Kural 1210 · விடாஅது சென்றாரைக் கண்ணினால் காணப்

நிலவிடம் வேண்டும் தலைவி

தமிழ் அகப்பாடல் மரபில் நிலவு காதலரின் இரவுகளுக்குச் சான்றாக வருகிறது. சங்கப் பாடல்களில் தலைவி கடலையும் நிலவையும் பறவைகளையும் நோக்கிப் பேசுவதைப் பலவிடங்களில் காணலாம். இங்கே ஒரு கற்பனைக் காட்சி தரப்படுகிறது; இது குறளின் உணர்வை விளக்க எழுதப்பட்ட கதை.

கடற்கரை ஊரில் மீனவரின் மகள் அலர்மேல் என்பவள் இருந்தாள். அவள் காதலன் கடல்வழி வணிகத்துக்காகச் சென்றிருந்தான். அவன் திரும்பும் நாள் அன்று இரவு என்று செய்தி வந்தது. அவள் கடற்கரையில் மணலில் அமர்ந்து காத்திருந்தாள். படகுகள் வரும் வழியைப் பார்த்தபடி இருந்தாள்.

இரவு ஆழ்ந்தது. கிழக்கே இன்னும் வெளிச்சம் வரவில்லை. வானத்தில் நிலவு மேற்கே சாயத் தொடங்கியது. அவள் அதை நோக்கி மெல்லச் சொன்னாள்: 'நிலவே, வாழ்க நீ. என் கண்ணில் அவன் படகு தெரியும்வரை மறையாதே.' அலைகள் அவளுக்குப் பதில் தருவது போல ஒலித்தன.

சங்க அகப்பாடல்களில் இத்தகைய இரவுக் காட்சிகள் பலவிடங்களில் வருகின்றன. தலைவி 'கொடிய இரவே' என்று இரவை நோக்கிப் பேசுவாள்; கடலைக் கண்டு 'நீயும் உறங்கவில்லையா' என்று கேட்பாள். நிலவை நோக்கிப் பேசுவது அந்த மரபின் தொடர்ச்சியாகும்.

அலர்மேல் கதையில் நிலவு ஒரு மெல்லிய துணையாக வருகிறது. காத்திருப்பு எவ்வளவு நீண்டதாக இருந்தாலும், வானில் ஒளி இருந்தால் நம்பிக்கை இருக்கும் என்பதே இக்காட்சியின் பொருள். அவள் தனக்குள் கணக்கிட்டாள்: நிலவு மறையும் முன் படகு வருமா? அலைகளின் ஓசையில் அவள் இதயத் துடிப்பும் கலந்தது.

படகு கரை சேர்ந்தபோது அவன் அவளைப் பார்த்துக் கை அசைத்தான். அவள் ஓடிச் சென்று அவனை வரவேற்றாள். அப்போது நிலவு மேற்கே மெல்லச் சாய்ந்தது. இக்கதையும் கற்பனையே; குறளின் ஏக்கத்தை விளக்கும் நோக்கத்துடன் எழுதப்பட்டது. சங்கப் புலவர்கள் நிலவை 'திங்கள்' என்றும் 'மதி' என்றும் பல இடங்களில் குறித்துள்ளனர்; வள்ளுவரும் அதே மரபின் வழியில் இக்குறளை அமைக்கிறார். இந்த மரபு தலைவியின் தனிமையை அனைவரும் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு வடிவமாக்குகிறது.

சங்கப் புலவர்கள் இத்தகைய இரவுக் காட்சிகளைப் பலவாறு பாடினர். நிலவு அவர்களுக்கு ஒரே நேரத்தில் தோழியாகவும் சான்றாகவும் இருந்தது.

கடைசியில் தொலைவில் ஒரு சிறிய விளக்கு தெரிந்தது; அது படகின் விளக்கு. அவள் முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது. அப்போதும் நிலவு வானில் மங்கலாக நின்றது.

The Heroine Who Begged the Moon

In the Tamil akam tradition the moon often serves as witness to the lovers' nights. In Sangam poems one finds the heroine addressing the sea, the moon and the birds in many places. What follows is an imagined scene, a tale written to bring out the feeling of the verse.

In a seaside village lived a fisherman's daughter named Alarmel. Her lover had gone away on a sea voyage for trade. Word came that he would return that very night. She sat on the sand of the shore and waited, her eyes on the channel by which the boats come in.

The night deepened. In the east there was still no light. In the sky the moon began to lean toward the west. She spoke to it softly: "Moon, long may you live. Do not set until my eyes have seen his boat." The waves seemed to answer her with their sound. As the boat comes in, the moon and the girl seem to share one quiet vigil, which is the picture the verse paints.

Sangam poets sang such night scenes in many ways; to them the moon was at once a companion and a witness.

At last, far off, a small light showed; it was the lamp of a boat. A smile opened on her face. Even then the moon hung faint in the sky, as though it had stayed for her.