Kural 116 · கெடுவல்யான் என்பது அறிகதன் நெஞ்சம் – Tamilone

Kural 116 · Impartiality · நடுவு நிலைமை

கெடுவல்யான் என்பது அறிகதன் நெஞ்சம்நடுவொரீஇ அல்ல செயின்.

Ketuvalyaan Enpadhu Arikadhan Nenjam / Natuvoreei Alla Seyin

When thy heart swerveth from the right and turneth unto evil, know that thy destruction is near at hand.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தன் நெஞ்சம் நடுவு நிலைமையை விட்டு நீங்கித் தகாதவற்றைச் செய்ய நினைத்தால், 'நான் கெடப்போகிறேன்' என்று அதை முன்னறிவாக உணர வேண்டும்.

Meaning

If one's mind leaves the middle path and inclines to wrong, let him know that ruin is coming upon him.

சொற்பொருள் Word by word

கெடுவல் யான்: I am going to be ruined
என்பது அறிக: one should know this
தன் நெஞ்சம்: one's own mind
நடுவு ஒரீஇ: leaving the middle path
அல்ல செயின்: if it does what is not right

விளக்கம்

இது ஓர் எச்சரிக்கைக் குறள். நம் மனம் நடுவு நிலையை விட்டுத் தவறான பக்கம் சாயத் தொடங்கும்போது, அதையே கேட்டின் அறிகுறியாகக் கொள்ள வேண்டும் என்கிறார் வள்ளுவர். 'கெடுவல் யான்' என்றால் 'நான் கெடப்போகிறேன்'.

இங்கே முக்கியமானது 'அறிக' என்ற கட்டளை. கேடு வந்த பிறகு அறிவதில் பயனில்லை. கேடு வரும்முன்னே அதன் அடையாளத்தை அறிய வேண்டும். அந்த அடையாளம் வெளிச் சூழலில் இல்லை; நம் மனத்தின் சாய்வில் இருக்கிறது.

தவறு செய்யும் எண்ணம் வரும்போது நம் மனம் உடனே காரணங்கள் சொல்லத் தொடங்கும்: 'இதில் தவறு இல்லை', 'எல்லோரும் செய்கிறார்கள்', 'இது ஒருமுறைதான்'. அந்த நியாயம் தேடும் குரலே ஆபத்தின் முதல் ஒலி. அதைக் கேட்டதும் நிறுத்த வேண்டும்.

வள்ளுவர் இங்கே வெளிப்புறத் தண்டனையைச் சொல்லவில்லை. கேடு என்பது முதலில் உள்ளத்திலேயே தொடங்குகிறது என்கிறார். மனம் நடுநிலை தவறிய கணமே ஒருவகையில் அவன் கெடத் தொடங்கிவிட்டான்.

உரையாசிரியர்கள் இதைத் தன்னைத்தானே எச்சரிக்கும் அகக்குரலாகவே காண்கின்றனர். சிலர் இதை, அநீதியில் ஈடுபடுவோர் இறுதியில் செல்வமும் புகழும் இழப்பர் என்ற பொது உண்மையுடனும் இணைத்துப் பார்க்கின்றனர்.

இந்த எச்சரிக்கையை நம்மால் தினசரி வாழ்வில் பயன்படுத்த முடியும். வாடிக்கையாளரை ஏமாற்ற மனம் தூண்டும்போது, தேர்வில் பிழை செய்யத் தோன்றும்போது, நண்பனுக்குச் சாதகமாக வளைய எண்ணும்போது, 'இது என் கேட்டின் தொடக்கம்' என்று ஒரு கணம் நிறுத்தி எண்ணலாம்.

இராவணனின் கதை இதன் பெரிய எடுத்துக்காட்டு. விபீஷணன் அறிவுரை சொன்னபோதும், அவன் மனம் நடுநிலையை விட்டதால் அவன் அழிவு நெருங்கியது.

இந்தக் குறளின் சிறப்பு, அது அச்சமூட்டுவதற்கு அல்ல, விழிப்பூட்டுவதற்கு. நம் மனத்தின் சாய்வைக் கவனிக்கும் பழக்கம் நம்மைக் காக்கும்.

ஆகவே தவறு செய்யும் முன்பே நம்மை எச்சரிக்கும் உள்ளக் குரலைக் கேட்கும் பழக்கத்தை வளர்த்தால் கேடு நம்மை அணுகாது.

Explanation

This is a verse of warning. When our mind begins to leave the middle path and lean to the wrong side, Valluvar says, take that itself as a sign of ruin. 'Keduval yaan' means "I am going to be ruined."

The important word is the command 'arika', know. There is no use knowing after ruin has come. One must know its sign before it comes. That sign is not in outside circumstances but in the lean of our own mind.

When the thought of wrongdoing comes, the mind at once starts giving reasons: "There is no harm in this," "Everyone does it," "Just this once." That voice searching for justification is the first sound of danger. On hearing it, we should stop.

Valluvar does not speak here of outside punishment. He says ruin begins first in the heart. The moment the mind leaves fairness, in one sense the man has begun to fall.

Commentators see this as an inner voice warning oneself. Some connect it with the general truth that those who dwell in injustice finally lose wealth and fame.

We can use this warning in daily life. When the mind urges us to cheat a customer, to make a mistake in an exam, to bend for a friend, we can pause a moment and think, "This is the beginning of my ruin."

The story of Ravana is a great example. Even when Vibhishana gave advice, because Ravana's mind had left fairness, his destruction drew near.

The strength of this verse is that it is meant not to frighten but to awaken. The habit of watching the lean of our mind will protect us.

கதை

விபீஷணனின் அறிவுரையை மறுத்த இராவணன்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தில் இராவணனின் சபையில் நடந்த காட்சிகள் இந்தக் குறளை நன்கு விளக்குகின்றன. இராமன் சீதையை மீட்க இலங்கையை அணுகிக்கொண்டிருந்தான். இராவணன் தன் அமைச்சர்களையும் தம்பிகளையும் கூட்டி என்ன செய்வது என்று கேட்டான்.

பலரும் இராவணனை மகிழ்விக்கும் சொற்களையே சொன்னார்கள். 'நீ தேவர்களையே வென்றவன்; வானரங்களும் இரு மனிதர்களும் உனக்கு எம்மாத்திரம்' என்றனர். ஆனால் விபீஷணன் அவனிடம் உண்மையைச் சொன்னான்.

விபீஷணன் பணிவுடன், 'அண்ணா, சீதையை இராமனிடம் ஒப்படைத்துவிடு. பிறர் மனைவியைக் கவர்ந்த செயல் நம் குலத்தின் அழிவுக்கு வழி. தர்மம் தவறிய அரசன் எந்தப் படை இருந்தாலும் வீழ்வான்' என்ற பொருளில் பேசினான் என்று வால்மீகி எழுதுகிறார்.

இராவணனின் மனம் அப்போதும் நடுநிலைக்குத் திரும்பவில்லை. அவன் விபீஷணனைக் கடுமையாகப் பேசி, அவமதித்து வெளியேற்றினான். தன் நெஞ்சின் எச்சரிக்கையை அவன் ஏற்கவில்லை; தம்பியின் அறிவுரையையும் ஏற்கவில்லை.

இராவணன் அறிவில் குறைந்தவன் அல்லன். அவன் வேதம் கற்றவன், சிவபக்தன், பெரிய வீரன் என்று மரபு போற்றுகிறது. ஆனால் அவன் மனம் ஆசையால் சாய்ந்தது. தன் அழிவு நெருங்குகிறது என்ற அடையாளங்கள் அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தன: அபசகுனங்கள், அமைச்சர்களின் அச்சம், தம்பியின் எச்சரிக்கை. அவற்றை அவன் அறியவில்லை.

இது 116ஆம் குறளின் சொற்படியே. நெஞ்சம் நடுவு ஒரீஇ அல்ல செய்தபோது, 'கெடுவல் யான்' என்ற உணர்வு அவனுக்கு வரவில்லை. கெடுதல் வந்தபின்தான் அவன் உண்மையை உணர்ந்தான்.

விபீஷணன் இராமனிடம் சரண் அடைந்தபோது, தர்மத்தின் பக்கம் நின்றதால் அவன் காக்கப்பட்டான். இரு சகோதரர்களின் முடிவும் இரு வழிகளையும் காட்டுகிறது.

நாமும் நம் மனத்தின் எச்சரிக்கையை, நல்லவர்களின் அறிவுரையை அலட்சியம் செய்யாமல் கேட்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதுவே கேட்டிலிருந்து நம்மைக் காக்கும்.

இராவணனின் அழிவு போரில் தொடங்கவில்லை; சீதையைக் கவர்ந்த நாளில், அவன் மனம் நடுநிலையை விட்ட நாளிலேயே தொடங்கிவிட்டது என்று இதனால் நாம் புரிந்துகொள்ளலாம். வெளிப்படையான தோல்வி பின்னாளில் வந்தது; உள்ளத்தின் தோல்வி முன்பே நடந்துவிட்டது.

கும்பகர்ணனும் முதலில் அறிவுரை சொன்னான்; ஆனால் அண்ணனின் மீதுள்ள பாசத்தால் போரில் நின்றான் என்று மரபு சொல்கிறது. தீய நிலையில் உள்ளவனைச் சுற்றியுள்ளோரும் அவனோடு வீழ்கின்றனர். ஒருவரின் நடுநிலைத் தவறு பலரைப் பாதிக்கிறது.

A story

Ravana Rejects Vibhishana's Counsel

The scenes in Ravana's court in the Yuddha Kanda of Valmiki's Ramayana illustrate this verse well. Rama was drawing near Lanka to rescue Sita. Ravana gathered his ministers and brothers and asked what to do.

Many said only what pleased Ravana. "You have conquered even the gods; what are the vanaras and two men to you?" they said. But Vibhishana told him the truth.

Valmiki writes that Vibhishana spoke humbly to the effect: "Brother, return Sita to Rama. Seizing another's wife is the path to our clan's ruin. A king who leaves dharma falls, whatever army he has."

Even then Ravana's mind did not return to fairness. He spoke harshly to Vibhishana, insulted him and drove him out. He did not accept the warning of his own heart, nor his brother's counsel.

Ravana was not poor in knowledge. Tradition praises him as learned in the Vedas, a devotee of Shiva and a great warrior. But his mind leaned through desire. The signs of his approaching ruin were clear to him: ill omens, the fear of his ministers, his brother's warning. He did not recognise them.

This is just as verse 116 says. When the heart left the middle and did what was not right, the thought "I am going to be ruined" did not come to him. Only after the ruin came did he realise the truth.

When Vibhishana took refuge with Rama he was protected, because he stood with dharma. The end of the two brothers shows both paths.

We too must learn to heed the warning of our mind and the counsel of good people, and not neglect them. That will save us from ruin.

சிந்தனைக்கு

என் மனம் தவறை நோக்கிச் சாயத் தொடங்கும்போது முதலில் என்ன காரணம் சொல்கிறது?

To reflect on

What excuse does my mind offer first when it begins to lean toward a wrong?