Kural 75 · அன்புற்று அமர்ந்த வழக்கென்ப வையகத்து

அப்பூதியடிகளும் திருநாவுக்கரசரும்

பெரிய புராணம் அப்பூதியடிகள் நாயனாரின் கதையைச் சொல்கிறது. திங்களூர் என்ற ஊரில் வாழ்ந்த அப்பூதியடிகள் ஒரு வேதியர். திருநாவுக்கரசரின் புகழைக் கேட்டு, அவரை நேரில் கண்டதில்லை என்றாலும் அவர் மீது அளவற்ற அன்பு கொண்டார். அந்த அன்பால் தண்ணீர்ப் பந்தல், அன்னசாலை, குளம் போன்றவற்றைத் திருநாவுக்கரசர் பெயரால் அமைத்தார். தம் பிள்ளைகளுக்கும் அவர் பெயரையே சூட்டினார்.

ஒருநாள் திருநாவுக்கரசர் திங்களூருக்கு வந்து தம் பெயர் எழுதிய தண்ணீர்ப் பந்தலைக் கண்டார். ஆச்சரியத்துடன் அதன் காரணம் கேட்டபோது, அப்பூதியடிகள் கோபம் கொண்டார். "அப்பர் பெருமானின் பெருமையை அறியாமல் இவ்வாறு கேட்கிறீர்களே!" என்றார். பிறகு அவரே திருநாவுக்கரசர் என்று அறிந்து உவகையில் ஆழ்ந்து, அவரை மனைக்கு அழைத்து விருந்தளிக்க ஏற்பாடு செய்தார்.

விருந்துக்கு வாழையிலை பறிக்க அப்பூதியடிகளின் மூத்த மகன் தோட்டத்துக்குச் சென்றான். அங்கே நல்ல பாம்பு அவனைக் கடித்தது. சிறுவன் வலியைப் பொறுத்துக்கொண்டு இலையைத் தாயிடம் கொடுத்துவிட்டு உயிர் நீத்தான். அப்பூதியடிகளும் மனைவியும் நிலைமையை உணர்ந்தனர். ஆனால் விருந்து தடைபடக்கூடாது என்று, திருநாவுக்கரசருக்கு அது தெரியாதபடி, பிள்ளையின் உடலை ஒரு பாயில் சுருட்டி மறைவாக வைத்தனர்.

உணவு பரிமாறத் தொடங்கியபோது திருநாவுக்கரசர் "உன் மூத்த மகனை அழைத்து வா" என்றார். அப்பூதியடிகள் தடுமாறினார். "அவன் இப்போது உதவ முடியாது" என்று சொன்னார். திருநாவுக்கரசர் அவர் முகத்தில் உண்மையைக் கண்டார். உண்மையை அறிந்ததும் அவரே பிள்ளையின் உடலை எடுத்து வரச் செய்து, அங்கேயே அமர்ந்து 'ஒன்று கொலாம்' எனத் தொடங்கும் பதிகத்தைப் பாடினார்.

பாடல் நிறைவடைவதற்குள் விஷம் நீங்கியது. சிறுவன் தூங்கி எழுந்தவன் போல் எழுந்தான். அப்பூதியடிகள் தம் இழப்பை நினைத்துக் கண்ணீர் விடவில்லை; விருந்துக்கு இடையூறு வருமோ என்று மட்டுமே கலங்கியிருந்தார். அனைவரும் அமர்ந்து உணவு உண்டனர்.

அன்பு அவ்வளவு முழுமையாக ஒருவரை ஆட்கொண்டால் அது அவர் வாழ்க்கை நெறியாகவே மாறுகிறது. அப்பூதியடிகள் தம் பிள்ளையின் உயிரை விடவும் தம் அன்புக்குரியவரின் மனம் புண்படக்கூடாது என்பதையே பெரிதாகக் கருதினார். அவர் வாழ்ந்த அந்த அன்பு நெறியே அவருக்கு நாயன்மார் என்ற உயர்வைத் தந்தது.

அந்தக் குடும்பத்தின் அன்பு நெறி இன்றும் பேசப்படுகிறது.

இந்த நிகழ்வைச் சேக்கிழார் பெரிய புராணத்தில் உருக்கமாகப் பாடியுள்ளார்.

Appoodi Adigal and Tirunavukkarasar

The Periya Puranam tells the story of the Nayanar Appoodi Adigal. Appoodi Adigal was a brahmin living in Tingalur. Having heard the fame of Tirunavukkarasar, he came to love him without measure, though he had never seen him. Out of that love he set up water sheds, feeding halls and tanks in the name of Tirunavukkarasar.

One day Tirunavukkarasar came to Tingalur and saw the water shed bearing his own name. Surprised, he asked the reason; Appoodi Adigal grew angry. "How can you ask this, not knowing the glory of Appar Peruman!" he said. Then, learning that he was Tirunavukkarasar himself, he was lost in joy and arranged a feast at his house.

To pick a plantain leaf for the feast, the eldest son of Appoodi Adigal went to the garden. A cobra bit him there. The boy bore the pain, handed the leaf to his mother and died. Appoodi Adigal and his wife understood what had happened. But lest the feast be interrupted, and so that Tirunavukkarasar should not know, they rolled the body of the child in a mat and hid it.

As the food began to be served, Tirunavukkarasar said, "Call your eldest son." Appoodi Adigal faltered. "He cannot help now," he said. Tirunavukkarasar read the truth on his face. Learning it, he had the body brought, sat down there and sang the hymn beginning 'Onru kolam'.

Before the song ended the poison left the boy. He rose as if from sleep. Appoodi Adigal had not wept over his loss; he had been troubled only that the feast might be disturbed.

When love takes hold of a person so completely, it becomes his very way of life. Appoodi Adigal cared more that his beloved guest should not be hurt than for the life of his child. That way of love gave him the exalted rank of a Nayanar.