Kural 1193 · வீழுநர் வீழப் படுவார்க்கு அமையுமே

சத்தியபாமாவின் செருக்கும் துலாபாரமும்

பாகவத மரபும் ஹரிவம்சமும் கண்ணனின் தேவியர் குறித்த பல கதைகளைக் கூறுகின்றன. கண்ணனின் மனைவியரில் சத்தியபாமா தன் அழகு, செல்வம், கண்ணனின் அன்பு பற்றிப் பெருமிதம் கொண்டவளாகச் சித்திரிக்கப்படுகிறாள். நரகாசுரனை வென்ற நாளில் கண்ணனுடன் இருந்தவள் அவளே என்ற பெருமையும் அவளுக்கு உண்டு.

மரபுக்கதைகளில் ஒன்று துலாபாரம் பற்றியது. நாரத முனிவர் வந்தபோது, சத்தியபாமா கண்ணனைத் தனக்கே உரியவனாக்கிக்கொள்ள ஒரு நோன்பு மேற்கொண்டாள். அதன் முடிவில் கண்ணனை நாரதருக்குத் தானமாகத் தந்தாள். பின்னர் அவனைத் திரும்பப் பெற வேண்டுமென்றால் அவனது எடைக்குச் சமமான பொன்னைத் தர வேண்டும் என்று நாரதர் கூறினார். தராசின் ஒரு தட்டில் கண்ணன் அமர்ந்தான். சத்தியபாமா தன் செல்வம் முழுவதையும் மறு தட்டில் வைத்தாள்; தராசு அசையவில்லை.

அப்போது ருக்மிணி வந்தாள். அவள் ஒரு துளசி இலையை எடுத்து அன்போடு தட்டில் வைத்தாள். தராசு உடனே சமமாயிற்று என்று கதை கூறுகிறது. கண்ணனை எடைபோடுவது பொன்னால் இயலாது; அன்பாலேயே முடியும் என்பது அந்தக் காட்சியின் பாடம்.

சத்தியபாமாவின் செருக்கு இங்கு பாடமாக மாறுகிறது. குறள் கூறும் 'வாழுநம் என்னும் செருக்கு' நல்ல தன்னம்பிக்கை; ஆனால் அது செல்வத்தாலோ அழகாலோ அல்ல, அன்பாலேயே நிலைக்கும் என்பதை இக்கதை சுட்டுகிறது. கண்ணனின் அன்பைப் பெற்றதில் பெருமிதம் கொள்ளும் அவள், அதன் உண்மையான எடையைப் புரிந்துகொண்டாள்.

சத்தியபாமா பின்னர் துவாரகையில் தன் அகந்தையை அடக்கிக்கொண்டாள் என்று கதைகள் கூறுகின்றன. பாரிஜாத மரத்தைக் கேட்டு அடம் பிடித்தபோது கண்ணன் அவளுக்காக அதைக் கொண்டுவந்தான் என்றும் ஒரு கதை உண்டு. ஆயினும் அன்பு என்பது கேட்டுப் பெறுவதில் அல்ல, கொடுத்துப் பெறுவதில் உள்ளது என்பதை அவள் துலாபாரத்தில் உணர்ந்தாள் என்பதே மரபின் முடிவு. ருக்மிணியின் துளசி இலை பக்தியின் அடையாளம். எளிய காணிக்கையும் அன்போடு தரப்பட்டால் உலகின் பெரும் செல்வத்தைவிட மதிப்புடையதாகும். இந்த எளிய உண்மையையே கதை நமக்குப் புகட்டுகிறது.

துலாபாரம் தமிழ்நாட்டின் கோயில் வழக்கங்களில் இன்றும் உண்டு; பக்தர் தம் எடைக்குச் சமமாகப் பொருள் வழங்கும் நேர்த்திக்கடன் அது. அதன் அடிப்படையில் உள்ள பணிவு, செல்வத்தினும் அன்பின் மதிப்பு உயர்ந்தது என்ற உணர்வு.

இந்த மரபுக்கதையின் முடிவில் சத்தியபாமா பணிவு பெற்றாள் என்று கூறப்படுகிறது. அன்பின் செருக்கு பணிவோடு இணையும்போதே அழகாகிறது. நம் வாழ்விலும் அன்பைப் பெற்ற மகிழ்ச்சி நம்மை அகந்தை கொள்ளாமல் நன்றியுணர்வோடு நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Satyabhama's Pride and the Weighing

The Bhagavata tradition and the Harivamsa tell many tales about Krishna's consorts. Among Krishna's wives, Satyabhama is portrayed as proud of her beauty, wealth and Krishna's love. She also has the pride of having been with Krishna on the day he conquered Narakasura.

One of the traditional tales concerns the tulabharam. When the sage Narada came, Satyabhama undertook a vow to make Krishna wholly her own. At its end she gave Krishna as a gift to Narada. Then Narada said that to get him back she must give gold equal to his weight. Krishna sat on one pan of the balance. Satyabhama put all her wealth on the other; the balance did not move.

Then Rukmini came. She took a tulasi leaf and lovingly placed it in the pan. The balance at once became even, says the tale. The lesson of the scene is that Krishna cannot be weighed by gold but only by love.

Satyabhama's pride becomes a lesson here. The "pride of we shall live" the Kural speaks of is good self-confidence; but this story points out that it endures not by wealth or beauty but by love. She, proud of having won Krishna's love, understood its true weight.

Tulabharam is still a practice in temples of Tamil Nadu: a vow in which the devotee offers goods equal to his weight. The humility underlying it is the feeling that love is worth more than wealth.

At the end of this traditional tale, it is said, Satyabhama acquired humility. The pride of love becomes beautiful only when joined with humility. In our lives too the joy of having received love should keep us grateful rather than arrogant.