மகாபாரதம், வன பர்வம்முத்கல முனிவரின் உணவு
மகாபாரதம், வன பர்வத்திலிருந்து. குருக்ஷேத்திரத்தில் முத்கலர் என்ற முனிவர் குடும்பத்தோடு வாழ்ந்தார். அறுவடைக்குப் பின் வயலில் சிந்திய தானியங்களைப் பொறுக்கியே அவர் வாழ்ந்தார். யாரிடமும் கை நீட்டவில்லை. பதினைந்து நாளுக்கு ஒருமுறை சேர்த்த தானியத்தால் விருந்தினர்க்கு உணவளித்து, மீதியை உண்டார்.
அவரைச் சோதிக்கக் கடுஞ்சினத்துக்குப் பெயர்போன துர்வாச முனிவர் ஆறு முறை வந்து, அவர் சேர்த்த உணவு முழுவதையும் உண்டுவிட்டுச் சென்றார். முத்கலர் சற்றும் மனம் கலங்காமல் மகிழ்ச்சியோடு உபசரித்தார். துர்வாசர் மகிழ்ந்து அவரை வாழ்த்தினார்.
தேவர்கள் அவரைச் சுவர்க்கத்துக்கு அழைக்க விமானம் அனுப்பினர். முத்கலர் சுவர்க்கத்தின் குறைகளைக் கேட்டறிந்து, அதை மறுத்து, வீடுபேற்றையே நாடினார். உழைப்பின் உணவில் வாழ்ந்தவருக்குச் சுவர்க்கமும் சிறியதாகத் தோன்றியது.
Mahabharata, Vana ParvaThe Sage Mudgala's Grain
From the Mahabharata, Vana Parva. At Kurukshetra lived the sage Mudgala with his family. He lived on the grain left in the fields after harvest, gleaned with his own hands, and never held out his hand to anyone. Every fortnight he fed guests with the grain he had gathered and ate what remained.
To test him, the sage Durvasa, famous for his temper, came six times and ate all the food Mudgala had gathered. Mudgala served him joyfully, without the least disturbance of mind. Durvasa was pleased and blessed him.
The gods sent a celestial chariot to take him to heaven. Mudgala asked about heaven's flaws, declined it and sought liberation instead. To one who lived on the food of his own labour, even heaven seemed small.
