காரைக்கால் அம்மையாரின் மாங்கனி
பெரியபுராணம் காரைக்கால் அம்மையாரின் வரலாற்றைக் கூறுகிறது. காரைக்காலில் வணிகர் குலத்தில் பிறந்த புனிதவதி சிவபக்தியில் சிறந்தவள். தனதத்தன் என்ற வணிகர் மகனான பரமதத்தனை மணந்தாள். பரமதத்தன் ஒருநாள் தன் வீட்டுக்கு இரு மாங்கனிகளை அனுப்பினான். புனிதவதி அவற்றைப் பத்திரமாக வைத்தாள்.
அன்று ஒரு சிவனடியார் பசியோடு வீட்டுக்கு வந்தார். சமையல் இன்னும் முடியாத நிலையில் புனிதவதி அவருக்கு ஒரு மாங்கனியைக் கொடுத்து உணவு அளித்தாள். பின்னர் கணவன் வந்து உணவு உண்டபோது மற்றொரு கனியைப் பரிமாறினாள். அது மிகவும் இனிமையாக இருந்தது. அவன் இன்னொரு கனியையும் கேட்டான். புனிதவதி செய்வதறியாது இறைவனை வேண்டினாள். அவள் கையில் ஒரு கனி தோன்றியது என்று புராணம் கூறுகிறது. அதை அவனுக்குக் கொடுத்தாள். அது முன்பைவிட இனிதாக இருந்தது. கனி எங்கிருந்து வந்தது என்று பரமதத்தன் கேட்டபோது அவள் உண்மையைச் சொன்னாள்.
பரமதத்தன் அதை நம்பவில்லை. மற்றொரு கனி வேண்டும் என்று கேட்டான். அவள் இறைவனை வேண்டி மீண்டும் ஒரு கனியைப் பெற்றாள்; ஆனால் அது அவன் கையில் மறைந்தது. அச்சமுற்ற பரமதத்தன் அவளை தெய்வீக சக்தி கொண்டவளாகக் கருதி விலகினான். பின்னர் கடல் கடந்து வணிகம் செய்யப் போய், அங்கே வேறு மணம் செய்துகொண்டு வாழ்ந்தான் என்று புராணம் கூறுகிறது.
திரும்பிவந்தபோது அவன் புனிதவதியின் முன் விழுந்து வணங்கினான். அவள் அவனது அன்பை விரும்பவில்லை; தன் கடமை முடிந்ததாக உணர்ந்தாள். 'என் அழகு இனி வேண்டாம்; பேய் வடிவம் தாரும்' என்று இறைவனை வேண்டினாள். இறைவன் அவளுக்குப் பேய் வடிவம் அருளினார். அவள் 'காரைக்கால் அம்மையார்' ஆனாள்.
இந்தக் கதையில் உலக அன்பு ஒருதலையாகியபோது, அவள் அன்பு முழுவதும் இறைவனை நோக்கித் திரும்பியது. இறைவன் அவள் அன்பைச் சமமாகத் திருப்பித் தந்தான். கயிலாய மலையில் அவள் தலையால் நடந்து சென்றாள்; இறைவன் 'அம்மையே' என்று அழைத்து அவளைத் தன் தாயாக ஏற்றான் என்கிறது மரபு. திருவாலங்காட்டில் அவள் இறைவனின் திருநடனத்தின் கீழ் என்றும் இருக்க வரம் பெற்றாள்.
காரைக்கால் அம்மையாரின் பாடல்களில் அற்புதத் திருவந்தாதி, திருவிரட்டை மணிமாலை, மூத்த திருப்பதிகங்கள் ஆகியவை உள்ளன. அவை தமிழ்ப் பக்தி இலக்கியத்தின் தொடக்கப் படைப்புகளாகக் கருதப்படுகின்றன. அவரது பாடல்களில் எளிமையும் ஆழமும் ஒருங்கே உள்ளன. இறைவனை நோக்கிய அவரது அன்பு ஒருதலையல்ல, இருதலையும் பொருந்திய அன்பு என்று அவர் தம் பாடல்களில் உணர்த்துகிறார்.
இந்தக் கதையின் தொடக்கத்தில் புனிதவதி கணவனால் புரிந்துகொள்ளப்படாதவளாக நிற்கிறாள். அவள் செய்தது அடியாருக்கு உணவளிப்பது என்ற அறம். ஆனால் கணவனுக்கு அது ஏற்கத் தக்கதாக இல்லை. ஒரே அன்பைப் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாத இடைவெளி அங்கே உருவாகிறது. அந்த இடைவெளியே குறளின் தலைவி உணரும் தனிமைக்கு ஒத்தது. பரமதத்தன் அவளை வணங்கியது கூட அன்பால் அல்ல, அச்சத்தாலும் மரியாதையாலும் என்று புராணம் காட்டுகிறது. அவளுக்கு அது போதாது என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். சமமான அன்பு இல்லாத இடத்தில் மரியாதையும் வெறுமையாகிறது. அவளது தீர்மானம் அந்த வெறுமையிலிருந்து பிறந்தது.
இக்கதையைச் சொல்லும்போது அவளது முடிவு எல்லோருக்கும் முன்மாதிரி என்று கூற வேண்டியதில்லை; அது ஒரு பக்தையின் தனி வழி. ஆனால் அதிலிருந்து நாம் பெறும் ஆழ்ந்த செய்தி: அன்பு தன் இயல்பான வடிவில் சமமாகத் திரும்பாதபோது, அதன் ஆற்றலை அழிக்காமல் உயர்ந்த திசையில் செலுத்தலாம்.
பெரியபுராணம் இறுதியில் காரைக்கால் அம்மையாரின் வாழ்க்கையைத் தமிழ் பக்தி மரபின் தொடக்கமாகவே போற்றுகிறது. அவரை மூத்தவராகக் கருதியதால் 'மூத்த திருப்பதிகம்' என்ற சொல் அவர் பாடல்களுக்கு வழங்குகிறது. திருவாலங்காட்டில் இன்றும் அவருக்குத் தனிச் சன்னதி உண்டு. அங்கு வழிபடும் பக்தர்கள் ஒருதலை ஏக்கத்தையும் ஒத்த அன்பையும் இணைத்துப் பார்க்கும் அவர் வரலாற்றை நினைவுகூர்கின்றனர். அவ்வாறு அன்பின் பயணம் தனிமையிலிருந்து தொடங்கி நிறைவில் முடிகிறது.
அவளது பாடல்கள் தமிழின் முதல் பக்திப் பாடல்களில் ஒன்றாகப் போற்றப்படுகின்றன. ஒருதலை அன்பின் வேதனை பக்தியாக மாறி, சமமான அன்பாகப் பதில் பெற்றது என்பதே இக்கதையின் ஆழம்.