Sadagopar Andhadhi 89 · தினைஒன்றிய குற்றம் அற்றுணர்ந்தோர் மகிழின் திறத்தின்

Verse 89 · Sadagopar Andhadhi · Kambar

தினைஒன்றிய குற்றம் அற்றுணர்ந்தோர் மகிழின் திறத்தின்மனை ஒன்றி கொடியாள் துயின்றாலும் தன் வாய் அடங்காவினைஒன்றிய அன்றிலுக்கும் இடம் காட்ட விரிதலையபனையன்றியும் உளதோ தமியேற்குப் பழம்பகையே.

Thinaionriya kurram arrunarnthoar makizhin thiraththin / Manai onri kotiyaal thuyinraalum than vaay atangkaa / Vinaionriya anrilukkum itam kaatta virithalaiya / Panaiyanriyum ulathoa thamiyaerkup pazhampakaiyae.

பொருள்

தினையளவு குற்றமும் இல்லாமல் உணர்ந்த ஞானியர் போற்றும் மகிழமாலை அணிந்த ஆழ்வாரின் நினைவில், வீட்டுக்குள் ஒடுங்கி இருக்கும் கொடி போன்ற இந்தப் பெண் உறங்கினாலும், வாய் ஓயாமல் கூவும் அன்றில் பறவை அவளை எழுப்பிவிடுகிறது. அந்த அன்றிலுக்கும் இடம் தந்து, விரிந்த தலையோடு நிற்கும் பனைமரத்தைத் தவிரத் தனியளான எனக்குப் பழைய பகை வேறு உண்டோ?

Meaning

This girl, slender as a creeper, stays shut in the house, lost in thoughts of the Alvar of the magizh garland, whom the wise, free of even a millet-seed of fault, praise. Even when she sleeps, the andril bird, whose mouth never rests, wakes her. And the palmyra with its spreading crown gives that andril a home. For me, all alone, is there any old enemy other than that palm tree?

சொற்பொருள் Word by word

தினை ஒன்றிய குற்றம்: a fault the size of a millet seed
மகிழ்: magizh garland
மனை ஒன்றி: shut in the house
கொடியாள்: creeper-like girl
துயின்றாலும்: even when she sleeps
அன்றில்: the andril bird
பனை: palmyra tree
தமியேன்: I, all alone
பழம்பகை: old enemy

விளக்கம்

இது பழைய அகப்பாடல் மரபின் நுட்பமான வெளிப்பாடு. தலைவியின் துயருக்குக் காரணம் அன்றில் பறவை; அதற்கு இடம் தருவது பனைமரம். அதனால் பனைமரமே பகைவன்! காதலர்களின் துயரத்தில் எல்லாவற்றின் மேலும் கோபம் வருவது இயல்பு.

இதில் ஒரு மென்மையான நகைச்சுவையும் இருக்கிறது. ஒரு பனைமரத்தின் மேல் கோபப்படுவது! ஆனால் அதன் பின்னே இருப்பது ஆழ்ந்த ஏக்கம்.

Explanation

This is a subtle expression of the old love-poem tradition. The cause of the heroine's grief is the andril bird; the palmyra gives it a home. So the palmyra is the enemy! In the sorrow of love, it is natural to grow angry at everything.

There is gentle humour in it too: to be angry at a palm tree! But behind it lies deep longing.

வால்மீகி இராமாயணம், கிஷ்கிந்தா காண்டம்

பம்பைக் கரையில் இராமனின் புலம்பல்

வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து. சீதையைத் தேடி அலைந்த இராமனும் இலக்குவனும் பம்பை ஏரியை அடைந்தனர். அது வசந்த காலம். ஏரி தாமரைகளால் நிறைந்திருந்தது; மரங்கள் பூத்துக் குலுங்கின; குயில்களும் மயில்களும் இணையோடு மகிழ்ந்திருந்தன.

ஆனால் அந்த அழகு இராமனுக்கு வேதனையாக இருந்தது. "இலக்குவா, இந்தத் தென்றல் சீதையைத் தொட்டு வந்ததோ? இந்தக் குயிலின் குரல் என்னை ஏளனம் செய்கிறது. இணையோடு இருக்கும் இந்தப் பறவைகள் என் தனிமையை நினைவூட்டுகின்றன. இந்த மலர்கள் நெருப்புத் துண்டுகள் போல என்னைச் சுடுகின்றன. சீதை இல்லாத வசந்தம் எனக்குப் பகை" என்று புலம்பினான்.

இலக்குவன் அவனைத் தேற்றினான்: "அண்ணா, துயரம் வலிமையைக் குறைக்கும். மனதை உறுதியாக்குங்கள்; சீதையைக் கண்டுபிடிப்போம்." விரைவில் அவர்கள் அனுமனையும் சுக்ரீவனையும் சந்தித்தனர். பிரிவில் இயற்கையின் அழகே பகையாகிறது என்பதை இறைவனே அனுபவித்துக் காட்டினான். கம்பரின் தலைவி பனைமரத்தைப் பகை என்பதும் அந்த உணர்வே.

Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda

Rama's Lament by Lake Pampa

From the Valmiki Ramayana. Searching for Sita, Rama and Lakshmana reached Lake Pampa. It was spring. The lake was full of lotuses, the trees were heavy with blossom, and cuckoos and peacocks rejoiced with their mates.

But that beauty was agony to Rama. 'Lakshmana, has this breeze touched Sita on its way here? This cuckoo's voice mocks me. These birds with their mates remind me of my loneliness. These flowers burn me like embers. Spring without Sita is my enemy,' he lamented.

Lakshmana consoled him: 'Brother, grief saps strength. Make your mind firm; we will find Sita.' Soon they met Hanuman and Sugriva. God himself lived through and showed how, in separation, even nature's beauty becomes an enemy. When Kambar's heroine calls the palm tree her enemy, it is that same feeling.

சிந்தனைக்கு

ஒருவரைப் பிரிந்திருந்தபோது, அழகான ஒன்றே உங்களுக்குத் துயரம் தந்த அனுபவம் உண்டா?

To reflect on

When you were apart from someone, did something beautiful ever bring you sorrow instead?