Kural 1199 · நசைஇயார் நல்கார் எனினும் அவர்மாட்டு

அசோக வனத்தில் அனுமனின் இன்சொல்

சுந்தர காண்டத்தில் அனுமன் இலங்கைக்குள் புகுந்து அசோக வனத்தில் சீதையைக் கண்டான். ஒரு மரத்தின் மேல் அமர்ந்து கீழே சீதையை நோக்கினான். அரக்கிகளின் காவல் இருந்ததால் அவன் நேரடியாக அவளிடம் செல்லவில்லை. சீதை அந்நேரத்தில் உயிர்விட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடு இருந்தாள் என்று வால்மீகி காட்டுகிறார்.

அனுமன் மெல்லிய குரலில் இராமனின் கதையைப் பாடத் தொடங்கினான். தசரதனின் குலத்தைப் பற்றி, இராமனின் வனவாசம் பற்றி, சீதையின் இழப்பு பற்றி எளிய இனிய சொற்களில் கூறினான். அந்த இன்சொற்கள் சீதையின் காதில் விழுந்தன. அவள் முதலில் அதை நம்பவில்லை; இது கனவோ அல்லது இராவணனின் மாயமோ என்று ஐயுற்றாள். ஆனால் அந்தச் சொற்களின் இனிமை அவள் உள்ளத்தைத் தொட்டது.

அனுமன் மரத்திலிருந்து இறங்கி அவளை வணங்கினான். இராமன் தந்த கணையாழியைக் கொடுத்தான். சீதை அதைக் கையில் வாங்கியபோது தன் கணவனையே கண்டது போல மகிழ்ந்தாள். 'உன் வார்த்தைகள் என் காதுக்கு அமுதமாக இருக்கின்றன' என்ற பொருளில் அவள் அனுமனிடம் பேசினாள்.

இந்தக் காட்சி குறளின் 'செவிக்கு இனிய' என்ற சொற்றொடருக்கு உயிரூட்டுகிறது. அன்புக்குரியவரிடமிருந்து வந்த சிறு செய்தி கூட துயரில் இருந்த உள்ளத்துக்கு எவ்வளவு மருந்தாகிறது என்பதை இது காட்டுகிறது. சீதை தன் வன்கண்மைக்காக நொந்துகொண்ட நாள்கள் அந்த இன்சொல்லால் முடிவுக்கு வந்தன. சீதை அனுமனிடம் இராமனின் நலம் பற்றி மீண்டும் மீண்டும் கேட்டாள். இராமனின் உடல் அடையாளங்களைப் பற்றியும் அவன் கூறிய சொற்களைப் பற்றியும் விரிவாக விசாரித்தாள். அவள் வினாக்களில் அன்பின் அவசரமும் ஆவலும் தெரிந்தன. அனுமன் பொறுமையாக ஒவ்வொன்றுக்கும் பதில் கூறினான்.

அனுமன் சீதையைத் தன் தோளில் சுமந்து செல்ல முன்வந்தபோது, சீதை அதை மறுத்தாள். இராமனே வந்து தன்னை மீட்க வேண்டும் என்பது அவளது விருப்பம். தன் கணவனின் கையால் மீட்கப்படுவதே தன் மானத்துக்கும் அவன் புகழுக்கும் ஏற்றது என்று அவள் கருதினாள். இந்த உறுதி அவளது அன்பின் மற்றொரு முகம். சீதை தன் சூடாமணியை அனுமனிடம் கொடுத்து இராமனிடம் அனுப்பினாள். அதைக் கண்ட இராமன் கண்ணீர் விட்டான். இருவருக்கும் இடையிலான இந்தச் செய்திப் பரிமாற்றம் பிரிவிலும் அன்பு எவ்வாறு தொடர்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.

இராமன் அனுப்பிய கணையாழி அனுமனின் தூது உண்மையானது என்பதற்கான அடையாளமாக அமைந்தது. அடையாளமும் இன்சொல்லும் சேர்ந்து நம்பிக்கையை உருவாக்கின. செய்தி நம்பத்தக்கதாக இருக்க வேண்டுமெனில் அன்பும் உண்மையும் இணைய வேண்டும்.

அனுமன் தூதுவனின் உயர்ந்த இலட்சியம். செய்தியைத் துல்லியமாகக் கொண்டு சென்று, ஆறுதல் அளிக்கும் முறையில் சொல்லும் திறன் அவனுக்கு இருந்தது. நாமும் பிறருக்குச் செய்தி கொண்டு செல்லும்போது அன்போடும் கவனத்தோடும் சொல்ல வேண்டும்.

Hanuman's Sweet Words in the Ashoka Grove

In the Sundara Kanda, Hanuman entered Lanka and found Sita in the Ashoka grove. Seated on a tree, he looked down at Sita. Because of the rakshasis' guard he did not go directly to her. Valmiki shows that Sita at that time was in a mood to end her life.

Hanuman began to sing the story of Rama in a soft voice. He told in simple sweet words about the lineage of Dasharatha, Rama's exile and the loss of Sita. Those kind words fell on Sita's ears. At first she did not believe it; she doubted whether it was a dream or a trick of Ravana. But the sweetness of the words touched her heart.

Hanuman came down from the tree and bowed to her. He gave her the ring Rama had sent. When Sita took it in her hand she rejoiced as though she saw her husband himself. In effect she said to Hanuman, "Your words are nectar to my ears."

This scene gives life to the phrase "sweet to the ear" in the Kural. It shows how even a small message from the beloved acts as medicine for a grieving heart. The days Sita reproached herself for her hard-heartedness ended with that kind word.

The ring sent by Rama became the token that Hanuman's embassy was true. Token and kind word together created faith. For a message to be credible, love and truth must join.

Hanuman is the high ideal of a messenger. He had the skill to carry the message accurately and tell it in a consoling manner. We too, when carrying news to others, should tell it with love and attention.