Kural 1213 · நனவினால் நல்கா தவரைக் கனவினால் – Tamilone

Kural 1213 · The Visions of the Night · கனவுநிலை உரைத்தல்

நனவினால் நல்கா தவரைக் கனவினால்காண்டலின் உண்டென் உயிர்.

Nanavinaal Nalkaa Thavaraik Kanavinaal / Kaantalin Unten Uyir

SheIf I am able to support life yet it is only because I see him in dreams who showeth not his face in waking hours.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

விழித்திருக்கும் நிலையில் அருள் செய்யாதவரைக் கனவில் காணுவதாலேயே என் உயிர் நிலைத்து நிற்கிறது.

Meaning

My life endures only because I see in dreams the one who shows me no kindness in my waking hours.

சொற்பொருள் Word by word

நனவினால்: in the waking state
நல்காதவரை: him who does not show kindness
கனவினால் காண்டலின்: because I see him in dreams
உண்டு: exists / continues
என் உயிர்: my life

விளக்கம்

இங்கே தலைவி தன் வாழ்வின் அடிப்படையைச் சொல்கிறாள். பகலில் அவர் அருளவில்லை; அவரைக் காணவும் முடியவில்லை. ஆனால் இரவில் கனவு அவரைக் கொண்டு வருகிறது. அந்தக் கனவுதான் அவளுடைய உயிரைத் தாங்குகிறது என்கிறாள். இது முந்தைய அதிகாரத்தின் நினைவு உயிரைத் தாங்கும் கருத்தின் தொடர்ச்சி; இப்போது கனவு அந்த இடத்தைப் பெறுகிறது.

'நனவினால் நல்காதவர்' என்ற தொடரில் அவரைப் பற்றிய குறை மெல்லியதாக ஒலிக்கிறது. அவர் அருளவில்லை என்று ஒப்புக்கொண்டாலும், அவள் அவரைத் திட்டவில்லை. கனவில் காணும் அளவுக்கு அவரை நேசிக்கிறாள். 'காண்டலின் உண்டு என் உயிர்' என்ற அடி அவளது ஆதாரத்தை எளிய சொற்களில் சொல்லிவிடுகிறது.

இதில் ஒரு நுட்பமான உண்மை உள்ளது. மனித உயிர் எப்போதும் உடல் தேவைகளால் மட்டும் நிற்பதில்லை; நம்பிக்கை, இன்பம், அன்பு ஆகியவற்றாலும் நிற்கிறது. கனவு அவற்றின் ஒரு வடிவம். அதனால்தான் கனவு உயிரைத் தாங்குகிறது.

சில உரையாசிரியர்கள் 'நல்காதவர்' என்பதற்குப் 'பிரிந்து சென்று அருளாதவர்' என்றும், பிறர் 'நேரில் வந்து காட்சி தராதவர்' என்றும் உரை கூறுவர். இந்தக் குறளைப் படிக்கும்போது ஒரு சமூக உண்மையும் புலப்படுகிறது. பிரிவுக் காலத்தில் பெண்கள் பலர் தம் உயிர்ப்பைக் காக்கப் பல வழிகளைத் தேடினர். சிலருக்கு அது நினைவாக இருந்தது; சிலருக்கு அது இறைவழிபாடாக இருந்தது; இந்தத் தலைவிக்கு அது கனவாக இருக்கிறது. அவரவர் நிலைக்கேற்ப ஆறுதல் மாறுகிறது. ஆனால் அன்பு உயிரைத் தாங்கும் என்பதே எல்லாவற்றின் அடிப்படை. இக்குறளின் முதல் அடி 'நனவினால் நல்காதவரை' என்று தொடங்குவதால், கனவுக்கும் நனவுக்கும் உள்ள வேறுபாடு உடனே நம் முன் வைக்கப்படுகிறது. அந்த வேறுபாடே அதிகாரத்தின் அச்சாணி. 'நனவு' என்பது விழிப்பு நிலை; 'கனவு' தூக்கத்தில் தோன்றும் காட்சி. இவ்விரண்டையும் வேறுபடுத்தி வள்ளுவர் இவ்வதிகாரத்தை அமைத்துள்ளார்.

Explanation

Here the heroine states the foundation of her life. By day he shows no kindness and cannot be seen. But by night the dream brings him, and that dream is what bears up her life. This continues the thought of the previous chapter, where memory bore up life; now the dream takes that place.

In the phrase "nanavinaal nalkaadhavar" a mild complaint can be heard. Though she admits he has shown no kindness, she does not scold him. She loves him enough to see him in dreams. The line "kaandalin undu en uyir" says her whole support in plain words.

A fine truth lies here. Human life does not stand on bodily needs alone; hope, joy and love also hold it up. The dream is one form of these, and so it supports life.

Some commentators take "nalkaadhavar" as one who has gone away and shown no grace; others as one who does not come in person to be seen.

The verse also sets the tone for the next several: the dream is not a fantasy to be scorned, it is a real, if small, source of strength for the one in sorrow. Nanavu is the waking state, and kanavu the vision in sleep. Valluvar has built the chapter on the contrast of these two.

கதை

இலங்கையில் சீதையின் நம்பிக்கை

வால்மீகி இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்தில் அனுமன் சீதையைச் சந்தித்த பிறகு இருவருக்கும் நீண்ட உரையாடல் நடக்கிறது. சீதை தன் நிலையை விளக்குகிறாள். இராவணன் இரண்டு மாதம் கெடு விதித்திருப்பதாகவும், அதற்குள் இராமன் வராவிட்டால் தன் உயிர் போய்விடும் என்றும் அவள் சொல்கிறாள். அப்போதும் அவளது பேச்சில் நம்பிக்கை இழையோடுகிறது.

அவள் அனுமனிடம் ஒரு பழைய பழமொழியைக் கூறுகிறாள். 'உயிரோடு இருப்பவன் நூறாண்டுகள் கழிந்தாலும் இன்பத்தைக் காண்பான்' என்பது அதன் பொருள் என்று மரபு சொல்கிறது. இந்த எண்ணமே அவளை இத்தனை நாள்கள் வாழ வைத்தது. கணவன் ஒருநாள் வருவான் என்ற நம்பிக்கையே அவளது உணவாக இருந்தது.

அவளது இந்த நிலை குறளின் தலைவியின் நிலைக்கு ஒத்தது. நனவில் அருள் இல்லை; நம்பிக்கை மட்டுமே உண்டு. சீதைக்கு அது திரிசடையின் கனவாகவும் நினைவுகளாகவும் இருந்தது. அந்த உள்ளார்ந்த ஒளியால் அவள் துன்பத்தின் நடுவிலும் உறுதியாக நின்றாள்.

சுந்தர காண்டத்தின் மையச் செய்தி நம்பிக்கை. அனுமன் கடலைத் தாண்டி இலங்கைக்குச் சென்றது ஒரு வீரச் செயல்; ஆனால் அதைவிடப் பெரிய செயல் சீதை தன் நம்பிக்கையை இழக்காமல் இருந்தது. இராவணனின் மிரட்டலும் அரக்கியரின் அச்சுறுத்தலும் அவளைத் தளரச் செய்யவில்லை. ஒவ்வொரு நாளையும் அவள் இராமனின் வருகையை நினைத்தே கடத்தினாள்.

சீதை அனுமனிடம் தன் மனநிலையை இவ்வாறு வெளிப்படுத்தினாள் என்று மரபு கூறுகிறது. இராமனின் நினைவு தன்னைத் தாங்கும் வலிமை என்றும், அவர் வரும் வரை தன் நெஞ்சு உடையாது என்றும் அவள் கூறினாள். இந்தச் சொற்களில் குறளின் தலைவியின் 'காண்டலின் உண்டு என் உயிர்' என்ற உணர்வு எதிரொலிக்கிறது. நனவில் அருள் இல்லாத போதும், நெஞ்சில் நிறைந்த காட்சி உயிரைத் தாங்குகிறது. இறுதியில் இராமனின் வெற்றியோடு சீதையின் நம்பிக்கை நிறைவேறியது என்று இராமாயணம் முடிகிறது. இங்கே நம்பிக்கையும் உண்மையும் இணைவது காவியத்தின் நுட்பம் ஆகும். கனவில் சொன்ன சொற்கள் சீதையின் உள்ளத்தின் ஆழத்தைக் காட்டின; அதே சொற்களைக் கேட்ட சீதைக்கும் இராமனின் நம்பிக்கை தெளிவாயிற்று. இதுவே வால்மீகியின் கலைத்திறன் என்று உரையாளர்கள் போற்றுவர்.

சுந்தர காண்டம் இந்தப் பகுதியில் நம்பிக்கையின் வலிமையை அழகாகக் காட்டுகிறது. அதனால்தான் தினமும் சுந்தர காண்டம் படிப்பது துன்பத்தில் ஆறுதல் தரும் என்ற நம்பிக்கை இன்றும் உள்ளது.

அனுமன் புறப்படும்போது சீதை 'விரைந்து வரும்படி இராமனிடம் சொல்' என்று வேண்டினாள். இதுவும் ஆதாரமாக இருந்த நம்பிக்கையின் மற்றொரு வெளிப்பாடு.

A story

Sita's Hope in Lanka

In the Sundara Kanda of Valmiki's Ramayana, after Hanuman meets Sita, a long conversation follows between the two. Sita explains her state. Ravana has set a deadline of two months, and if Rama does not come within it her life will end. Even then, hope runs through her speech.

She tells Hanuman an old saying. Tradition gives its sense as: "One who lives will see happiness even after a hundred years." It was this thought that had kept her alive all those days. The hope that her husband would come one day was her food.

Her state matches that of the heroine of the verse. There is no kindness in the waking world; there is only hope. For Sita it took the form of Trijata's dream and her own memories. By that inner light she stood firm in the midst of suffering.

The Sundara Kanda is read in many Tamil homes in difficult seasons for this very reason: it shows hope enduring in the most hostile place, and so it comforts those whose own waking days are hard. Sita's steadiness there is the quiet model of the heroine's steadiness in the verse.

Seen in this light, the verse is not about a dream only; it is about whatever small light a person keeps in the dark and the faith that lets it burn. Her endurance in captivity is therefore the real heroism of the Sundara Kanda, quieter than any leap over the sea.

The Sundara Kanda shows the strength of hope beautifully here, and so the belief persists that reading it daily brings comfort in sorrow.

As Hanuman prepared to leave, Sita begged, "Tell Rama to come swiftly." This too was another outflow of the hope that was her support.

சிந்தனைக்கு

ஒரு நீண்ட கடினமான காலத்தில் உங்களைத் தாங்கிய சிறிய நம்பிக்கை எது?

To reflect on

What small hope has carried you through a long, hard season?