புகார் நகர வணிகர்களின் நேர்மை
இந்தக் கதை கற்பனை வடிவம் கொண்டது; அதன் பின்னணி சங்க இலக்கியமான பட்டினப்பாலை புகழும் புகார் நகரம். காவிரி கடலில் சேரும் இடத்தில் இருந்த பெரிய துறைமுக நகரம் காவிரிப்பூம்பட்டினம். பல நாடுகளிலிருந்து குதிரைகள், மிளகு, பட்டு, முத்து ஆகியவை அங்கே வந்து சேர்ந்தன.
பட்டினப்பாலை அந்நகர வணிகர்களைப் பற்றி இவ்வாறு சொல்கிறது: அவர்கள் பொருள்களைக் கொள்ளும்போது மிகுதியாகக் கொள்ளவில்லை, கொடுக்கும்போது குறைத்துக் கொடுக்கவில்லை; எல்லாப் பொருளையும் நேர்மையாகப் பகிர்ந்து வணிகம் செய்தனர். இது புலவர் தந்த சான்று.
இதை ஒட்டி ஒரு கற்பனை வணிகரை நினைத்துப் பார்க்கலாம். அவர் பெயர் அண்ணாமலைச் செட்டியார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவர் மிளகு வியாபாரி. ஒருமுறை ஒரு வெளிநாட்டு வணிகன் முதல் முறையாக அவரிடம் மிளகு வாங்க வந்தான். மொழி தெரியாத அவனால் தரத்தையும் எடையையும் சோதிக்க முடியவில்லை.
செட்டியார் மனத்தில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது: 'இவன் என் தம்பியாக இருந்தால் நான் என்ன செய்வேன்?' அவர் தராசைச் சரிபார்த்து, நல்ல தரமான மிளகை, சரியான எடையில், சரியான விலைக்குக் கொடுத்தார். இடையில் ஒரு சிறு தவறு நடந்து அதிகப் பணம் அவன் கொடுத்துவிட்டதைக் கண்டதும், அவர் அதை உடனே திருப்பிக் கொடுத்தார்.
வெளிநாட்டு வணிகன் வியப்படைந்தான். அவன் தன் நாட்டுக்குத் திரும்பிச் சென்று, தன் நண்பர்களிடம் அந்த வணிகரைப் பற்றிச் சொன்னான். அடுத்த ஆண்டு பல வணிகர்கள் அவரைத் தேடி வந்தனர். அவரது கடை பெரியதாக வளர்ந்தது.
அவர் ஒரு நாள் தன் மகனிடம், 'நம் தராசு எடையை மட்டும் அல்ல, நம் மனத்தையும் காட்டுகிறது. வாங்குபவன் நம் பொருளை எடைபோடுவது போல், அவனும் நம்மை எடைபோடுகிறான்' என்றார்.
120ஆம் குறள் சொல்லும் உண்மை இது: பிறர் பொருளையும் தம் பொருள்போல் பேணும் வணிகரின் வணிகம் நிலைத்து வளர்கிறது. இது கடைத்தெருவில் மட்டும் அல்ல, ஒவ்வொரு சேவையிலும் பொருந்தும்.
இந்தக் கதை கற்பனையே; ஆனால் நம் ஊர்களில் தலைமுறைகளாக நிற்கும் பழைய கடைகளுக்குப் பின்னால் இத்தகைய நேர்மையே இருக்கிறது.
பட்டினப்பாலையின் வரிகள் இன்றும் வணிக நெறியின் அடையாளமாக மேற்கோள் காட்டப்படுகின்றன.
நேர்மையே நிலைக்கும் முதலீடு.