்ற சொல்லின் இடத்தில் 'இதோ, இங்கே' என்ற சொல் அவர்களின் உதடுகளில் வந்தது. பசியோடு வரும் ஒருவரைத் திருப்பி அனுப்பாமல் அருகிலுள்ள ஒரு உணவகத்துக்கு அனுப்பி, பணத்தை அவர்களே செலுத்தும் வழக்கமும் உருவானது. சொல்லின் ஆற்றலை உணர்ந்த ஒரு சிறு குழு ஊரின் மனத்தையே மாற்றிவிட்டது. அந்தக் கோயிலின் சுவரில் 'ஒருவரும் பசியோடு திரும்பக் கூடாது' என்ற வாசகம் இன்றும் காணக் கிடைக்கிறது. அதன் பின்னணியில் ஒரு முதியவரின் கண்ணீரும் ஓர் இளைஞனின் மனமாற்றமும் உள்ளன.