Adhigaram 122

The Visions of the Night

கனவுநிலை உரைத்தல் · Kanavunilaiyuraiththal

கனவுநிலை உரைத்தல் அதிகாரம் பிரிந்த தலைவி கனவில் காதலரைக் காணும் இன்பத்தையும், விழிப்பில் அது மறையும் வேதனையையும் பேசுகிறது. கனவே அவளது உயிரைத் தாங்கும் துணையாகிறது.

This chapter speaks of the heroine who meets her beloved in dreams and loses him on waking. The dream becomes the support that keeps her alive, and the waking world the cruel interrupter, until she even questions what the village folk can know of her love.

அறிமுகம்

கனவுநிலை உரைத்தல் என்பதற்குக் 'கனவில் கண்ட நிலையைச் சொல்லுதல்' என்று பொருள். கற்பியலில் ஏழாவதாக வரும் இது காமத்துப்பாலின் ஒரு நுண்ணிய அதிகாரம். பிரிவுத் துயரம், நினைவு, ஏக்கம் என்று பலவற்றையும் பாடிய வள்ளுவர், இங்கே அந்தத் துயரத்தின் ஒரு மெல்லிய ஆறுதலான கனவைப் பாடுகிறார். பகலில் தராத காதலரை இரவில் கனவு தருகிறது; இதுவே அதிகாரத்தின் மையம்.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்துக் குறள்களும் தலைவியின் கூற்றாக அமைகின்றன. முதல் குறளில் காதலரின் தூதைக் கொண்டு வந்த கனவுக்கு என்ன விருந்து வைப்பேன் என்று அவள் வியக்கிறாள். அடுத்த குறளில் கண் உறங்கினால் கனவில் சென்று தான் உயிர் வாழ்வதை அவரிடம் சொல்வேன் என்கிறாள். கனவு அவளுக்கு ஒரு தூதன், ஒரு பாலம், ஒரு உயிர்த்துணை.

மூன்றாம் குறளிலிருந்து அவள் கனவின் ஆற்றலை விரிக்கிறாள். விழிப்பில் அருள் செய்யாதவரைக் கனவில் காணும் காரணத்தாலேயே தன் உயிர் நிற்கிறது என்கிறாள். நான்காம் குறளில் கனவே காமத்தின் இன்பத்தைத் தருவதாகக் கூறுகிறாள். ஐந்தாம் குறளில் கனவின் இன்பமும் நனவின் இன்பமும் காணும் நேரத்தில் ஒத்தவை என்று நுட்பமாகச் சொல்கிறாள்.

ஆறாம் குறள் அதிகாரத்தின் உச்சக் கூக்குரல்: 'நனவு என்று ஒன்றே இல்லாமல் இருந்தால் கனவில் வந்த காதலர் நீங்கவே மாட்டார்.' ஏழாம் குறளில் விழிப்பில் அருளாதவர் கனவில் ஏன் வந்து வருத்துகிறார் என்ற செல்ல நொந்துரை வருகிறது. எட்டாம் குறளில் தூக்கத்தில் தோளில் இருப்பவர் விழித்தவுடன் நெஞ்சுக்குள் சென்றுவிடுகிறார் என்ற அழகிய காட்சி வருகிறது.

கடைசி இரு குறள்களில் ஊரார் வருகிறார்கள். காதலர் அருளாதவர் என்று ஊரார் குறை கூறுகின்றனர்; ஆனால் அவர்கள் கனவில் அவரைக் காண்பதில்லை என்பதால் உண்மையை அறியாதவர்கள் என்று தலைவி எண்ணுகிறாள். இது உறவின் உள்ளார்ந்த உண்மைக்கு வெளிப்பார்வை எட்டாது என்ற ஆழ்ந்த கருத்தை உணர்த்துகிறது.

உரையாசிரியர்களிடையே சிறிய வேறுபாடுகள் உண்டு. சிலர் கனவை உண்மையான காதலரின் வருகையாகவே காண்பர்; சிலர் தலைவியின் மனத்தின் படைப்பாகக் காண்பர். எப்படிக் கொண்டாலும் கனவு அவளுக்கு ஓர் அருமருந்து.

கனவு என்பது இந்தியப் பண்பாட்டில் ஆழ்ந்த இடம் பெறுவது. இராமாயணத்தில் திரிசடையின் கனவு சீதைக்கு நம்பிக்கையைத் தருகிறது. இந்த அதிகாரமும் அதே வகையில் கனவை நம்பிக்கையின் ஒளியாகக் காட்டுகிறது. இந்த அதிகாரத்தைப் படிக்கும்போது தமிழ் அகப்பாடல் மரபின் ஒரு பெரிய உண்மை புலப்படுகிறது. அகத்தில் நடப்பது புறத்தில் காணப்படுவதைவிட ஆழமானது; புறத்தார் காணும் கண்களுக்கு அகத்தின் காதல் புலப்படாது. அதனால்தான் ஊரார் பேச்சுக்கும் தலைவியின் அனுபவத்துக்கும் இடையில் இடைவெளி எழுகிறது. வள்ளுவர் அந்த இடைவெளியைக் கனவு என்ற ஒரு கருவியால் அழகாக நிரப்புகிறார்.

மேலும் இந்த அதிகாரத்தில் தலைவி கனவை அன்புடன் விளித்துப் பேசுகிறாள்; விருந்தும் வைக்க விரும்புகிறாள். இதில் உள்ள இனிய நகைச்சுவையும் உரிமையும் கவனிக்கத்தக்கவை. துன்பத்தின் நடுவிலும் நகைச்சுவை உணர்வு அவளிடம் மறையவில்லை. இதுவே தமிழ்க் காதல் கவிதையின் சிறப்புப் பண்பு.

இறுதியாக, இந்த அதிகாரம் அடுத்து வரும் மாலைக்கால, மெலிவுக் குறள்களுக்கான முன்னுரையாகவும் அமைகிறது. கனவின் இன்பம் மறைந்து நனவின் வெறுமை எழும்போது, துயரம் இன்னும் ஆழமாகத் தோன்றுவது இயற்கை. ஆகவே இவ்வதிகாரம் ஆறுதலோடு தொடங்கி, ஆறுதலின் எல்லையையும் உணர்த்துகிறது. இவ்வதிகாரத்தைக் காமத்துப்பாலின் ஓர் உளவியல் ஆய்வாகவும் கொள்ளலாம். மனம் தன் துயரத்தைத் தணிக்க எவ்வாறு கனவையும் கற்பனையையும் பயன்படுத்துகிறது என்பதை வள்ளுவர் தெளிவாகக் காட்டுகிறார். இந்த அதிகாரத்தின் நடை எளிமையானது; ஆனால் அதன் உள்ளார்ந்த பொருள் ஆழமானது.

Introduction

Kanavunilai Uraiththal means "telling of the state seen in dreams." It is the seventh chapter of the Karpiyal, the part of the Kamathuppaal that deals with married love. After singing of separation, remembrance and longing, Valluvar here sings of a gentler consolation, the dream. What the day does not give, the night gives; that is the heart of the chapter.

All ten verses are spoken by the heroine. In the first she wonders what feast she can set before the dream that brought a message from her beloved. In the second she says that if her eyes would only sleep, she would go to him in the dream and tell him that she still lives. The dream is for her a messenger, a bridge and a companion of life.

From the third verse she unfolds the power of dreams. She says her life stands only because she sees in dreams the one who shows no kindness in waking hours. In the fourth she says dream itself gives the joys of love. In the fifth she observes with fine subtlety that the dream and the waking world are alike in sweetness for as long as the beloved is seen.

The sixth verse is the cry at the top of the chapter: "If there were no such thing as waking, my beloved who came in the dream would never leave." The seventh brings a loving complaint: why does one who shows no kindness when I wake come to torment me in dreams? The eighth gives a graceful picture, that he rests on her shoulder in sleep and, as soon as she opens her eyes, goes straight into her heart.

In the last two verses the villagers appear. They blame the beloved for being unkind, but since they do not see him in dreams, the heroine thinks they cannot know the truth. This conveys the deep thought that the outward eye cannot reach the inner truth of a relationship.

Commentators differ slightly. Some take the dream as the real visit of the beloved; others as a creation of the heroine's own mind. In either reading, the dream is for her a rare medicine.

Dreams hold a deep place in Indian culture. In the Ramayana, Trijata's dream gives Sita hope. This chapter likewise shows the dream as a light of hope in sorrow.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

அசோகவனத்தில் திரிசடையின் கனவு

வால்மீகி இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்தில் சீதை இலங்கையில் அசோகவனத்தில் சிறை இருக்கிறாள். அரக்கியர் அவளைச் சூழ்ந்து காவல் காக்கின்றனர். இராவணன் வந்து மிரட்டியும் மயக்கியும் பார்த்தான்; சீதை புல்லையே ஒரு திரையாக வைத்து அவனுக்குப் பதில் கூறினாள். ஒவ்வொரு நாளும் அவளுக்கு நம்பிக்கை குறைந்து வந்தது. உணவும் உறக்கமும் அவளை விட்டு விலகின.

அந்தக் காவல் அரக்கியருள் ஒருத்தி திரிசடை. அவள் இராவணனின் தம்பி விபீஷணனின் மகள் என்று மரபு கூறுகிறது. திரிசடை நல்ல உள்ளம் படைத்தவள்; சீதையிடம் இரக்கம் கொண்டவள். ஒரு நாள் மற்ற அரக்கியர் சீதையை அச்சுறுத்திக் கொண்டிருந்தபோது திரிசடை தான் கண்ட கனவை அவர்களிடம் சொன்னாள்.

அவள் கனவில் வெண்ணிற யானைமேல் இராமனும் இலக்குவனும் வருகின்றனர். சீதை வெண்ணாடை அணிந்து பாற்கடல் போன்ற கடலைக் கடந்து அவர்களோடு இணைகிறாள். இலங்கை எரிகிறது. இராவணன் எண்ணெய் பூசிக்கொண்டு கழுதை பூட்டிய தேரில் தெற்கு நோக்கிச் செல்கிறான். இவை தீய அடையாளங்கள் என்று திரிசடை அரக்கியரை எச்சரித்தாள்.

மேலும், 'சீதையைத் துன்புறுத்தாதீர்கள்; இராமன் வெற்றி பெறுவது உறுதி; சீதையை வணங்கி அருளை வேண்டுங்கள்' என்றாள். அவளது சொற்களைக் கேட்ட சீதையின் நெஞ்சில் மீண்டும் நம்பிக்கை துளிர்த்தது. அவளது இடக்கண்ணும் இடத்தோளும் துடித்தன; அவை நல்ல சகுனங்கள் என்று வால்மீகி சொல்கிறார்.

இது குறளின் கருத்தோடு அழகாக இணைகிறது. கனவு சீதைக்குச் செய்தியாக வந்தது; திரிசடை அதைத் தூதாக்கினாள். சிறையிலிருந்த அவளுக்கு அந்தக் கனவே உயிரைத் தாங்கும் ஆதாரமாயிற்று. இவ்வாறு நனவில் துயரம் மிகுந்தபோதும் கனவு ஒரு வெளிச்சம் தருவதை இராமாயணம் காட்டுகிறது.

வால்மீகி இந்தக் கனவை மிகுந்த விரிவோடு காட்டுகிறார். திரிசடை தன் கனவில் கண்ட ஒவ்வொரு குறியையும் அரக்கியருக்கு விளக்கினாள். இலங்கை கடலில் மூழ்குவது போலவும், இராவணன் தீய வழியில் செல்வது போலவும் அவள் சொன்னாள். அரக்கியர் அச்சமடைந்து சீதையின் அருகிலிருந்து சற்று விலகினர். இவ்வாறு ஒரு கனவு அந்த இடத்தின் நிலையையே மாற்றிவிட்டது.

சீதையைப் பொறுத்தவரை அது அவளது முதல் நல்ல செய்தி. நாள்கணக்கில் அவள் கேட்டவை அச்சுறுத்தல்கள் மட்டுமே. முதன்முறையாக ஒருவர் அவளிடம் நம்பிக்கை தரும் சொல்லைச் சொன்னார். அது கனவாக இருந்தாலும் அவள் அதைத் தன் மனத்தில் பொத்திவைத்தாள். குறளின் தலைவி கனவைக் கொண்டு உயிர் தாங்குவது போலவே சீதையும் இந்தச் செய்தியைக் கொண்டு நாள்களைக் கடத்தினாள்.

திரிசடை சொன்ன இன்னொரு விவரமும் குறிக்கத்தக்கது. கனவில் விபீஷணன் வெண்ணிற மாலையும் சந்தனமும் அணிந்து வெண்குடையின்கீழ் இருக்கக் கண்டதாகச் சொன்னாள். இது பிற்கால நிகழ்வுகளை முன்னறிவிப்பதாகப் பிற்கால உரையாளர்கள் கருதுவர். ஆனால் அதன் முக்கியத்துவம் கனவுக்கு இராமாயணம் தரும் உயர்ந்த இடத்தைக் காட்டுவதில்தான் உள்ளது.

திரிசடையின் கனவு இராமாயணத்தில் ஒரு திருப்புமுனை. அதுவரை சீதைக்கு அச்சுறுத்தல் மட்டுமே இருந்தது. அந்தக் கனவுக்குப் பிறகு காவல் அரக்கியரிடையே பயம் எழுகிறது. சீதையைத் துன்புறுத்தும் துணிவு அவர்களுக்குக் குறைகிறது. ஒரு கனவு ஒரு சூழலையே மாற்றும் வலிமை உடையது என்பதை வால்மீகி இங்கே காட்டுகிறார்.

மேலும் சீதையும் அந்தக் கனவைச் செவியுற்ற பின் உணவையும் உறக்கத்தையும் சிறிது ஏற்றாள் என்று மரபு கூறுகிறது. நம்பிக்கை உடலுக்கும் உயிர் தருவதை இது காட்டுகிறது. குறளின் தலைவி கனவால் உயிர் தாங்குவதைப் போலவே, சீதையும் திரிசடையின் கனவால் தன் துயரம் தாங்கும் வலிமை பெற்றாள். இரு இடங்களிலும் நனவின் துன்பத்தைக் கனவின் நம்பிக்கை ஈடுசெய்கிறது.

இவ்வாறு குறளின் கருப்பொருளும் இராமாயணத்தின் காட்சியும் ஒன்றோடொன்று பொருந்துகின்றன.

இறுதியில் இராமன் வானரப் படையுடன் இலங்கைக்கு வந்து இராவணனை வென்று சீதையை மீட்டான். திரிசடையின் கனவு அவ்வாறு நிறைவேறியது. இவ்வாறு திரிசடையின் கனவு சீதைக்கு வெறும் ஆறுதல் மட்டுமின்றி, ஒரு தீர்க்கதரிசனமாகவும் அமைந்தது என்பதை இராமாயணம் உணர்த்துகிறது.

திரிசடையின் கனவு பற்றிய இந்தச் செய்திகள் மரபு வழி வந்தவை; நூலின் பதிப்புகளுக்கேற்ப சில விவரங்களில் வேறுபாடு உண்டு. ஆனாலும் கனவு நம்பிக்கையை அளித்தது என்ற கருத்து எல்லாவற்றிலும் ஒன்றே.

Chapter story

Trijata's Dream in the Ashoka Grove

In the Sundara Kanda of Valmiki's Ramayana, Sita is held captive in the Ashoka grove of Lanka. Rakshasi guards stand around her. Ravana came and tried both threats and persuasion; Sita answered him with a blade of grass held between them as a screen. Each day her hope grew less, and food and sleep left her.

Among the rakshasi guards was one named Trijata, said by tradition to be a daughter of Ravana's brother Vibhishana. She was kind of heart and pitied Sita. One day, when the other guards were frightening Sita, Trijata told them a dream she had seen.

In her dream Rama and Lakshmana come on a white elephant. Sita, dressed in white, crosses an ocean as pale as milk and joins them. Lanka burns. Ravana, smeared with oil, goes south in a chariot drawn by donkeys. Trijata warned the rakshasis that these were evil omens.

She added: "Do not torment Sita. Rama's victory is sure. Bow to her and ask for her grace." Hearing these words, hope sprouted again in Sita's heart. Her left eye and left shoulder throbbed, which Valmiki mentions as good omens.

This joins the verse beautifully. A dream came to Sita as news; Trijata made it a messenger. For the captive, that dream became the very support of her life. The Ramayana shows that even when waking sorrow is heaviest, a dream can give light.

Valmiki presents this dream at some length. Trijata explained to the rakshasis each sign she had seen: Lanka sinking into the sea and Ravana travelling a doomed road. The rakshasis grew afraid and drew back a little from Sita. In this way a dream changed the very atmosphere of the place.

For Sita it was the first good news she had heard. For days she had heard only threats. For the first time someone spoke to her a word that gave hope. Even though it was a dream, she kept it close in her mind. As the heroine of the verse keeps her life going by a dream, Sita passed her days on this message.

One more detail of Trijata's telling is worth noting. She said that in the dream she saw Vibhishana wearing white garlands and sandal paste beneath a white parasol. Later interpreters read this as foretelling coming events. Its importance, however, lies in showing the high place the Ramayana gives to dreams, as signs that carry hope to those in sorrow, just as this chapter of the Kural does.

These details of Trijata's dream come down by tradition, and some particulars differ among editions of the text. Yet the central idea, that the dream gave hope, is the same in all.

முக்கியப் பாடங்கள்

கனவும் நம்பிக்கையும் துயரத்தில் உயிரைத் தாங்கும் ஆறுதல்களாக அமைகின்றன.
கண்ணுக்குத் தெரியாத உறவின் ஆழத்தை வெளிப்பார்வை புரிந்துகொள்ளாது; ஊரார் பேச்சுக்கு அதிக மதிப்பளிக்கக் கூடாது.
அன்பு செய்தவருக்கு அன்பு காட்டாமல் இருப்பதும் ஒருவகை வருத்தம்; அதை உரையாடலால் தீர்க்கலாம்.
இனிமையான நினைவும் கனவும் வாழ்வின் துயரத்தைத் தாங்கும் ஆற்றல் தரும்.
கனவு நனவின் குறையை நிரப்பலாம்; ஆனால் நனவில் அன்பைச் செயல்படுத்துவதே நிறைவு.

Key lessons

Dreams and hope are consolations that bear up life in sorrow.
The outward eye cannot understand the depth of an unseen bond; one should not give too much weight to what neighbours say.
To withhold kindness from one who loves is itself a kind of hurt; it can be mended by honest talk.
Sweet memories and dreams give strength to bear the sorrows of life.
A dream may fill the lack of the waking world, but the fulfilment lies in practising love while awake.