Kural 1203 · நினைப்பவர் போன்று நினையார்கொல் தும்மல்

பாட்டியின் நம்பிக்கை (ஒரு கிராமக் காட்சி)

இது ஒரு கற்பனைக் காட்சி; தமிழ் நாட்டுப்புற வழக்கத்தை விளக்குவதற்காக. தஞ்சை மாவட்டத்தின் ஒரு சிற்றூரில் கமலா என்ற இளம்பெண் தன் கணவன் சுப்பிரமணியம் மலேசியாவுக்கு வேலைக்குச் சென்ற பின் வீட்டில் தன் மாமியாரோடு வாழ்ந்தாள். காலை நேரத்தில் அவள் முற்றத்தில் கோலமிட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது அவளுக்கு தும்மல் வருவது போலத் தோன்றியது. மூக்கு சுருங்கியது; ஆனால் தும்மல் வரவில்லை. அவள் சிரித்துக்கொண்டு, 'அவர் நினைக்கத் தொடங்கி நிறுத்திவிட்டாரோ?' என்று தனக்குள் சொன்னாள். அருகில் இருந்த மாமியார் அவள் முகத்தைக் கண்டு புன்னகைத்தாள்.

'என்னடி, தும்மல் வந்து வராமல் போச்சா? அவன் நினைச்சுட்டு இடையில வேலைக்கு ஓடியிருப்பான்' என்றாள் மாமியார். 'நான் தும்மலுக்காகக் காத்திருந்த காலம் எனக்கும் தெரியும்; உன் மாமனார் வெளியூரிலிருந்த நாள்களில் நானும் அப்படித்தான் காத்திருந்தேன்' என்று தன் இளமைக் கதையைச் சொன்னாள்.

அந்தப் பாட்டியின் கதையைக் கேட்டதும் கமலாவின் மனம் இலேசானது. தான் மட்டுமல்ல, தலைமுறைகளாகப் பெண்கள் இதே ஏக்கத்தை அனுபவித்தனர் என்ற உணர்வு அவளுக்கு ஆறுதல் தந்தது. அன்று மாலை அவள் தன் கணவனுக்குக் கடிதம் எழுதினாள்: 'இன்று காலை உங்கள் நினைவு வந்தது; நீங்களும் நினைத்தீர்களா?'

கமலா அந்த நாளில் அடிக்கடி வாசற்படியில் அமர்ந்து வழியைப் பார்த்தாள். தும்மல் வந்தபோது அவள் மனம் மகிழ்ந்தது; அது நின்றதும் ஏமாற்றம் அடைந்தாள். பக்கத்து வீட்டுப் பாட்டி அவளைப் பார்த்துச் சிரித்து, 'நினைப்பவர் நினைக்காமல் இருப்பாரா, பெண்ணே?' என்றாள். அந்த ஆறுதல் மொழி அவளுக்குச் சிறிது தெம்பு தந்தது. இக்காட்சியும் கற்பனையே; குறளின் உணர்வை விளக்கவே எழுதப்பட்டது. அந்தப் பாட்டியின் சொற்கள் ஊரின் பழைய நம்பிக்கையை எதிரொலித்தன.

நாட்டுப்புற நம்பிக்கைகள் தலைமுறைகள் வழியே அன்பின் மொழியாகத் தொடர்கின்றன. அவற்றை மூடநம்பிக்கை என்று ஒதுக்காமல், உறவை இனிமையாக்கும் வழக்காகப் பார்ப்பதே அழகு. கோலம் இடுதல், தும்மலைக் கவனித்தல் போன்றவை பண்பாட்டின் நுணுக்கமான வடிவங்கள்.

சில வாரங்கள் கழித்து வந்த பதிலில் சுப்பிரமணியம் எழுதியிருந்தான்: 'அன்று காலை நானும் உன்னை நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்; ஆனால் வேலை அழைத்ததால் இடையில் போனேன்.' அதைப் படித்ததும் கமலா வெட்கத்தோடு சிரித்தாள். சிறு நம்பிக்கைகள் அன்பைப் பேண உதவும் ஒரு விளையாட்டாகவும் அமையலாம் என்பதே இக்காட்சியின் இனிமை.

Grandmother's Belief (A Village Scene)

This is an imagined scene, to explain a Tamil folk custom. In a small village of Thanjavur district a young woman named Kamala lived at home with her mother-in-law after her husband Subramaniam went to Malaysia for work. One morning she was drawing the kolam in the courtyard.

At that moment she felt a sneeze coming. Her nose wrinkled, but the sneeze did not come. Smiling, she said to herself, "Did he begin to think of me and stop?" Her mother-in-law nearby saw her face and smiled.

"What, girl, did the sneeze come and not come? He must have thought of you and run off to work in between," said the mother-in-law. "I too know the time I waited for a sneeze; when your father-in-law was away I waited just so," she said, telling the tale of her youth.

Hearing the grandmother's story Kamala's mind grew lighter. The feeling that not only she but women for generations had felt the same longing comforted her. That evening she wrote a letter to her husband: "This morning I remembered you; did you remember me too?"

Folk beliefs continue through generations as a language of love. It is beautiful not to dismiss them as superstition but to see them as customs that make relationships sweet. Drawing kolam and noticing a sneeze are subtle forms of culture.

In the reply that came some weeks later Subramaniam had written: "That morning I too was thinking of you; but work called and I went off in between." Reading it, Kamala laughed shyly. The sweetness of the scene is that small beliefs can be a game that helps keep love alive.