Kural 118 · சமன்செய்து சீர்தூக்குங் கோல்போல் அமைந்தொருபால்

Kural 118 · Impartiality · நடுவு நிலைமை

சமன்செய்து சீர்தூக்குங் கோல்போல் அமைந்தொருபால்கோடாமை சான்றோர்க் கணி.

Samanseydhu Seerdhookkung Kolpol Amaindhorupaal / Kotaamai Saandrork Kani

Behold the weighing beam, for it is straight in itself and weigheth justly: the glory of the wise is to be like unto it and to incline neither to this side nor to that.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

சமன் செய்து அளந்து காட்டும் துலாக்கோல் போல, தான் அமைந்து ஒரு பக்கமும் சாயாமல் நிற்பது சான்றோர்க்கு அணிகலன்.

Meaning

Like the beam of a balance that levels and weighs, to stay settled without bending to either side is the ornament of the wise.

சொற்பொருள் Word by word

சமன் செய்து: making level
சீர் தூக்கும்: that weighs evenly
கோல்போல்: like the beam of a balance
அமைந்து: being settled
ஒருபால் கோடாமை: not bending to one side
சான்றோர்க்கு அணி: is the ornament of the wise

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் வள்ளுவர் ஓர் அழகான உவமையைப் பயன்படுத்துகிறார்: துலாக்கோல். துலாக்கோல் என்பது எடை போடும் தராசின் கோல். அது தானே சமமாக நிற்கும்போதுதான் மற்ற பொருள்களின் எடையைச் சரியாகக் காட்டும். அதேபோல மனிதனும் தன் மனத்தில் சமநிலை பெற்றால்தான் மற்றவர்களுக்கு நீதி வழங்க முடியும்.

'சமன் செய்து சீர் தூக்கும்' என்றால் முதலில் சமன் செய்து, பிறகு எடை போடுதல். அதாவது தராசு தன்னைச் சமப்படுத்திக்கொண்ட பிறகே அளக்கிறது. அது போலவே நாம் தீர்ப்புச் சொல்லும் முன் நம் விருப்பு வெறுப்பைச் சமப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

'அமைந்து' என்பது நிலைபெற்று. அவசரம் இன்றி, மனம் அமைதியாக இருக்க வேண்டும். கோபத்திலும் ஆசையிலும் இருக்கும் மனம் ஒருபுறம் சாய்ந்துவிடும். எனவே அமைதியே நடுநிலையின் தாய்.

'ஒருபால் கோடாமை' என்பது ஒரு பக்கம் வளையாமை. தராசு ஒரு பக்கம் சாய்ந்தால் அது பழுதடைந்த தராசு. நீதிமான் ஒரு பக்கம் சாய்ந்தால் அவன் நீதிமான் அல்லன். இவ்வாறு உவமை எளிய சொற்களில் ஆழ்ந்த கருத்தைத் தருகிறது.

உரையாசிரியர்கள் துலாக்கோல் உவமையை மிகவும் போற்றுகின்றனர். 115ஆம் குறளில் 'நெஞ்சத்துக் கோடாமை' என்றார்; இங்கே அதற்கு ஒரு காட்சியைத் தருகிறார். நடுநிலை என்பது கண்களால் பார்க்கக்கூடிய தராசு போலக் காட்சி தருகிறது.

இந்து மரபில் துலாதாரன் என்ற வணிகன் மகாபாரதத்தில் வருகிறான். வாரணாசியில் தராசு பிடித்து வியாபாரம் செய்த அவன், தன் நேர்மையால் தர்மத்தை உணர்ந்தவன். அவன் ஒரு முனிவருக்கே தர்மம் உரைத்தான்.

நமக்கு இந்தக் குறள் ஒரு தினசரிப் பயிற்சியைத் தருகிறது: ஒவ்வொரு முடிவுக்கு முன்பும் நம் தராசு சமமாக இருக்கிறதா என்று பார்ப்பது.

துலாக்கோல் பழுதடைந்தால் வாங்குபவருக்கும் விற்பவருக்கும் இழப்பு; மனம் பழுதடைந்தால் முழு சமுதாயத்துக்கும் இழப்பு. அதனால் நம் மனத் தராசைத் தினமும் சரிபார்க்க வேண்டும்.

Explanation

Here Valluvar uses a lovely simile: the beam of the balance. The beam of a scale shows the weight of goods correctly only when it stands level itself. In the same way a person can give justice to others only when his own mind has balance.

'Saman seydhu seer thookkum' means first levelling, then weighing. The balance levels itself first and then measures. So before pronouncing judgment we must level our likes and dislikes.

'Amaindhu' is settled. Without haste, the mind must be calm. A mind in anger or desire leans to one side. So calm is the mother of impartiality.

'Orupaal kodaamai' is not bending to one side. If a balance leans to one side it is a faulty balance. If a judge leans to one side he is no judge. Thus the simile gives deep thought in plain words.

Commentators praise the balance simile. In verse 115 he said 'nenjaththu kodaamai'; here he gives it a picture. Impartiality appears like a visible scale.

In the Hindu tradition the merchant Tuladhara appears in the Mahabharata. A tradesman of Varanasi who held the scale, he understood dharma through his honesty. He taught dharma even to a sage.

The verse gives us a daily practice: before each decision, check whether our balance is level.

கதை

துலாதாரனின் தராசு

மகாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வத்தில் துலாதாரன் கதை வருகிறது. ஜாஜலி என்ற முனிவர் நீண்ட காலம் தவம் செய்து, தம்மை மிகப் பெரிய தவசி என்று நினைத்துப் பெருமை கொண்டிருந்தார். ஒருமுறை கடலோரத்தில் தியானம் செய்தபோது, பறவைகள் அவர் தலையில் கூடு கட்டின. அவர் அசையாமல் இருந்து அவற்றின் குஞ்சுகள் பறக்கும் வரை காத்திருந்தார்.

அவரது பெருமையைக் கண்ட வானத்து அசரீரி, 'ஜாஜலி, வாரணாசியில் துலாதாரன் என்ற வணிகன் இருக்கிறான். அவன் உன்னைவிட தர்மம் அறிந்தவன்' என்றது. ஜாஜலி வியப்புடன் வாரணாசிக்குச் சென்றார்.

அங்கே ஒரு சாதாரண கடையில் துலாதாரன் தராசை வைத்து, வாசனைப் பொருள்களையும் மருந்துகளையும் விற்றுக்கொண்டிருந்தான். ஜாஜலியைக் கண்டதும் அவன் அவரை வரவேற்று, 'நீங்கள் கடலோரத்தில் தவம் செய்தீர்கள்; பறவைகள் உங்கள் தலையில் கூடு கட்டின; ஒரு அசரீரி உங்களை இங்கே அனுப்பியது' என்று அவர் சொல்லாமலே அறிந்து சொன்னான்.

ஜாஜலி திகைத்தார். 'நீ எப்படி இவ்வளவு அறிந்தாய்?' என்று கேட்டார். துலாதாரன் பணிவுடன், 'நான் எந்தத் தவமும் செய்யவில்லை. நான் செய்வது ஒன்றுதான்: எல்லா உயிரிடமும் நடுநிலையோடு நடக்கிறேன். வாங்குவோர், விற்போர், பெரியோர், சிறியோர் எல்லோருக்கும் ஒரே எடை, ஒரே விலை, ஒரே நேர்மை' என்ற கருத்தைச் சொன்னான்.

அவன் தொடர்ந்து தர்மத்தை விளக்கினான்: யாருக்கும் தீங்கு செய்யாமை, யாரையும் வெறுக்காமை, பொய்யில்லாத வணிகம், எல்லா உயிரிடமும் கருணை. இவற்றால் அவன் தவசிகளுக்கும் எட்டாத ஞானத்தைப் பெற்றான் என்று மகாபாரதம் சொல்கிறது.

ஜாஜலி தம் பெருமையைக் கைவிட்டு, துலாதாரனை குருவாக ஏற்றார். தவம் என்பது காட்டில் மட்டும் இல்லை, கடையிலும் இருக்கிறது என்ற பாடம் அவருக்குக் கிடைத்தது.

இந்தக் கதை 118ஆம் குறளின் உவமையை உயிர்ப்பிக்கிறது. துலாதாரன் தன் தராசு போலவே தானும் ஒரு பக்கமும் சாயாமல் நின்றான். அதுவே அவனுக்கு அணியாக இருந்தது.

நாமும் நம் தொழில் எதுவாயினும் அதனை நடுநிலையோடு செய்யும்போது அது ஒரு தவமாகிறது என்பதை இந்தக் கதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

தவம் செய்த முனிவரும் பணிவுடன் ஒரு வணிகனிடம் கற்றார் என்பதில் பிறப்பாலும் தொழிலாலும் ஒருவரை மதிப்பிடக்கூடாது என்ற செய்தி உள்ளது.

நடுநிலை தவறாத தொழில் அனைத்தும் தவமே.

A story

Tuladhara's Balance

The story of Tuladhara comes in the Shanti Parva of the Mahabharata. The sage Jajali had done long penance and became proud, thinking himself a great ascetic. Once, while meditating on the seashore, birds built a nest on his head. He stayed still until their young could fly.

Seeing his pride, a voice from the sky said, "Jajali, in Varanasi there is a merchant named Tuladhara. He knows dharma better than you." Jajali went to Varanasi in wonder.

There in an ordinary shop Tuladhara sat with his scale, selling spices and medicines. Seeing Jajali he welcomed him and, without being told, said, "You did penance on the seashore; birds built nests on your head; a voice from the sky sent you here."

Jajali was amazed. "How do you know so much?" he asked. Tuladhara humbly said in effect, "I have done no penance. I do one thing: I deal with all beings impartially. Buyers, sellers, great and small, all get the same weight, the same price, the same honesty."

He went on to explain dharma: harming none, hating none, trade without falsehood, compassion to all beings. By these, the Mahabharata says, he gained a wisdom beyond ascetics.

Jajali gave up his pride and accepted Tuladhara as his teacher. He learned that penance is not only in forests but also in shops.

The story brings verse 118's simile to life. Tuladhara, like his scale, stood without bending to either side. That was his ornament.

It reminds us that whatever our work, when we do it with impartiality it becomes a penance.

சிந்தனைக்கு

நான் தீர்ப்பு சொல்லும் முன், என் விருப்பு வெறுப்பு என்ற தராசைச் சமப்படுத்தினேனா?

To reflect on

Before I judge, have I levelled my own scale of likes and dislikes?