Kural 84 · அகனமர்ந்து செய்யாள் உறையும் முகனமர்ந்து

Kural 84 · Hospitality · விருந்தோம்பல்

அகனமர்ந்து செய்யாள் உறையும் முகனமர்ந்துநல்விருந்து ஓம்புவான் இல்.

Akanamarndhu Seyyaal Uraiyum Mukanamarndhu / Nalvirundhu Ompuvaan Il

Behold the man who receiveth the worthy guest with his best smile: Lakshmi delighteth to abide in his home.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

முகம் மலர்ந்து நல்ல விருந்தினரைப் பேணுபவனின் இல்லத்தில், திருமகள் மனம் மகிழ்ந்து தங்கியிருப்பாள்.

Meaning

In the house of one who welcomes the good guest with a cheerful face, Lakshmi gladly dwells.

சொற்பொருள் Word by word

அகன் அமர்ந்து: with a joyful heart
செய்யாள்: Lakshmi (goddess of wealth)
உறையும்: dwells
முகன் அமர்ந்து: with a cheerful face
நல் விருந்து: the good guest
ஓம்புவான் இல்: in the house of one who honours

விளக்கம்

இந்தக் குறள் விருந்தோம்பலின் பலனாக திருமகள் வாசம் செய்வதைக் கூறுகிறது. முகம் மலர்ந்து நல்ல விருந்தினரை உபசரிப்பவனின் வீட்டில், செல்வத்தின் தேவியாகிய செய்யாள் மனமகிழ்ந்து தங்குவாள் என்கிறார் வள்ளுவர்.

'செய்யாள்' என்பது திருமகள், அதாவது இலக்குமி. செம்மை நிறம் உடையவள் என்பதால் இப்பெயர் பெற்றாள் என்பர். தமிழில் திருமகளுக்குச் 'செய்யவள்', 'தாமரையாள்', 'ஸ்ரீ' என்று பல பெயர்கள் உண்டு. இங்கே வள்ளுவர் அவளை 'அகன் அமர்ந்து உறையும்' என்கிறார்; அதாவது உள்ளம் மகிழ்ந்து தங்குகிறாள்.

'முகன் அமர்ந்து' என்பது முகம் மலர்ந்து. உணவை வழங்குவதைவிட முகமலர்ச்சியோடு வழங்குவது முக்கியம் என்பதை இது வலியுறுத்துகிறது. அதே சொல் 'அகன் அமர்ந்து' என்று அகத்திலும் வருகிறது. அதாவது உள்ளமும் முகமும் ஒருங்கே மகிழ வேண்டும்.

'நல்விருந்து' என்பதற்கு நல்ல விருந்தினரை என்றும், நல்ல உணவை என்றும் இரண்டு உரைகள் உண்டு. ஆனால் குறளின் அழுத்தம் முகமலர்ச்சியிலேயே உள்ளது. எப்படிப்பட்ட உணவு என்பதை விட எப்படிப்பட்ட மனத்துடன் தரப்படுகிறது என்பதே முக்கியம்.

திருமகள் தங்கும் வீடு செல்வம் நிறைந்த வீடு மட்டும் அல்ல; மனம் நிறைந்த வீடு. இந்து மரபில் திருமகள் சுத்தம், அமைதி, அறம், தாராளம் உள்ள இடங்களில் தங்குவாள் என்ற நம்பிக்கை உள்ளது. அவ்வாறு சொல்லும் ஒவ்வொரு வழக்கும் வள்ளுவர் கருத்தை ஒத்தது.

இதன் எதிர்மறையையும் நாம் உணரலாம்: முகம் சுளித்து, வேண்டா வெறுப்பாகத் தரப்படும் விருந்து திருமகளை விரட்டும். ஆகவே செயலைவிட மனநிலையே முதன்மை என்பது இந்தக் குறளின் ஆழ்ந்த பாடம்.

வரலட்சுமி விரத மரபில் வரும் சாருமதியின் கதை இந்தக் குறளின் இனிய சின்னம்.

தமிழர் இல்லங்களில் வாசலில் கோலம் இடுவதும் விளக்கேற்றுவதும் திருமகளை வரவேற்கும் அடையாளங்கள். ஆனால் வள்ளுவர் உண்மையான வரவேற்பு கோலத்தில் அல்ல, முகத்தில் இருக்கிறது என்கிறார்.

Explanation

This verse speaks of Lakshmi's dwelling as the fruit of hospitality. In the house of one who welcomes the good guest with a bright face, says Valluvar, Seyyaal, the goddess of wealth, will dwell gladly.

'Seyyaal' is Lakshmi. She is said to be so called because of her red-gold colour. In Tamil the goddess is called Seyyaval, Thamaraiyaal and Sri. Here Valluvar says 'agan amarndhu uraiyum', she dwells with a glad heart.

'Mukan amarndhu' is with a bright face. It stresses that giving with a cheerful face matters more than giving the food. The same word occurs in 'agan amarndhu' for the inner side: both heart and face must be glad together.

For 'nalvirundhu' there are two readings, the good guest or the good meal. But the emphasis of the verse is on the cheerful face. More than what kind of food it is, what matters is the mind with which it is given.

The house where Lakshmi stays is not only a house full of wealth but one full of heart. In the Hindu tradition there is a belief that the goddess dwells where there is cleanliness, peace, virtue and generosity. Every such saying agrees with Valluvar's idea.

We can also feel its opposite: a feast given with a frown and unwillingly drives Lakshmi away. So the deep lesson of this verse is that the state of mind comes before the act.

The story of Charumati from the Varalakshmi Vratam tradition is a sweet symbol of this verse.

கதை

சாருமதியும் வரலட்சுமியும்

ஸ்கந்த புராணம் முதலிய நூல்களில் வரலட்சுமி விரதக் கதை சொல்லப்படுகிறது. பார்வதி தேவி சிவபெருமானிடம், "பெண்கள் செய்யத்தக்க சிறந்த விரதம் எது?" என்று கேட்டாள். சிவபெருமான் வரலட்சுமி விரதத்தின் பெருமையைச் சொல்லி, சாருமதி என்ற பெண்ணின் கதையைக் கூறினார்.

மகத நாட்டில் குண்டினம் என்ற நகரத்தில் சாருமதி என்ற இளம்பெண் வாழ்ந்தாள். அவள் கணவனுக்கு மிகுந்த பணிவிடை செய்தவள்; மாமனார் மாமியாரைப் பேணியவள்; வீட்டுக்கு வரும் எவரையும் முகம் மலர்ந்து வரவேற்றாள். அவள் உள்ளத்தில் எப்போதும் இறை பக்தி நிறைந்திருந்தது.

ஒருநாள் இரவு திருமகள் சாருமதியின் கனவில் தோன்றினாள். "சாருமதி, உன் நற்குணத்தை மெச்சுகிறேன். ஆவணி மாதம் பௌர்ணமிக்கு முந்திய வெள்ளிக்கிழமை என்னை வரலட்சுமியாக வழிபடு. உனக்கு வேண்டிய வரங்களைத் தருவேன்" என்றாள். சாருமதி கனவிலிருந்து விழித்ததும் தன் குடும்பத்தாரிடம் கூறினாள். அவர்கள் மகிழ்ந்தனர்.

அந்த நாள் வந்தபோது ஊரிலிருந்த பிற பெண்களையும் அழைத்தாள். எல்லோரும் ஒன்றாக அமர்ந்து, கலசம் வைத்து, திருமகளை வணங்கினர். அவள் எல்லோரையும் முகமலர்ச்சியுடன் வரவேற்று, இனிப்புகளும் தாம்பூலமும் வழங்கினாள். பூசை நிறைவடைந்ததும் அவர்களின் வீடுகளில் செல்வமும் நலமும் பெருகத் தொடங்கின என்று கதை கூறுகிறது.

பெண்கள் ஒவ்வொருவரும் தம் வீட்டிலும் அந்த விரதத்தைக் கடைப்பிடித்தனர். அதன் பயனாக மக்களும் செல்வமும் பெற்றனர். இந்த விரதம் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடர்ந்து வருகிறது. இன்றும் தென்னிந்தியாவில் ஆவணி மாதத்தில் பல இல்லங்களில் வரலட்சுமி பூசை நடக்கிறது. அண்டை வீட்டுப் பெண்களை அழைத்து தாம்பூலம் தருவதும் வழக்கம்.

இந்தக் கதையில் திருமகள் தங்கும் வீடு சாருமதியின் வீடு. காரணம் அவள் அன்பும் பணிவும் உபசாரமும் உடையவள். செல்வத்தைவிட மனம் நிறைந்த வீடே திருமகளுக்கு உகந்தது என்பதை இந்தக் கதை உணர்த்துகிறது.

முகம் மலர்ந்து வருவோரை வரவேற்கும் இல்லத்தில் திருமகள் மகிழ்ந்து தங்குவாள் என்ற குறளின் சாரமும் இதுவே.

இதனால் வீட்டுப் பெண்கள் கூடி மகிழும் பண்பாடு வளர்ந்தது.

சாருமதியின் கதையில் இன்னொரு நுட்பமும் இருக்கிறது. அவள் தான் மட்டும் பூசை செய்து பயன் பெறவில்லை; அண்டை வீட்டுப் பெண்களையும் அழைத்துக் கூடிச் செய்தாள். அவள் மகிழ்ச்சி பகிரப்பட்டதாலேயே பெருகியது. வீட்டில் மலரும் செல்வம் பகிரப்படும்போது ஊருக்கும் நலன் தருகிறது.

A story

Charumati and Varalakshmi

The story of the Varalakshmi Vratam is told in works such as the Skanda Purana. Goddess Parvati asked Lord Shiva, "What is the best vow for women to observe?" Shiva spoke of the greatness of the Varalakshmi Vratam and told the story of a woman named Charumati.

In the city of Kundina in Magadha lived a young woman named Charumati. She served her husband with great devotion, looked after her father-in-law and mother-in-law, and welcomed anyone who came to her house with a bright face. Her heart was always full of devotion to God.

One night Lakshmi appeared in Charumati's dream. "Charumati, I admire your good qualities. On the Friday before the full moon of the month of Shravana, worship me as Varalakshmi. I shall grant you the boons you need," she said. When Charumati awoke she told her family. They were glad.

When the day came she invited the other women of the town as well. All sat together, set up the kalasha and worshipped the goddess. She welcomed each one with a bright face, and gave sweets and betel. When the worship ended, wealth and wellbeing began to grow in their homes, says the tale.

Each of the women observed the vow in her own home too. As a result they gained children and wealth. This vow continues from generation to generation. Even today, in the month of Shravana, Varalakshmi worship is held in many homes in South India. It is also the custom to invite neighbouring women and give them betel.

In this tale the house where Lakshmi dwelt was Charumati's. The reason was that she had love, humility and hospitality. The story shows that a house full of heart rather than wealth is dear to the goddess.

That is also the essence of the verse: in the house that welcomes those who come with a bright face, Lakshmi dwells gladly.

சிந்தனைக்கு

என் வரவேற்பு என் முகத்தில் தெரிகிறதா, அல்லது சொற்களில் மட்டும் இருக்கிறதா?

To reflect on

Does my welcome reach my face, or only my words?