குப்ஜையும் கண்ணனும்
பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தம் மதுராவில் நடந்த ஒரு இனிய நிகழ்வைச் சொல்கிறது. கண்ணனும் பலராமனும் கம்சனின் அழைப்பை ஏற்று மதுரா நகருக்கு வந்தனர். நகரத்தின் தெருவில் செல்லும்போது அவர்கள் ஒரு சலவைத் தொழிலாளியைக் கண்டனர்; பிறகு ஒரு மாலைக்காரரைச் சந்தித்தனர். அடுத்து அவர்கள் எதிரில் ஒரு பெண் சந்தனக் குழம்பு ஏந்தி வந்தாள்.
அவள் பெயர் குப்ஜை. அவள் உடல் முதுகு, கழுத்து, இடுப்பு ஆகிய இடங்களில் வளைந்திருந்தது. அதனால் அவளுக்கு 'குப்ஜை' என்ற பெயர் வந்தது. அவள் கம்சனுக்குச் சந்தனம் அரைத்துத் தரும் பணியாள். அவளைக் கண்டு மக்கள் கேலி செய்வதும் உண்டு. ஆனால் அவள் உள்ளத்தில் அன்பு நிறைந்திருந்தது.
கண்ணன் அவளிடம் புன்னகையுடன் கேட்டான்: "அழகியே, இந்தச் சந்தனம் யாருக்கானது? எங்களுக்கும் கொஞ்சம் தரமாட்டாயா?" அவளை யாரும் இதுவரை 'அழகி' என்று அழைத்ததில்லை. அவள் உள்ளம் உருகியது. "கம்சனுக்கானது; ஆனால் உனக்குத்தான் இது தகுதியானது. நீ அழகானவன்" என்று கூறி, கண்ணனுக்கும் பலராமனுக்கும் தன் சந்தனத்தை அன்புடன் பூசினாள்.
கண்ணன் மகிழ்ந்தான். தன் இரு விரல்களால் அவள் நாடியைத் தூக்கி, பாதங்களை மெல்ல அழுத்தி நிமிர்த்தினான். அவள் உடல் நேராகியது. அவள் அழகிய தோற்றம் பெற்றாள் என்று பாகவதம் கூறுகிறது. அவள் கண்ணனிடம் தன் இல்லத்துக்கு வரும்படி அன்புடன் அழைத்தாள். கண்ணன், "வேலை முடிந்ததும் வருவேன்" என்று சொன்னான் என்றும் கூறப்படுகிறது.
மதுராவின் எத்தனையோ செல்வந்தர்கள், அழகிகள், பெரிய மனிதர்கள் இருந்தும் கண்ணனின் அன்பு எளிய, வளைந்த உடலுடைய பெண்ணிடம் சென்றது. கண்ணன் புறத்தோற்றத்தைப் பார்க்கவில்லை; அவளுடைய அன்பு என்ற அகத்துறுப்பை மட்டுமே பார்த்தான்.
அந்தக் காட்சியில் உண்மையான அழகு எது என்பதை மதுரா மக்கள் உணர்ந்தனர். அவள் உடலின் குறையை மறந்து, உள்ளத்தின் அன்பு எவ்வளவு ஒளிமிக்கது என்பதை அவர்கள் கண்டனர்.
புறத்தின் குறையை அன்பு நிரப்புகிறது; அகத்தின் குறையை எந்தப் புற அழகாலும் நிரப்ப முடியாது என்பதே இக்கதையின் செய்தி.
குப்ஜையின் கதை, புறத்தின் குறையைக் கண்டு ஒருவரை ஒதுக்கும் சமூகப் பழக்கத்துக்கு எதிரான செய்தியையும் தருகிறது. அவளை 'அழகி' என்று அழைத்த கண்ணனின் முதல் சொல்லே அவளுக்குள் புதிய வாழ்வை உண்டாக்கியது.