Kural 88 · பரிந்தோம்பிப் பற்றற்றேம் என்பர் விருந்தோம்பி

Kural 88 · Hospitality · விருந்தோம்பல்

பரிந்தோம்பிப் பற்றற்றேம் என்பர் விருந்தோம்பிவேள்வி தலைப்படா தார்.

Parindhompip Patratrem Enpar Virundhompi / Velvi Thalaippataa Thaar

Behold the man who performeth not the sacrifice of hospitality: he will say one day, I have toiled hard and laid me up a great treasure: but it is all in vain, for there is none to comfort me.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

விருந்தோம்பல் என்னும் வேள்வியைச் செய்யாதவர், பெரும் முயற்சியுடன் பொருளைக் காத்து, பின்னர் "எல்லாம் இழந்தோம்" என்று வருந்துவர்.

Meaning

Those who do not undertake the sacrifice of hospitality guard their wealth with great effort and later say, "We have lost everything."

சொற்பொருள் Word by word

பரிந்து ஓம்பி: with great effort protecting (wealth)
பற்று அற்றேம்: we have lost all
என்பர்: they will say
விருந்து ஓம்பி: caring for guests
வேள்வி தலைப்படாதார்: those who did not undertake the sacrifice

விளக்கம்

இந்தக் குறள் விருந்தோம்பாதவர்களின் இறுதி நிலையைச் சொல்கிறது. பொருளைச் சிரமப்பட்டுக் காத்து வைத்திருப்பவர்கள், விருந்தோம்பல் என்னும் வேள்வியைச் செய்யாததால் பின்னர் எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டதாக வருந்துவார்கள் என்கிறார்.

'பரிந்தோம்பி' என்பது மிக முயன்று காத்து. பணம், நிலம், பொருள் ஆகியவற்றை இடைவிடாமல் காப்பதே அவர்கள் வாழ்க்கை. 'பற்றற்றேம்' என்பதற்கு 'நாம் எல்லாவற்றையும் இழந்தோம்' என்று பொருள். பற்று என்ற சொல்லுக்கு உறவு, பற்றுக்கோடு என்றும் பொருள் உண்டு. எனவே பொருளை இழந்தோம் என்பதோடு, உறவையும் ஆதரவையும் இழந்தோம் என்ற பொருளும் உள்ளது.

இங்கே வள்ளுவர் ஒரு முரண்பாட்டைக் காட்டுகிறார். பொருளைக் காக்கப் பாடுபடுபவர், அந்தப் பொருளுக்குப் பயன் இல்லாமல் தானே இழக்கிறார். காரணம், பொருள் உறவு இல்லாமல் தனியே நின்றால் அது காப்பாற்றும் பலமாக இல்லை. விருந்தோம்பல் என்பது சமுதாய உறவுகளை வளர்க்கும் வேள்வி.

பரிமேலழகர் 'வேள்வி தலைப்படாதார்' என்பதற்கு விருந்தோம்பல் என்னும் வேள்வியை மேற்கொள்ளாதவர் என்று பொருள் காண்கிறார். அதாவது விருந்தை ஒரு யாகமாக வள்ளுவர் கருதுகிறார். வேள்வியில் பொருளை அக்னியில் இடுவது போல, விருந்தோம்பலில் பொருளைப் பிறருக்குப் பகிர்கிறோம்.

கடைசிக் காலத்தில் இத்தகையவர்களுக்கு உதவ ஆள் இருப்பதில்லை. அவர்கள் காத்து வைத்த பொருள் அவர்களுக்கு ஆறுதல் தருவதில்லை. உறவுகளும் நட்புகளும் அவர்களிடமிருந்து விலகிவிடுகின்றன. இதுவே 'பற்றற்றேம்' என்ற புலம்பல்.

இக்குறள் பொருளைக் காக்கும் முயற்சியை இகழவில்லை. ஆனால் அந்த முயற்சி மட்டுமே வாழ்க்கை ஆகிவிடக்கூடாது என்று நினைவூட்டுகிறது. பகிர்தல் இல்லாத சேமிப்பு வெறுமையைத் தருகிறது.

விருந்தோம்பாத வாழ்வு இவ்வாறு தனிமையிலும் அச்சத்திலும் முடிகிறது. பகிர்ந்து வாழும் வாழ்வோ உறவுகளால் நிறைகிறது. இந்த வேறுபாட்டை உணர்ந்து கொள்வதே குறளின் நோக்கம். செல்வம் நம்மைப் பிறரிடமிருந்து பிரிக்கும் சுவராக இல்லாமல், இணைக்கும் பாலமாக இருக்க வேண்டும்.

Explanation

This verse tells the final state of those who do not host guests. Those who guard their wealth with effort, because they did not perform the sacrifice of hospitality, will later lament that they have lost everything.

'Parindhompi' is guarding with great effort. Guarding money, land and goods without rest is their life. 'Patrarrem' means 'we have lost everything'. The word 'patru' also means relationship and support. So it carries the sense that they lost not only wealth but also relationships and support.

Valluvar shows a paradox here. The one who struggles to guard wealth loses it, with no use from it. The reason is that wealth standing alone without relationships has no strength to protect. Hospitality is a sacrifice that builds social relations.

Parimelazhagar takes 'velvi thalaippadaathaar' as those who do not undertake the sacrifice called hospitality. That is, Valluvar regards the feast as a yajna. As in a yajna wealth is put into the fire, in hospitality wealth is shared with others.

At the end of life such people have no one to help them. The wealth they guarded gives them no comfort. Relations and friends draw away from them. That is the lament 'patrarrem'.

The verse does not despise the effort to protect wealth. But it reminds us that this effort must not become the whole of life. Saving without sharing yields emptiness.

கதை

பெட்டகத்துக்குள் தனிமை

இது கற்பனைக் கதை. கும்பகோணத்தில் அரங்கசாமி என்ற செல்வந்த வணிகர் வாழ்ந்தார். அவர் தம் வீட்டை எப்போதும் பூட்டியே வைத்திருந்தார். வாசலில் ஒரு நாய் வைத்தும், கதவுக்குப் பூட்டுப்போட்டும், யாரும் உள்ளே வராதபடி பார்த்துக்கொண்டார். காரணம், வருபவர் பணம் கேட்பார்கள் அல்லது திருடுவார்கள் என்ற அச்சம்.

அவர் கோயிலுக்கு நன்கொடை தர மாட்டார். உறவினர்கள் வந்தால் முகம் சுளிப்பார். விருந்தினர்கள் வரும் நாள்களில் அவர் வெளியூர் சென்றுவிடுவார். "நான் உழைத்துச் சேர்த்ததை ஏன் பிறருக்குத் தர வேண்டும்?" என்பது அவரது வாதம். அவர் வீட்டின் ஒரு அறை முழுவதும் தங்கமும் வெள்ளியும் பெட்டிகளில் இருந்தன.

ஆண்டுகள் கடந்தன. அரங்கசாமிக்கு முதுமை வந்தது. அவர் மனைவி காலமானார். பிள்ளைகள் தூர நாடுகளில் வசித்தனர். ஒருநாள் அவர் படுக்கையில் இருந்து எழ முடியாதபடி நோய் வந்தது. வீட்டில் பணிவிடை செய்ய யாருமில்லை. அண்டை வீட்டார்களிடம் உதவி கேட்டபோது, "உங்கள் கதவுக்குள் நாங்கள் ஒரு நாளும் வந்ததில்லையே" என்று தயங்கினர்.

நோயில் படுத்திருந்த அரங்கசாமி தம் பெட்டகங்களைப் பார்த்தார். "இவ்வளவு தங்கம் இருந்தும் யாரும் என் அருகில் இல்லை" என்று புலம்பினார். அந்த நேரத்தில் அவர் முன்பு விரட்டிய ஒரு எளிய ஏழை பிச்சைக்காரன் வாசலில் வந்து நின்றான். "ஐயா, ஏதாவது கொடுங்கள்" என்றான். அரங்கசாமி கண்ணீரோடு, "நீதான் எனக்கு இத்தனை ஆண்டுகளில் முதல் விருந்தினன். வா, உள்ளே வா" என்றார்.

அந்த ஏழை அவரை எழுப்பி, தண்ணீர் தந்து, அருகிலுள்ள ஒரு மருத்துவரை அழைத்துவந்தான். அரங்கசாமி குணமடைந்தார். அதன் பிறகு தம் வீட்டுக் கதவுகளைத் திறந்து வைத்தார். வாசலில் அன்னதானம் தொடங்கினார்.

"எல்லாம் இழந்தேன்" என்ற அவர் புலம்பல் உண்மைதான். இழந்தது பணம் இல்லை; பணத்தின் பயனை அனுபவிக்கும் உறவுகள். அவற்றை அவர் மீண்டும் பெற்ற பின்னரே வாழத் தொடங்கினார்.

அரங்கசாமி மாறிய பின் அவரது முதல் செயல், தம் வீட்டின் பூட்டுகளை நீக்கியது. அண்டை வீட்டார் முதலில் தயங்கினர்; பின்னர் அவரது மாற்றத்தை நம்பினர். சில ஆண்டுகளில் அந்தத் தெரு முழுவதும் அவர் வீட்டு விழாக்களில் கலந்துகொண்டது. தனிமையால் நிரம்பிய வீடு உறவுகளால் நிரம்பியது.

A story

Loneliness Inside the Strongbox

This is an invented story. In Kumbakonam lived a wealthy merchant named Rangaswamy. He always kept his house locked. He had a dog at the gate and a lock on the door, and saw to it that no one came in. The reason was his fear that those who came would ask for money or steal.

He gave no donations to the temple. When relatives came he frowned. On days when guests were due he would go out of town. "Why should I give to others what I worked to gather?" was his argument. One whole room of his house held gold and silver in chests.

Years passed. Old age came to Rangaswamy. His wife died. His children lived in distant lands. One day an illness came that kept him from rising from bed. There was no one in the house to attend him. When he asked the neighbours for help, they hesitated: "We have never once come inside your door."

Lying ill, Rangaswamy looked at his chests. "With so much gold, no one is near me," he lamented. At that moment a poor beggar whom he had once driven away stood at the door. "Sir, give me something," he said. Rangaswamy said in tears, "You are my first guest in all these years. Come in."

The poor man raised him, gave him water, and fetched a doctor from nearby. Rangaswamy recovered. After that he kept the doors of his house open. At the door he began a free feeding.

His lament "I have lost everything" was true. What he lost was not money but the relationships through which money's use is enjoyed. Only after he regained them did he begin to live.

சிந்தனைக்கு

நான் எதை இவ்வளவு இறுக்கமாகக் காத்து வைத்து, அதனால் மக்களை என்னிடமிருந்து விலக்குகிறேன்?

To reflect on

What am I guarding so tightly that it is keeping people away from me?