Kural 1209 · விளியுமென் இன்னுயிர் வேறல்லம் என்பார்

சங்கிலியாரும் சுந்தரரின் சத்தியமும்

பெரிய புராணத்தில் சேக்கிழார் சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரின் வாழ்வைச் சொல்கிறார். திருவாரூரில் பரவையாரை மணந்த சுந்தரர் பின்னர் திருவொற்றியூருக்குச் சென்றார். அங்குக் கோயிலில் சங்கிலியார் என்னும் பெண்ணைக் கண்டு காதல் கொண்டார். இறைவனருளால் இந்த மணம் நிகழ்ந்தது.

சங்கிலியார் ஒரு நிபந்தனை வைத்தார். தன்னைப் பிரிய மாட்டேன் என்று சுந்தரர் இறைவன் திருமுன் சத்தியம் செய்ய வேண்டும். சுந்தரர் இறைவனிடம் வேண்டினார்; இறைவன் மகிழ மரத்தடியில் சத்தியம் செய்யச் சொன்னார் என்று நூல் கூறுகிறது. ஆகவே சுந்தரர் மகிழ மரத்தின் கீழ் நின்று சங்கிலியாரைப் பிரிவதில்லை என்று உறுதியளித்தார்.

ஆனால் சில காலத்தின் பின் திருவாரூர் நினைவு அவரை இழுத்தது. அவர் ஒற்றியூரின் எல்லையைக் கடந்தார். அந்த உடனேயே தம் பார்வையை இழந்தார் என்று புராணம் கூறுகிறது. பின்னர் பல தலங்களில் இறைவனைப் பாடி வேண்டியபின் பார்வை பெற்றார் என்பர். கதையின் விவரங்களில் வேறுபாடுகள் உண்டு; இங்கு பெரிய புராணத்தின் பொதுப் போக்கு மட்டுமே சொல்லப்பட்டது.

சுந்தரர் வரலாற்றில் இன்னொரு பகுதியும் குறிப்பிடத்தக்கது. அவர் மகிழ மரத்தடியில் சத்தியம் செய்ததாக நூல் கூறுவதால், இறைவன் முன் செய்த வாக்கு எவ்வளவு உறுதியானது என்பது தெரிகிறது. அதனை மீறியதால் துன்பம் வந்தது என்று புராணம் காட்டுகிறது. ஆயினும் இறைவன் அவரைக் கைவிடவில்லை என்பதும் முக்கியம்.

சங்கிலியாரின் பக்கத்திலிருந்து பார்த்தால், அவள் மனம் எப்படி இருந்திருக்கும் என்பதை ஊகிக்கலாம். சத்தியம் கேட்டவள் அவள்; அதனால் வாக்கின் மதிப்பை அறிந்தவள். பிரிவு வந்தபோது அவள் அந்தச் சொற்களை நினைத்திருப்பாள். பெரிய புராணம் அவளது உள்ளத்தை விரிவாகப் பாடவில்லை; ஆனால் குறளின் தலைவியின் குரலை அவளுக்குப் பொருத்திப் பார்ப்பது இலக்கிய வழக்கம்.

இறுதியில் சுந்தரர் திரும்பி வந்தார் என்றும், இருவரும் இணைந்து வாழ்ந்தனர் என்றும் மரபு உரைக்கிறது. இவ்வாறு பிரிவின் வலி நீங்கி இணைவு பிறக்கிறது. இவ்வாறு காதலும் பக்தியும் சேரும் இடத்தில் சத்தியமும் நினைவும் பெரிய இடம் பெறுகின்றன.

சுந்தரர் தேவாரப் பாடல்கள் இன்றும் தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் ஓதப்படுகின்றன. அவர் பாடல்களில் அன்புக்கும் பிழைக்கும் இரங்கலுக்கும் இடம் உண்டு.

'வேறல்லம்' என்று உறுதி சொன்னவரின் அருளின்மையைக் குறள் தலைவி நினைப்பது போல, சங்கிலியாரும் அந்த உறுதியை நினைத்திருப்பார் என்று ஊகிக்கலாம்.

Sangiliyar and Sundarar's Oath

In the Periya Puranam Sekkizhar tells the life of the Nayanar Sundaramurti. After Sundarar married Paravaiyar at Tiruvarur, he went to Tiruvotriyur. There in the temple he saw a maiden named Sangiliyar and fell in love with her. By the grace of the Lord the marriage came about.

Sangiliyar laid down one condition. Sundarar must swear before the Lord that he would never leave her. Sundarar prayed, and the text says the Lord told him to take the oath beneath the magizha tree. So Sundarar stood under the magizha tree and promised never to part from Sangiliyar.

But after some time the memory of Tiruvarur drew him on, and he crossed the boundary of Otriyur. The Purana says he lost his sight at once. He regained it, it is said, only after singing and pleading at several shrines. The details differ among tellings, and only the general course of the Periya Puranam is given here. Such a promise, once spoken, becomes a witness against absence, and the heroine of the verse is its quiet keeper.

Sundarar's Tevaram hymns are still chanted in the temples of Tamil Nadu, and they hold room for love, for fault and for plea.

As the heroine of the verse remembers the unkindness of him who once said "we are not two," one may imagine that Sangiliyar too held fast to that promise in memory.