Kural 1212 · கயலுண்கண் யானிரப்பத் துஞ்சிற் கலந்தார்க்கு

ருக்மிணியின் தூதும் கண்ணனின் விருந்தோம்பலும்

பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் ருக்மிணி கண்ணனுக்குத் தூது அனுப்பிய கதை வருகிறது. விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசி ருக்மிணி கண்ணனின் புகழைக் கேட்டு அவன்மேல் காதல் கொண்டாள். அவளது தமையன் ருக்மி அவளை சிசுபாலனுக்கு மணமுடிக்க ஏற்பாடு செய்தான். ருக்மிணி மனம் நொந்தாள்.

அவள் ஒரு நம்பிக்கையான அந்தணரை அழைத்து, கண்ணனுக்கு ஒரு மடல் எழுதி அனுப்பினாள். அந்த மடலில் அவள் கண்ணனின் பண்புகளைப் புகழ்ந்து தன் உள்ளத்தை வெளிப்படுத்தினாள். 'நீங்கள் வந்து என்னை ஏற்கவில்லை என்றால் நான் நோன்பிருந்து உயிரை விடுவேன்; பல பிறவிகளிலும் உம்மையே அடைய முயல்வேன்' என்று எழுதினாள். தான் உயிரோடு இருப்பதே அவன் வருகையை நம்பிக்கொண்டுதான் என்பது அதன் குறிப்பு.

அந்தணர் துவாரகை சென்றபோது கண்ணன் அவரை மதித்து வரவேற்றான். அவருக்கு உணவும் இருக்கையும் தந்து அவரது வருகையின் காரணத்தைக் கேட்டான். மடலைப் படித்ததும் கண்ணன் மகிழ்ந்து, உடனே தேரில் புறப்பட்டு விதர்ப்பம் சென்றான் என்று புராணம் கூறுகிறது.

ருக்மிணி எழுதிய மடலின் பகுதிகள் பாகவதத்தில் ஏழு சுலோகங்களாகக் காணப்படுகின்றன. அவற்றில் அவள் கண்ணனின் குணங்களைப் புகழ்கிறாள்; தன் மனம் அவனிடமே நிலைத்துவிட்டதைச் சொல்கிறாள். 'என் உயிர் நின் வருகையை எதிர்பார்த்தே நிற்கிறது' என்ற பொருள் அந்த மடலில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. இதுவே குறளின் 'உயலுண்மை சாற்றுவேன்' என்பதன் எதிரொலி.

கண்ணன் மடலைப் படித்தபின் தேரோட்டியை அழைத்து விதர்ப்பத்துக்கு விரைந்தான். வழியில் அந்தணரையும் தன் தேரில் ஏற்றிக்கொண்டான் என்று புராணம் கூறுகிறது. இந்தச் சிறு நிகழ்ச்சி தூதுவனுக்குத் தரப்படும் மதிப்பை உணர்த்துகிறது. மேலும் தூது வெற்றிபெற்றதையும் காட்டுகிறது. ருக்மிணியின் உயிர் காக்கப்பட்டது. ருக்மிணி கண்ணனை மணந்தாள் என்று கதை முடிகிறது. அவளது தூது அவள் உயிரையும் காத்தது என்பதை இது காட்டுகிறது; குறளில் 'உயல்' என்பதன் பொருளும் அதுவே.

இந்தக் கதை பாகவதத்திலிருந்து பிற்கால உரைகளிலும் நாடக வடிவங்களிலும் தொடர்ந்து சொல்லப்பட்டுள்ளது. அம்மடலின் அழகு பல புலவர்களால் பாடப்பட்டது.

இங்கே குறளின் உணர்வு தெளிவாக ஒலிக்கிறது. தலைவி தான் உயிர் வாழ்வதை அறிவிக்கும் தூதை விரும்புகிறாள்; ருக்மிணியும் தன் நிலையை அறிவித்து உதவி வேண்டினாள். அவள் தூதுக்கு வந்த அந்தணன் கண்ணனிடம் அன்புடன் ஏற்கப்பட்டதையும் காண்கிறோம்.

Rukmini's Message and Krishna's Welcome

In the tenth skandha of the Bhagavata Purana comes the story of Rukmini sending word to Krishna. Rukmini, princess of Vidarbha, fell in love with Krishna on hearing of his fame. Her brother Rukmi arranged her marriage to Shishupala. Rukmini was grieved.

She called a trusted Brahmin and sent a letter to Krishna. In that letter she praised his qualities and opened her heart. She wrote that if he did not come and accept her she would give up her life through fasting, and in birth after birth she would strive to gain him alone. The suggestion was that she lived only in the hope of his coming.

When the Brahmin reached Dwaraka, Krishna received him with honour. He gave him food and a seat and asked the reason for his coming. On reading the letter, the Purana says, Krishna was glad, and he set out at once in his chariot for Vidarbha.

The story has been retold since the Bhagavata in later commentaries and dramas, and many poets have sung the beauty of that letter.

The feeling of the verse sounds clearly here. The heroine wishes for a messenger to tell that she lives; Rukmini too sent word of her state and asked for help. And we see that the Brahmin who carried the message was received with kindness.