Kural 1204 · யாமும் உளேங்கொல் அவர்நெஞ்சத்து எந்நெஞ்சத்து

அனுமனின் நெஞ்சில் இராமன்

இராமாயணத்தின் பிற்பகுதி மரபில் ஒரு அழகிய காட்சி வருகிறது. இராவணனை வென்று இராமன் அயோத்தியில் முடிசூட்டிக்கொண்ட பின் நடந்த அரசவை விழாவில், இராமன் தனக்கு உதவியவர்களுக்குப் பரிசுகள் வழங்கினான். சீதை தன் கழுத்திலிருந்த முத்து மாலையை எடுத்து அனுமனுக்குப் பரிசாகக் கொடுத்தாள். இது மரபுக் கதை.

அனுமன் அந்த மாலையின் ஒவ்வொரு முத்தையும் எடுத்துப் பற்களால் கடித்துப் பார்த்தான். அரசவையில் இருந்தவர்கள் வியப்படைந்தனர். 'இதில் இராமனின் பெயர் இருக்கிறதா என்று பார்க்கிறேன்; இராம நாமம் இல்லாத எதுவும் எனக்கு வேண்டாம்' என்று அனுமன் கூறினான். சிலர் அவனை நகைத்தனர்; 'உன் உடலிலும் இராம நாமம் இருக்கிறதா?' என்று கேட்டனர்.

அனுமன் தன் மார்பைத் தன் கைகளால் பிளந்து காட்டினான் என்று மரபு கூறுகிறது. அவன் நெஞ்சில் இராமனும் சீதையும் அமர்ந்திருக்கும் காட்சி தெரிந்தது. எல்லோரும் அதிர்ந்து நின்றனர். இராமன் அனுமனை ஆரத் தழுவிக்கொண்டான். அனுமனின் நெஞ்சில் இராமன் எப்போதும் இருக்கிறான் என்பதை இந்தக் காட்சி காட்டுகிறது.

குறளின் தலைவி 'எந்நெஞ்சத்து ஓஒ உளரே அவர்' என்கிறாள். அனுமனின் நிலையும் அதுவே. இராமன் அவன் நெஞ்சத்தில் உறைகிறான். ஆனால் தன் நெஞ்சில் அனுமன் இருக்கிறானா என்ற ஐயம் அனுமனுக்கு இல்லை; ஏனெனில் இராமனின் அன்பு அவனை ஆரத் தழுவ வைத்தது. அன்பு வெளிப்படையாகக் காட்டப்படும்போது ஐயம் மறைகிறது.

அனுமன் பற்றிய இக்கதை பிற்கால பக்தி மரபில் வருவது; வால்மீகி இராமாயணத்தில் இல்லை என்பதால் மரபுச் செய்தியாகவே கொள்ள வேண்டும். அனுமன் எப்போதும் இராமனையே நினைத்தான் என்பது எல்லா மரபுகளிலும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட உண்மை. அவனது நெஞ்சில் இராமன் குடியிருந்தான் என்பதே அக்கதையின் சாரம். குறளின் தலைவியும் தன் நெஞ்சில் காதலர் குடியிருப்பதை உறுதியாக அறிவாள்.

இந்தக் கதை வால்மீகி இராமாயணத்தில் இல்லாத பிற்கால மரபாகும்; ஆயினும் பக்தியின் உச்சத்தை அழகாகக் காட்டுவதால் மக்களிடையே நிலைத்துள்ளது. மரபுக் கதைகளை மூலத்திலிருந்து பிரித்தறிந்து போற்றுவதே சரியான வழி.

இக்கதையின் மரபு வடிவம் வட இந்தியப் பக்தி மரபிலும் தமிழகத்திலும் இன்றும் அனுமன் கோயில்களில் காணப்படும் ஓவியங்களாகவும் சிற்பங்களாகவும் இருக்கிறது. அன்பை மறைக்காமல் காட்டுவதே ஐயத்தைத் தீர்க்கும் வழி என்பதே அதன் செய்தி.

Rama in Hanuman's Heart

A beautiful scene comes in the later tradition of the Ramayana. At the court ceremony after Rama, having conquered Ravana, was crowned in Ayodhya, Rama gave gifts to those who had helped him. Sita took the pearl necklace from her neck and gave it as a gift to Hanuman. This is a traditional story.

Hanuman took each pearl of the necklace and bit it with his teeth to look at it. Those in the court were astonished. "I am looking to see whether Rama's name is in it; I want nothing without Rama's name," said Hanuman. Some laughed at him: "Is Rama's name in your body too?" they asked.

Tradition says Hanuman tore open his chest with his hands and showed it. In his heart was seen Rama and Sita seated. All stood stunned. Rama embraced Hanuman tightly. The scene shows that Rama is always in Hanuman's heart.

The heroine of the Kural says, "Oh, he is always in my heart." Hanuman's state was the same. Rama abides in his heart. But Hanuman has no doubt whether he is in Rama's heart; for Rama's love made him embrace Hanuman. When love is shown openly, doubt disappears.

This tale is a later tradition not found in Valmiki's Ramayana; yet it has endured among the people because it beautifully shows the peak of devotion. The proper way is to honour traditional tales while distinguishing them from the source.

The traditional form of this tale survives today in paintings and sculptures seen in Hanuman temples in North India and Tamil Nadu. Its message is that showing love without hiding is the way to resolve doubt.