Kural 268 · தன்னுயிர் தான்அறப் பெற்றானை ஏனைய

பீஷ்மரின் சபதம்

மகாபாரதத்தின் ஆதி பர்வத்தில் பீஷ்மரின் கதை வருகிறது. அவர் இளவரசர் தேவவிரதன்; கங்கையின் மகன்; சந்தனு மன்னனின் புதல்வன். சந்தனு ஒரு மீனவ அரசனின் மகள் சத்தியவதியை மணக்க விரும்பினான். ஆனால் அவளுடைய தந்தை, 'என் மகளின் பிள்ளைகளே அரசாள வேண்டும்' என்று நிபந்தனை வைத்தார். மூத்த மகன் தேவவிரதன் இருக்கும்போது அது நடக்காது என்பதால் சந்தனு மனம் வருந்தினான்.

தந்தையின் துயரைக் கண்ட தேவவிரதன் காரணத்தை அறிந்து, நேராக மீனவ அரசனிடம் சென்றான். 'நான் அரசுரிமையை விட்டுவிடுகிறேன்' என்றான். மீனவ அரசன், 'நீ விட்டாலும் உன் பிள்ளைகள் உரிமை கோருவார்களே' என்றான். தேவவிரதன் அதற்கும் தீர்வு கண்டான். 'நான் வாழ்நாள் முழுவதும் திருமணம் செய்யாமல், பிரம்மச்சாரியாக இருப்பேன்' என்று சபதம் செய்தான். அந்தக் கணத்தில் வானிலிருந்து மலர் மழை பொழிந்தது; 'பீஷ்ம! பீஷ்ம!' என்று தேவர்கள் முழங்கினர். 'பீஷ்மன்' என்றால் கடுமையான சபதம் செய்தவன் என்று பொருள்; அன்று முதல் அவன் பீஷ்மர் என்று அழைக்கப்பட்டான்.

தன் இளமை இன்பங்களையும் அரசுரிமையையும் தந்தையின் மகிழ்ச்சிக்காக விட்ட அவர், வாழ்நாள் முழுவதும் அந்த உறுதியில் நின்றார். அவர் தம் நலத்தைப் பிறர் நலத்துக்காக அடக்கினார். குரு வம்சத்தின் மூத்த குடிமகனாக அவர் மூன்று தலைமுறைகளை ஆளுமையுடன் வழிநடத்தினார். அவரது ஆசையற்ற தன்மையால் நாட்டு மக்கள் அனைவரும் அவரை மதித்தனர்.

பீஷ்மரின் பிரம்மச்சரிய விரதம் அவருக்குப் பல துன்பங்களையும் தனிமையையும் தந்தது என்பதும் உண்மை. தம் தம்பிகளுக்காகக் காசி இளவரசிகளை அவர் கவர்ந்து வந்தபோது எழுந்த பிரச்சினைகள் அவரது வாழ்வின் வருத்தமான பகுதி. ஆயினும் தம் உறுதியிலிருந்து அவர் விலகவில்லை.

குருக்ஷேத்திரப் போரில் அவர் அம்புப் படுக்கையில் வீழ்ந்தபோது, இரு தரப்பாரும் அவரைத் தரிசிக்க வந்தனர். தம் விருப்பப்படி உயிர் நீக்கும் வரம் பெற்றிருந்த அவர் உத்தராயணம் வரும்வரை காத்திருந்தார். அந்த நாட்களில் கண்ணன் உட்பட எல்லோரும் அவரை வணங்கினர். யுதிஷ்டிரன் அவரிடம் அரசியல், அறம், மோட்சம் பற்றிய உபதேசங்களைக் கேட்டுப் பெற்றான். அவை சாந்தி பர்வம், அனுசாசன பர்வம் என்ற பகுதிகளாக இன்றும் நமக்கு உள்ளன. அவர் மறைந்தபின் விஷ்ணு சகஸ்ரநாமம் போன்ற பெருமைமிக்க உபதேசங்கள் உலகுக்கு நிலைத்தன.

தன்னுயிரைத் தான் அறப் பெற்றவன் என்ற குறளின் உண்மையான பொருள் பீஷ்மரில் காணலாம். தன் ஆசையையும் அரசுரிமையையும் வென்றவனுக்கு எல்லா உயிரும் வணங்கிய வரலாறு இது.

நாம் அன்றாட வாழ்வில் சிறிய அளவில் இத்தகைய விட்டுக்கொடுத்தலைப் பழகலாம். வீட்டில் ஒருவர் விரும்பும் இனிப்பைத் தானே விட்டுக் கொடுப்பதும், பயணத்தில் இடம் தருவதும் தன்னை வெல்லும் சிறு பயிற்சிகளே.

Bhishma's Vow

The story of Bhishma is told in the Adi Parva of the Mahabharata. He was the prince Devavrata, son of the Ganga and of King Shantanu. Shantanu wished to marry Satyavati, the daughter of a fisher chief. Her father, however, laid down a condition: 'Only my daughter's sons must rule.' Since the eldest son, Devavrata, existed, this could not be, and Shantanu was grieved.

Seeing his father's sorrow, Devavrata learned the cause and went straight to the fisher chief. 'I give up my claim to the throne,' he said. The chief replied, 'Even if you give it up, your children may claim it.' Devavrata found a remedy even for that. 'I shall never marry; I shall remain celibate all my life,' he vowed. At that moment flowers rained from the sky, and the gods cried 'Bhishma! Bhishma!' 'Bhishma' means one who has taken a terrible vow; from that day he was called Bhishma.

He gave up the pleasures of youth and the right to the throne for his father's happiness, and stood firm in that resolve all his life. He restrained his own good for the sake of others'. As the eldest of the Kuru house, he guided three generations with authority. People of the realm all respected him for his freedom from desire.

When he fell on a bed of arrows in the Kurukshetra war, both sides came to see him. Having the boon of choosing the hour of his own death, he waited for the sun's northward course. In those days everyone, Krishna included, paid him reverence. Yudhishthira heard from him teachings on kingship, dharma and liberation, which survive as the Shanti Parva and Anushasana Parva.

The true meaning of 'one who has mastered his own self' can be seen in Bhishma.