Adhigaram 91

Being led by Women

பெண்வழிச் சேறல் · Penvazhichcheral

பெண்வழிச் சேறல் அதிகாரம், ஆசை அல்லது அச்சத்தால் தன் சொந்த அறிவையும் கடமையையும் இழந்து, பிறர் சொல்படியே இயங்கும் ஆண் பெருஞ்செயல்களைச் செய்ய முடியாமல் போவான் என்று எச்சரிக்கிறது. கணவன் மனைவி இருவரும் மதித்து ஆலோசித்து வாழ்வதை வள்ளுவர் மறுக்கவில்லை; தன் தெளிவான முடிவுகளைத் தானே எடுக்கும் உறுதியை இழக்கக் கூடாது என்பதையே வலியுறுத்துகிறார்.

This chapter warns that a man who surrenders his own judgement and sense of duty to infatuation or fear cannot accomplish anything great. Valluvar does not oppose a husband and wife consulting and respecting each other; he insists only that a person must never lose the firmness to take his own clear decisions.

அறிமுகம்

திருக்குறளில் பொருட்பாலின் நட்பியல் பகுதியில் வரும் அதிகாரம் இது. பொருட்பால் என்பது அரசியல், நட்பு, குடிமை, ஊழியம் முதலான வாழ்வியல் செயல்களையும் அவற்றில் தேவைப்படும் அறிவையும் ஒழுக்கத்தையும் பேசும் பகுதி. அதனால் இங்குள்ள ஒவ்வொரு அதிகாரமும் வெற்றிக்கும் வீழ்ச்சிக்கும் இடையிலான மெல்லிய கோடுகளை நமக்குக் காட்டுகிறது. நட்பு, தீநட்பு, கூடா நட்பு, பேதைமை, புல்லறிவாண்மை எனப் பல அதிகாரங்களில் மனிதர் எவற்றோடு உறவு கொள்ளக் கூடாது என்று கூறிய வள்ளுவர், இங்கே மனத்தின் உள்ளேயிருக்கும் ஒரு பெரிய பலவீனத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார். அது தன் தெளிவை இழக்கும் அளவுக்குக் காமத்திலோ அச்சத்திலோ மூழ்கி, வாழ்வின் பெருஞ்செயல்களைத் தவறவிடும் நிலை. இந்த அதிகாரம் முழுவதும் வள்ளுவர் குறிப்பிடுவது 'பெண்ணேவல் செய்தொழுகும் ஆண்மை' என்பதே; அதாவது தன் தெளிவான முடிவு இல்லாமல் அடுத்தவர் ஏவலுக்கு ஏற்ப நடக்கும் மனநிலை.

இந்த அதிகாரத்தை நாம் கவனமாகவும் நியாயமாகவும் படிக்க வேண்டும். இதே வள்ளுவர்தான் இல்லறவியலில் 'வாழ்க்கைத்துணைநலம்', 'மக்கட்பேறு' என்னும் அதிகாரங்களில் மனைவியை இல்லத்தின் விளக்காகப் போற்றியவர். 'தற்காத்துத் தற்கொண்டாற் பேணித் தகைசான்ற சொற்காத்துச் சோர்விலாள் பெண்' என்று நல்ல மனைவியின் பெருமையைப் புகழ்ந்தவர். ஆகவே பெண்களின் மதிப்பைக் குறைப்பது இந்த அதிகாரத்தின் நோக்கமல்ல. பரிமேலழகர் போன்ற உரையாசிரியர்கள் இதை மனையாளின் மேல் கொண்ட அளவற்ற காமத்தினால் தம் கடமையை மறந்தவர்களுக்கான எச்சரிக்கை என்று விளக்குவர். இன்றைய வாசகர்கள் பலரும் இதை, எந்த உறவிலும் தன் சுயசிந்தனையைத் தொலைத்துவிடுவது தவறு என்ற பொதுவான பாடமாகக் கொள்கின்றனர். அன்றைய சமூகச் சூழலின் அடையாளங்கள் சொற்களில் தென்படுவது உண்மையே; ஆனால் அவற்றின் உள்ளார்ந்த கருத்து எல்லோருக்கும் பொருந்துவது.

'பெண்வழிச் சேறல்' என்னும் தலைப்பே சிலருக்கு உறுத்தலாக இருக்கலாம். அதன் பொருளை நாம் நுணுகி ஆராய வேண்டும். சேறல் என்றால் செல்லுதல்; பெண்வழி என்றால் பெண் காட்டிய வழி. இது நல்ல ஆலோசனையைக் கேட்பதைக் குறிக்கவில்லை. நல்ல வழியாயினும் தீய வழியாயினும் எதையும் ஆராயாமல், தன் அறிவைப் பயன்படுத்தாமல் பின்பற்றுவதையே சுட்டுகிறது. நம் இதிகாசங்களிலும் புராணங்களிலும் காமத்தாலும் அச்சத்தாலும் தம் தெளிவை இழந்து வீழ்ந்த மன்னர்களின் கதைகள் பல உண்டு. அவற்றின் துயர முடிவுகளே இந்த அதிகாரத்தின் எச்சரிக்கைக்குச் சான்றாகும்.

பத்துக் குறள்கள் படிப்படியாக இதை வளர்க்கின்றன. முதல் குறள், மனையாளின் மேல் அளவற்ற பற்றுக் கொண்டவன் உயர்ந்த பயனை அடையமாட்டான் என்று கூறுகிறது. அடுத்த நான்கு குறள்களிலும் வெட்கம், தாழ்வு மனப்பான்மை, செயலற்ற நிலை, நல்லோர்க்கு உதவ முடியாமை ஆகிய விளைவுகள் விவரிக்கப்படுகின்றன. ஆறு, ஏழு, எட்டு, ஒன்பதாம் குறள்கள் நட்பையும் அறத்தையும் பொருளையும் இழக்கும் துயரத்தைக் காட்டுகின்றன. பத்தாம் குறள் எதிர்மறையாக முடிகிறது: உயர்ந்த எண்ணம் உடையவரிடம் இத்தகைய அறியாமை இல்லை.

குறள்களில் பயன்படுத்தப்படும் பல சொற்கள் ஆடவரை நோக்கிப் பேசுவதால், இந்த அதிகாரம் ஆண்களுக்கான அறிவுரையாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் அதன் ஆழமான உண்மை எந்தப் பாலினத்தவருக்கும் பொருந்தும். தன் முடிவை அடுத்தவரிடம் முழுமையாக ஒப்படைத்துவிடுபவர் யாராயினும், அவர் தம் வளர்ச்சியையும் பொறுப்பையும் இழக்கிறார்.

இந்த அதிகாரம் இன்றைய வாழ்க்கைக்கும் பயன்படும். கணவன்-மனைவி, பெற்றோர்-பிள்ளைகள், நண்பர்கள் என எந்த உறவிலும் அன்பும் மதிப்பும் ஆலோசனையும் தேவை. ஆனால் இறுதி முடிவை எடுக்கும் பொறுப்பிலிருந்து நம்மை விலக்கிக்கொள்ளக் கூடாது. அன்பு, அச்சம், ஆசை ஆகியவற்றுக்கு அடிமையாகாமல், அறிவோடும் அறத்தோடும் முடிவெடுப்பவனையே இந்த அதிகாரம் போற்றுகிறது. அத்தகைய தெளிவே குடும்பத்தையும் சமூகத்தையும் ஒருசேரக் காக்கும் என்பது வள்ளுவர் எண்ணம்.

Introduction

This chapter appears in the Natpiyal, the section on friendship and association, in the book of Wealth. After chapters on friends, false friends, folly and shallow learning, Valluvar looks at a weakness that sits inside the mind: sinking so deeply into desire or fear that one loses clarity and misses the great undertakings of life. The phrase that runs through the whole chapter is 'pennaeval seythozhukum aanmai', behaviour that follows another's orders without a decision of one's own.

We should read this chapter carefully and fairly. The same Valluvar, in the household section, praised the wife as the lamp of the home in chapters such as the Worth of a Life Partner, and he wrote that a woman who guards herself, cares for her husband and guards her good name is truly noble. So the aim here is not to lower women. Classical commentators such as Parimelazhagar explain the chapter as a warning for men who forget their duty out of excessive passion for a wife. Many readers today take it as a general lesson, that in no relationship should one lose one's own judgement. The marks of the social world of that age can be seen in the words, but the inner teaching is for everyone.

The ten verses build step by step. The first says that a man who dotes excessively on his wife will not reach a high purpose. The next four describe the consequences: shame, a feeling of inferiority, inability to act and inability to help the worthy. Verses six to nine show the sorrow of losing friends, righteousness and wealth. The tenth ends by contrast: those with lofty aims are free from this folly.

The title itself may sit uneasily with some readers, so let us look closely at it. 'Sedral' means going and 'penvazhi' means by the way shown by a woman. It does not refer to listening to good advice. It points to following anything, good or bad, without examination and without using one's own mind. Our epics and Puranas have many stories of kings who fell because desire or fear took away their clarity, and the sad ends of those stories stand as evidence for the warning in this chapter.

The chapter serves present life too. In marriage, in families, among friends, love and respect and consultation are needed. But we should never hand over the responsibility of the final decision. The chapter praises the person who, without becoming a slave to love, fear or desire, decides with wisdom and righteousness.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

தசரதனின் வரங்கள்

இது வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்திலிருந்து வரும் கதை.

அயோத்தியின் மன்னன் தசரதன் சிறந்த அறிவும் வீரமும் உடையவன். பல அரசர்கள் அவன் நட்பை விரும்பினர். அவனுக்கு மூன்று மனைவிகள் இருந்தனர்: கோசலை, சுமித்திரை, கைகேயி. அவர்களில் கைகேயியிடம் அவனுக்குத் தனிப்பற்று இருந்தது. ஒருமுறை தேவாசுரப் போரில் தசரதனுக்குத் துணையாகச் சென்ற கைகேயி, அவன் உயிரைக் காத்தாள். அந்த நன்றியால் அவளுக்கு இரண்டு வரங்கள் தருவதாக அவன் வாக்களித்திருந்தான்.

தசரதன் தன் மனைவியர் எல்லோரிடமும் அன்பு காட்டினான். ஆனால் இளையவளான கைகேயியின் அழகும் வீரமும் அவனைக் கவர்ந்தன. அவள் ஆசைப்பட்ட எதையும் மறுக்காமல் தருவதே அவன் பழக்கமாகிவிட்டது. அரசர்கள் அவனிடம் வந்து ஆலோசனை கேட்டாலும், வீட்டில் கைகேயியின் முன் அவன் அறிவுக் கண் சற்றே மங்கும் என்று அரண்மனை முதியவர்கள் மெல்லிய குரலில் பேசிக்கொள்வார்கள்.

பல ஆண்டுகள் கழிந்தன. தசரதன் வயதாகி, தன் மூத்த மகன் இராமனுக்கு முடிசூட்ட முடிவு செய்தான். நாடே மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தது. அந்த நேரத்தில் கைகேயியின் தோழி மந்தரை அவள் மனத்தில் ஐயத்தை விதைத்தாள். தன் மகன் பரதன் அரசனாக வேண்டும், இராமன் காட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று கைகேயி எண்ணத் தொடங்கினாள்.

அன்று இரவு அயோத்தி நகரம் முழுவதும் விளக்குகளால் ஒளிர்ந்தது. வீடுகளில் தோரணங்கள், வீதிகளில் பாடல்கள் என்று மக்கள் இராமனின் முடிசூட்டு விழாவைக் கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால் அரண்மனையின் ஒரு மூலையில் அமைதியாக ஒரு பெரிய துயரம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.

இரவு நேரத்தில் தசரதன் கைகேயியின் அரண்மனைக்கு வந்தான். தரையில் கூந்தல் அவிழ்ந்து கிடந்த அவளைக் கண்டு திடுக்கிட்டான். "உனக்கு என்ன வேண்டும்? நீ கேட்டால் என் உயிரையும் தருவேன்" என்று அன்பு மிகுதியால் முன்பே சத்தியம் செய்தான். அவன் பேசி முடிக்குமுன்பே அவன் வாக்கை எதிர்பார்த்தவள் போல, கைகேயி தான் காத்திருந்த இரண்டு வரங்களைக் கேட்டாள்: பரதனுக்கு முடிசூட்டல், இராமனுக்குப் பதினான்கு ஆண்டுக் காட்டுவாசம்.

முதலில் அவன் அவளிடம் கெஞ்சினான். அடுத்து அவளைக் கடிந்தான். பிறகு தன் முதுமையை நினைத்து இரந்து வேண்டினான். இராமன் தனக்கு உயிர் போன்றவன் என்றும், அவனைப் பிரிந்தால் தான் வாழ முடியாது என்றும் அழுதான். ஆனால் கைகேயி தன் கோரிக்கையில் உறுதியாக நின்றாள். தசரதன் அன்றிரவு முழுவதும் உறங்காமல் புலம்பிக்கொண்டிருந்தான். பொழுது விடிந்தபோது அவன் முகம் ஒரே இரவில் பல ஆண்டுகள் முதிர்ந்தது போலத் தோன்றியது. தனக்கு அவ்வளவு பிடித்த அரண்மனையே அவனுக்கு ஒரு சிறைபோல் ஆகிவிட்டது.

தசரதன் இடிந்து போனான். அவன் கண்கள் இருண்டன. "இராமனை விட்டு நான் உயிர் வாழ மாட்டேன்" என்று கதறினான். ஆனால் அவன் முன்பே வாக்குக் கொடுத்துவிட்டான்; அறிவோடு கேட்காமல், அன்பு மிகுதியால் வார்த்தை சொன்னதன் பலனை அவன் அனுபவிக்க வேண்டியிருந்தது.

அரண்மனை முழுவதும் சோகம் பரவியது. வசிஷ்டர், சுமந்திரர் போன்ற பெரியோர்கள் தசரதனுக்கு அறிவுரை கூறினர்; வாக்கை மாற்றும்படி வேண்டினர். ஆனால் வாக்குக் கொடுத்துவிட்டவனுக்கு வேறு வழி இல்லை. இரவெல்லாம் கண்ணீர் விட்டவன் காலையில் வெறுமையான முகத்தோடு தன் மகனை எதிர்கொண்டான். இராமனே, "தந்தையின் சொல் தவறக் கூடாது" என்று பணிவோடு காட்டுக்குப் புறப்பட்டான். சீதையும் இலட்சுமணனும் அவனோடு சென்றனர்.

இராமன் தந்தையின் வாக்கைக் காக்க மகிழ்வோடு காடு சென்றான். தசரதன் தன் மகனைப் பிரிந்த துயரம் தாங்காமல் உயிர் நீத்தான்.

இந்த நிகழ்ச்சியில் கைகேயியை மட்டுமே குற்றம் சாட்டுவது முழுமையான பார்வை ஆகாது. மந்தரையின் தூண்டுதல், தசரதனின் அவசரமான வாக்கு, அரசு உரிமை பற்றிய அச்சம் என்று பல காரணங்கள் ஒன்று சேர்ந்தன. ஆனால் வள்ளுவரின் பார்வையில் கவனிக்க வேண்டியது தசரதனின் செயலே. அவன் ஆராயாமல் வாக்குக் கொடுத்தான்.

மன்னன் கைகேயியை நேசித்தது தவறில்லை. ஆனால் அவளிடம் ஆராயாமல் வாக்குக் கொடுத்து, அதனால் தன் கடமையையும் அறத்தையும் இழந்தான். இன்பத்தின் கட்டுக்குள் தன் தெளிவை விட்டவன் கடைசியில் தானும் துன்புற்று, தன் குடும்பத்தையும் நாட்டையும் துன்புறுத்துவான் என்பதை இந்தக் கதை சொல்கிறது.

Chapter story

The Boons of Dasharatha

This story comes from the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana.

Dasharatha, king of Ayodhya, was a man of wisdom and valour whose friendship many kings desired. He had three queens: Kausalya, Sumitra and Kaikeyi. For Kaikeyi he had a special fondness. Once, in the war between gods and demons, Kaikeyi accompanied him and saved his life. In gratitude he promised her two boons.

Dasharatha loved all his queens, but he was drawn to the youngest, Kaikeyi, for her beauty and courage. It became his habit to refuse her nothing that she wished. In the court other kings sought his counsel, but the old men of the palace used to whisper that before Kaikeyi, the eyes of his reason grew a little dim.

Many years passed. Dasharatha grew old and decided to crown his eldest son Rama. The whole land rejoiced. At that moment Kaikeyi's maid Manthara planted doubts in her mind, and Kaikeyi began to think that her own son Bharata should be king and Rama should go to the forest.

At night Dasharatha came to Kaikeyi's palace. He was startled to find her lying on the floor with her hair unbound. "What do you desire? If you ask, I will give even my life," he said, binding himself by an oath in the excess of his love. Before he had finished speaking, as if she had been waiting for his word, Kaikeyi asked for the two boons: Bharata's coronation, and fourteen years of forest exile for Rama.

Dasharatha was shattered. His eyes went dark. "I cannot live without Rama," he cried. But he had given his word already. Without first inquiring, and moved only by fondness, he had spoken, and now he had to bear the consequence.

Grief spread through the palace. Great elders such as Vasishtha and the minister Sumantra advised Dasharatha and begged him to change his word. But for one who has given his word there is no other way. Rama himself said, "My father's word must not fail," and humbly set out for the forest. Sita and Lakshmana went with him.

Rama gladly went to the forest to keep his father's word. Dasharatha, unable to bear separation from his son, gave up his life.

It was not wrong that the king loved his queen. But he gave his word without reflection, and so lost his duty and righteousness. The tale shows that one who gives up clear thought to the bonds of attachment will in the end suffer himself, and make his family and kingdom suffer.

முக்கியப் பாடங்கள்

அன்பும் ஆசையும் இருந்தாலும் முடிவெடுக்கும் தெளிவை எப்போதும் காத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
பிறர் சொல்படி மட்டும் செயல்படுபவன் பெருஞ்செயல்களைச் செய்ய முடியாது.
அச்சமும் அளவற்ற பற்றும் நட்பையும் அறத்தையும் பொருளையும் இழக்கச் செய்யும்.
உறவில் மதிப்பும் ஆலோசனையும் தேவை; ஆனால் இறுதிப் பொறுப்பு நம்முடையதே.
உயர்ந்த இலட்சியம் உடையவர்கள் தன்னிலை இழந்து விழுவதில்லை.

Key lessons

Even with love and desire, one must always preserve the clarity to decide for oneself.
One who merely acts at another's bidding cannot accomplish great things.
Fear and excessive attachment cost one friends, righteousness and wealth.
Respect and consultation are needed in a relationship, but the final responsibility is our own.
People with lofty aims do not fall by losing themselves.