Adhigaram 121

Sad Memories

நினைந்தவர் புலம்பல் · Ninaindhavarpulampal

நினைந்தவர் புலம்பல் அதிகாரம் பிரிந்த காதலர் ஒருவரையொருவர் நினைக்கும் இனிமையையும் துயரத்தையும் ஒருசேரக் கூறுகிறது. நினைவு உயிர் தாங்கும் உணவாகவும் சுடும் நெருப்பாகவும் மாறும் விந்தையை வள்ளுவர் தும்மல், நிலவு, நெஞ்சம் ஆகியவற்றின் வழியே நயமாகப் பாடுகிறார்.

This chapter tells at once the sweetness and the pain of separated lovers remembering one another. Valluvar sings gracefully, through a sneeze, the moon and the heart, the wonder that memory becomes both food that sustains life and fire that burns.

அறிமுகம்

நினைந்தவர் புலம்பல் என்பதில் 'நினைந்தவர்' என்றால் நினைத்தவர்; 'புலம்பல்' என்றால் வருந்திப் பேசுதல். ஆகவே அதிகாரத்தின் பெயர் 'அன்புக்குரியவரை நினைத்தவர் புலம்புதல்' என்ற பொருள் தருகிறது. இது காமத்துப்பாலின் கற்பியலில் வரும் ஆறாவது அதிகாரம். முந்தைய அதிகாரங்களில் பிரிவின் காட்சிகளும் கண்களும் பசலையும் ஒருதலை அன்பும் பேசப்பட்டன. இங்கே நினைவு என்ற உள்ளார்ந்த அனுபவம் மையமாகிறது. பிரிவில் இருப்பவர்களிடம் எஞ்சியிருப்பது நினைவுதான்; அந்த நினைவே அவர்களுக்கு மருந்தும் நோயும் ஆகிறது.

இந்த அதிகாரத்தின் தனிச்சிறப்பு, முதல் இரண்டு குறள்களில் தலைவன் பேசுவதும், அடுத்து தலைவி பேசுவதுமான அமைப்பு. தலைவன் 'நினைத்தாலே தீராத மகிழ்ச்சி தருவதால் காதல் கள்ளினும் இனிது' என்கிறான். கள் உண்டால்தான் மகிழ்ச்சி; காதலோ நினைத்தாலே மகிழ்ச்சி தருகிறது என்ற ஒப்பீடு. மற்றொரு குறளில் 'நினைத்த உடனே துன்பம் அனைத்தும் போகிறது' என்கிறான். இவ்வாறு முதலில் நினைவின் இனிமை சொல்லப்படுகிறது.

அதன்பின் தலைவியின் குரல் தொடங்குகிறது; அவளுக்கு நினைவு இனிமையோடு வருத்தத்தையும் தருகிறது. தும்மல் வந்து வராமல் போனதால் அவர் நினைத்து மறந்துவிட்டாரோ என்று நகைச்சுவையோடு ஐயுறுகிறாள். 'நான் அவர் நெஞ்சில் இருக்கிறேனா? அவரோ என் நெஞ்சில் எப்போதும் இருக்கிறார்' என்று ஏங்குகிறாள். அவர் தம் நெஞ்சில் என்னை இடம் தராமல் இருந்தும் என் நெஞ்சில் ஓயாமல் வருகிறாரே, வெட்கமில்லையா என்று செல்லமாகக் கடிந்துகொள்கிறாள். அவருடன் வாழ்ந்த நாள்களை நினைத்தே உயிர் தாங்குவதாகவும், மறந்தால் என்ன ஆகும் என்றும் எண்ணுகிறாள்.

இறுதிப் பகுதியில் தலைவன் தந்த சொற்களை நினைத்து வருந்தும் குரல் கேட்கிறது: 'நாம் இருவர் அல்ல, ஒரே உயிர்' என்று சொன்னவர் இப்போது அருளின்றி இருக்கிறாரே. அதிகாரம் நிலவை நோக்கிய ஒரு வேண்டுதலோடு முடிகிறது: 'நிலவே, நீ மறையாதே; என் கண்கள் அவரைக் காணும் வரை நீ இரு.' இதில் ஒரு கவித்துவமான கற்பனை உள்ளது; நிலவு எல்லா இடங்களிலும் ஒரே நேரத்தில் தெரிவதால், அது இருவரையும் இணைக்கும் ஒரு பாலம்.

நினைவு என்பது மனிதனின் மிகப் பெரிய ஆற்றல்களில் ஒன்று. அது இல்லாததை இருப்பதாக்கும்; இருப்பதை இனிமையாக்கும்; இனிமையைத் துன்பமாக்கவும் வல்லது. அதைப் பக்குவமாகக் கையாளக் கற்றவர் பிரிவையும் இழப்பையும் தாங்கும் வலிமை பெறுகிறார். இந்த அதிகாரம் காமத்துப்பாலில் ஒரு தனிச் சிறப்பைப் பெற்றுள்ளது. இதன் முதல் இரு குறள்கள் தலைவனின் கூற்றாக அமைகின்றன; மற்ற எட்டும் தலைவியின் கூற்றாக வருகின்றன. உரையாசிரியர்கள் இந்த வேறுபாட்டைக் குறிப்பிடுவர். பிரிவில் நினைவின் இனிமையை ஆணும் பெண்ணும் ஒருசேர அனுபவிக்கின்றனர் என்பதை இது காட்டுகிறது. அன்பு இருபாலருக்கும் பொது என்ற வள்ளுவரின் பார்வை இங்கே தெளிவாகிறது. 'கள்' என்ற சொல் முதற்குறளில் வருவதைக் கண்டு சிலர் வியப்படைவர். கள் என்பது பனை, தென்னை போன்ற மரங்களின் சாறு நொதித்துப் பெறப்படும் போதைப் பொருள். திருக்குறளில் கள்ளுண்ணாமை என்று ஒரு தனி அதிகாரம் உண்டு; அதில் கள்ளை அவர் கண்டிக்கிறார். இங்கே கள்ளை உவமையாக எடுத்தது அதன் இன்பத்தை உலகம் அறிந்த ஒன்றாகக் காட்டுவதற்கே. காதலின் நினைவு அதைவிட இனிது என்று கூறுவது அன்பின் உயர்வைக் காட்டும் நோக்கம்; கள்ளை ஆதரிக்கும் நோக்கம் அல்ல. அதிகாரத்தின் தும்மல் பற்றிய குறள் தமிழ் நாட்டுப்புற நம்பிக்கையை எடுத்துக் காட்டுகிறது. யாரேனும் நம்மை நினைத்தால் நமக்குத் தும்மல் வரும் என்பது பழைய நம்பிக்கை. வள்ளுவர் அதைப் பயன்படுத்தி நகைச்சுவையும் ஏக்கமும் கலந்த ஒரு காட்சியைப் படைக்கிறார். இவ்வாறு அன்றாட நம்பிக்கைகளும் கவிதையாகின்றன.

Introduction

In Ninaindhavar Pulambal, ninaindhavar means one who has remembered, and pulambal means lamenting aloud. So the name means "the lament of one who remembers the beloved." This is the sixth chapter in the Karpiyal of the book of love. In earlier chapters the scenes of parting, the eyes, pallor and one-sided love were spoken of. Here the inner experience of memory becomes central. What remains with those in separation is memory; that same memory becomes both medicine and disease for them.

The special feature of this chapter is its structure: in the first two verses the hero speaks, and then the heroine. The hero says, "Because it gives unending joy even on being thought of, love is sweeter than toddy." Toddy gives joy only when drunk; love gives joy by mere remembering, the comparison goes. In another verse he says, "The moment I remember, all sorrow goes." So first the sweetness of memory is told.

Then the heroine's voice begins; for her memory brings grief along with sweetness. With humour she doubts whether, since a sneeze came and went, he thought of her and forgot. "Am I in his heart? He is always in mine," she yearns. She gently scolds that though he gave her no place in his own heart, he keeps coming into hers without cease; is he not ashamed? She thinks she bears her life by recalling the days lived with him, and wonders what would become of her if she forgot.

In the last part is heard a voice that grieves over the words he gave: he who said "we two are not two but one life" is now without grace. The chapter ends with a plea to the moon: "O moon, do not set; stay until my eyes see him." There is a poetic fancy here: since the moon is seen in all places at the same time, it is a bridge joining the two.

Memory is one of the greatest powers of a human being. It can make what is absent present; make what is present sweet; and turn sweetness into pain. One who learns to handle it wisely gains the strength to bear separation and loss.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

பம்பைக் கரையில் இராமன்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டம் இராமன் பம்பை ஏரியின் கரையை அடையும் காட்சியோடு தொடங்குகிறது. சீதையை இராவணன் கவர்ந்த பின் இராமனும் இலக்குவனும் தேடிக்கொண்டு தெற்கு நோக்கிச் சென்றனர். வழியில் அவர்கள் பம்பை என்ற அழகிய ஏரிக்கரையை அடைந்தனர். வசந்தகாலம் அப்போது தொடங்கியிருந்தது. மரங்களில் மலர்கள் பூத்திருந்தன; தாமரைகள் நீரில் மலர்ந்திருந்தன; வண்டுகள் இசைத்தன; தென்றல் வீசியது.

அந்த அழகிய காட்சி இராமனுக்கு மகிழ்ச்சியை விடத் துயரத்தையே தந்தது. ஒவ்வொரு மலரையும் பார்த்தபோது சீதையின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது. தாமரையின் இதழ்கள் அவளது கண்களை நினைவூட்டின. மயில்கள் ஆடியபோது அவை சீதையின் நடையை நினைவூட்டின. வால்மீகி இந்தப் பகுதியை மிகுந்த கவிதை அழகோடு எழுதுகிறார். இராமன் இலக்குவனிடம் இயற்கையின் ஒவ்வொரு பொருளையும் சுட்டிக் காட்டிப் பேசுகிறான்.

'சீதை இல்லாமல் இந்த அழகு எனக்கு எப்படி இனிக்கும்?' என்று இராமன் புலம்புகிறான். அவள் நினைவு அவனுக்கு இனிமையாகவும் துயரமாகவும் ஒருசேர இருந்தது. ஓரிடத்தில் 'தென்றல் காற்று சீதையின் மூச்சைப் போல் வீசுகிறது' என்கிறான். காற்றில் அவள் இருப்பதை உணர்ந்து அது அவனுக்கு ஆறுதலாகிறது. பின்னர் அவள் இல்லாத உண்மை அவனைத் தாக்குகிறது.

குறளின் முதல் இரு குறள்கள் தலைவனின் குரலில் வருகின்றன: நினைவு கள்ளினும் இனிது; நினைத்த உடனே துன்பம் போகும். இராமனின் பம்பைக் கரைப் புலம்பல் அதன் இன்னொரு பக்கத்தைக் காட்டுகிறது. நினைவு இனிமை தருகிறது; ஆனால் அதே நினைவு தனிமையையும் கூர்மையாக்குகிறது. இரண்டும் உண்மை.

இராமாயணத்தின் இந்தப் பகுதி மிக முக்கியம். இறைவனாகப் போற்றப்படும் இராமனும் மனித உணர்ச்சிகளுக்கு உட்பட்டவனாக, பிரிவில் வாடுபவனாகக் காட்டப்படுகிறான். இதனால் அவனை நம்மால் நெருக்கமாக உணர முடிகிறது. அவனது துயர் நம் துயரைப் புரிந்துகொள்வதாகவும் அமைகிறது.

வால்மீகி இந்தப் பகுதியில் இராமனின் புலம்பலை நீண்ட பாடலாக அமைத்துள்ளார். அவன் மேகங்களைப் பார்த்து, 'இந்த மழைக்காலம் சீதையோடு இருந்தால் எவ்வளவு இனிமையாக இருக்கும்' என்றான். மயில்களின் நடனம், குயில்களின் இசை, வண்டுகளின் ரீங்காரம் எல்லாம் அவன் துயரை மேலும் கூர்மையாக்கின. நினைவு ஒவ்வொரு பொருளிலும் அவளைக் காட்டியது. இலக்குவன் தன் தமையனைத் தேற்றினான். 'நீங்கள் சோர்ந்தால் நாம் சீதையை எப்படி மீட்போம்? உறுதியோடு இருங்கள்' என்றான். அந்த ஆறுதல் இராமனுக்குத் தெம்பூட்டியது. துயரத்தில் இருப்பவர்க்கு நேரிய, அன்பான சொற்கள் எவ்வளவு உதவுகின்றன என்பதை இக்காட்சி எடுத்துக் காட்டுகிறது. கம்பராமாயணத்திலும் இராமன் பம்பைக் கரையில் வருந்தும் காட்சி உண்டு. தமிழ்க் கவிஞர் அதை இன்னும் மென்மையாக விவரிக்கிறார். இயற்கையின் அழகை இராமன் சீதையின் அழகோடு ஒப்பிடும் உவமைகள் தமிழ் அகப்பாடல் மரபை நினைவூட்டுகின்றன. இவ்வாறு இரு மொழிகளிலும் இந்தக் காட்சி சிறப்புடன் வளர்ந்தது. பம்பை ஏரி இன்றைய கர்நாடகத்தின் ஹம்பிக்கு அருகில் உள்ள துங்கபத்திரை பகுதியாக மரபு கூறுகிறது. அங்குள்ள கிஷ்கிந்தை மலைகளில் அனுமனின் பிறப்பிடம் என்று கருதப்படும் அஞ்சனாத்ரி மலை உள்ளது. அந்த இடத்தை இன்றும் பக்தர்கள் பெரும் மரியாதையுடன் நாடிச் செல்கின்றனர். இந்தக் கதையிலிருந்து நாம் ஒரு எளிய உண்மையைக் கற்கிறோம்: இனிய நினைவும் துயர நினைவும் ஒரே மூலத்திலிருந்து பிறக்கின்றன. அன்பு ஆழமாக இருக்கும் அளவுக்கு இரண்டும் கூர்மையாகின்றன.

இராமன் பம்பைக் கரையில் கண்ட ஒவ்வொரு மலரும் ஒவ்வொரு பறவையும் அவனுக்குச் சீதையை நினைவூட்டின. அந்த நினைவு அவனை உருக்கியது; ஆயினும் அவன் அதைவிட்டு விலக விரும்பவில்லை. வேதனையும் இனிமையும் கலந்த அந்த நினைவே அவனுக்கு உயிரின் ஆதாரமாக இருந்தது என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். இந்த அதிகாரத்தின் குறள்களிலும் இதே முரண் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கிறது. இவ்வாறு கவிஞர் காட்டும் காட்சி, நினைவு என்பது வலியும் இன்பமும் சேர்ந்த ஓர் ஆறுதல் என்பதை உணர்த்துகிறது; அதே உணர்வு குறளிலும் ஒலிக்கிறது.

அதன்பின் பம்பைக் கரையில் இராமன் அனுமனைச் சந்தித்தான். அனுமனின் வருகை அவனது தேடலுக்கு ஒரு புதிய திசையைத் தந்தது. நினைவின் துயர் செயலாக மாறியது. நினைவு வெறும் புலம்பலோடு நின்றுவிடாமல் முயற்சிக்கு ஊற்றாக ஆகும்போதே அது பயன் தருகிறது.

Chapter story

Rama on the Shore of Lake Pampa

The Kishkindha Kanda of Valmiki's Ramayana begins with the scene of Rama reaching the shore of Lake Pampa. After Ravana seized Sita, Rama and Lakshmana went south searching. On the way they reached the shore of a beautiful lake called Pampa. Spring had just begun. Flowers bloomed on the trees; lotuses blossomed in the water; bees hummed; a southern breeze blew.

That beautiful scene gave Rama sorrow rather than joy. Looking at every flower brought Sita's face to mind. The petals of the lotus recalled her eyes. When peacocks danced they recalled Sita's gait. Valmiki writes this portion with great poetic beauty. Rama speaks to Lakshmana, pointing out each thing in nature.

"Without Sita how can this beauty be sweet to me?" Rama laments. Her memory was both sweet and sorrowful to him. At one place he says, "The southern breeze blows like Sita's breath." Feeling her presence in the wind, it becomes a comfort to him. Then the truth that she is absent strikes him.

The first two verses of the Kural come in the hero's voice: memory is sweeter than toddy; at the moment of remembering, sorrow goes. Rama's lament on the Pampa shore shows another side of it. Memory gives sweetness; but the same memory sharpens loneliness. Both are true.

This part of the Ramayana is very important. Rama, honoured as God, is shown as subject to human emotions, grieving in separation. Therefore we can feel him close to us. His grief also becomes an understanding of ours.

Valmiki composes Rama's lament in this part as a long song. Looking at the clouds he said, "How sweet this rainy season would be with Sita." The dance of peacocks, the songs of cuckoos and the humming of bees all sharpened his grief. Memory showed her in every object.

Lakshmana consoled his elder brother. "If you flag, how shall we recover Sita? Be firm," he said. That consolation gave Rama strength. The scene shows how helpful straight, loving words are to one in sorrow.

In Kamban's Ramayana too there is the scene of Rama grieving on the Pampa shore. The Tamil poet describes it still more tenderly. The similes comparing nature's beauty with Sita's beauty recall the Tamil akam tradition. Thus the scene flourished splendidly in both languages.

From this tale we learn a simple truth: sweet memory and sorrowful memory are born from the same source. The deeper the love, the sharper both become.

Afterwards, on the Pampa shore Rama met Hanuman. Hanuman's coming gave a new direction to his search. The sorrow of memory turned into action. Memory is useful when it does not stop at lament but becomes a source of effort.

முக்கியப் பாடங்கள்

நினைவு இனிமையும் துயரமும் தரும்; அதைப் பக்குவமாகக் கையாள வேண்டும்.
அன்புக்குரியவரின் நினைவு செயலுக்கு ஊக்கமாக மாறினால் துயரமும் ஆற்றலாகும்.
சிறு அடையாளங்கள் கூட அன்பின் நினைவை எழுப்பி ஆறுதல் தரும்.
நாம் மற்றவர் மனத்தில் இடம் பெற்றிருக்கிறோமா என்ற ஐயம் அன்பின் இயல்பு; அதை நேர்மையான உரையாடலால் தீர்க்கலாம்.
நிலவு போன்ற இயற்கைப் பொருள்கள் தொலைவில் உள்ளவரோடு நம்மை இணைக்கும் உணர்வைத் தருகின்றன.

Key lessons

Memory gives both sweetness and sorrow; it must be handled wisely.
When remembrance of a loved one becomes a spur to action, even sorrow becomes strength.
Even small tokens awaken the memory of love and bring comfort.
Wondering whether we have a place in another's heart is the nature of love; it can be resolved by honest conversation.
Natural things like the moon give a feeling of being joined to those far away.