Kural 1206 · மற்றியான் என்னுளேன் மன்னோ அவரொடியான்

சீதை அனுமனிடம் தந்த நினைவுச் சான்றுகள்

வால்மீகி ராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்தில் இலங்கை அசோகவனத்தில் சிறையிருக்கும் சீதையை அனுமன் காண்கிறான். ராமனின் தூதன் என்று தன்னை அறிமுகம் செய்கிறான். ஆனால் இலங்கையில் அரக்கர்கள் பலவித மாயங்கள் செய்வதால் சீதை எளிதில் நம்பவில்லை. அவள் அனுமனிடம் ராமனைப் பற்றிப் பல கேள்விகள் கேட்கிறாள். அவன் அளிக்கும் விடைகளையும் ராமன் தந்த கணையாழியையும் கண்டு நம்பிக்கை கொள்கிறாள்.

பின்னர் ராமனிடம் தன் உயிர் இன்னும் நிற்பதற்கான அடையாளங்களைத் தர விரும்புகிறாள். தன் தலையிலிருந்த சூடாமணியை எடுத்து அனுமனிடம் கொடுக்கிறாள். அதோடு ஒரு பழைய நிகழ்ச்சியையும் நினைவூட்டச் சொல்கிறாள். சித்திரகூடத்தில் ஒரு காக்கை தன்னைத் துன்புறுத்தியதையும், ராமன் ஒரு புல்லையே அம்பாக ஏவி அதை விரட்டியதையும் அவள் சொல்கிறாள். இந்த நிகழ்ச்சி அவர்கள் இருவருக்கு மட்டுமே தெரிந்தது என்பதால் ராமன் அதைக் கேட்டதும் உண்மையான செய்தி என்று உணர்வான் என்று அவள் எண்ணுகிறாள்.

சீதை சொன்ன காக்கையின் கதையைச் சற்று விரிவாகக் காணலாம். இந்திரனின் மகனான ஜயந்தன் காக்கை வடிவில் வந்து சீதையின் மார்பைக் கொத்தியதாக வால்மீகி கூறுகிறார். சினமடைந்த இராமன் ஒரு புல்லை எடுத்து பிரம்மாஸ்திரமாக மந்திரித்து ஏவினான். அந்தக் காக்கை மூவுலகும் ஓடியும் காப்பாரின்றி இறுதியில் இராமனிடமே சரணடைந்தது. இராமன் அதன் ஒரு கண்ணை மட்டும் அழித்து விட்டான் என்று மரபு கூறுகிறது. அவ்வளவு கருணையுள்ள தன் கணவன் இன்று ஏன் வராமல் இருக்கிறான் என்பதே சீதையின் அமைதியான வியப்பு.

இந்த நினைவுகளைச் சொல்லி முடித்ததும் சீதை அனுமனிடம், ஒரு மாதத்துக்குள் இராமன் வராவிட்டால் தன்னை உயிருடன் காணமுடியாது என்று உரைத்தாள். அவளுக்கு நினைவே ஆதாரம் என்பதும், அந்த ஆதாரமும் காலக்கெடுவுக்கு உட்பட்டது என்பதும் இந்தச் சொற்களில் தெளிவாகின்றன. சீதை இவ்வாறு ஒவ்வொரு நினைவையும் எண்ணிக் கொடுத்தது, அவளது நெஞ்சின் உறுதியையும் ராமன் மேல் அவள் வைத்த நம்பிக்கையையும் காட்டுகிறது; குறளின் தலைவி சொல்லும் 'உற்றநாள் உள்ள உளேன்' என்பதன் உயிர் இதுவே.

இராமாயணக் கவிஞர்கள் இந்த நிகழ்ச்சியை உணர்ச்சியோடு விவரிக்கின்றனர். கம்பரும் சூடாமணி அளிப்பதைத் தமிழில் சிறப்பாகப் பாடியுள்ளார்.

மேலும், சித்திரகூடத்தில் தன் நெற்றியில் திலகம் தீட்டியதையும் அவள் நினைவு கூர்கிறாள். இவ்வாறு ஒவ்வொரு சிறிய நிகழ்ச்சியையும் அவள் மனத்தில் வைத்திருக்கிறாள். இவை அவளது உயிரைத் தாங்கும் நினைவுகள்.

The Memory-Tokens Sita Gave Hanuman

In the Sundara Kanda of Valmiki's Ramayana, Hanuman finds Sita held captive in the Ashoka grove of Lanka. He introduces himself as Rama's messenger. But since the rakshasas of Lanka work many illusions, Sita does not trust him easily. She asks him many questions about Rama. Only after his answers, and after seeing the ring Rama had sent, does she believe him.

Then she wishes to give Rama signs that she is still alive. She takes the jewel from her hair, the chudamani, and hands it to Hanuman. She also asks him to recall to Rama an old incident. She tells of a crow that troubled her at Chitrakoot, and how Rama took up a blade of grass, charged it as a weapon, and drove the bird away. Because only the two of them knew this event, she thinks Rama will recognise the message as true the moment he hears it.

Later poets also told this scene with feeling, and Kamban sang of the giving of the jewel beautifully in Tamil.

She also recalls how at Chitrakoot Rama once marked her forehead with a tilaka. In this way she holds in mind each small event of those days, and they are the memories that bear her life up. As the verse says, she lives by remembering the days she spent with him.