Kural 275 · பற்றற்றேம் என்பார் படிற்றொழுக்கம் எற்றெற்றென்று

Kural 275 · Imposture · கூடா ஒழுக்கம்

பற்றற்றேம் என்பார் படிற்றொழுக்கம் எற்றெற்றென்றுஏதம் பலவுந் தரும்.

Patratrem Enpaar Patitrozhukkam Etretrendru / Edham Palavun Tharum

The hypocrite pretendeth unto sanctity and sayeth, I have vanquished my passions: but he will come to grief and cry, What have I done? and what have I done?V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

'யாம் பற்று அற்றவர்' என்று கூறிக்கொண்டு பொய்யொழுக்கம் காட்டுவார், பின்னர் 'என்ன செய்தோம், என்ன செய்தோம்' என்று புலம்பும்படி பலவகைத் துன்பங்களை அடைவர்.

Meaning

Those who say 'we are free of attachment' and yet practise false conduct will reach many afflictions that make them lament 'what have I done, what have I done?'

சொற்பொருள் Word by word

பற்றற்றேம்: we have no attachment
என்பார்: those who say
படிற்றொழுக்கம்: false conduct
எற்றெற்று: 'what have I done, what have I done'
ஏதம்: harm, sorrow
பலவும் தரும்: will bring many

விளக்கம்

இக்குறள் போலித் துறவியின் முடிவைக் காட்டுகிறது. 'பற்றற்றேம்' என்பது 'நாங்கள் பற்று அற்றவர்கள்' என்ற கூற்று. அவ்வாறு கூறிக்கொண்டே உள்ளே ஆசையோடு வஞ்சக ஒழுக்கம் காட்டுவோர், பின்னர் 'எற்றெற்று', அதாவது 'ஐயோ, என்ன செய்துவிட்டோம்' என்று வருந்தும்படியான 'ஏதம்', அதாவது கேடு, பலவற்றையும் அடைவர் என்கிறார்.

'எற்றெற்று' என்ற சொல் இக்குறளில் மிகவும் உயிருள்ள சொல். இது ஒருவன் தன் செயலுக்காகப் பிந்தி வருந்தும் புலம்பலின் ஒலியைக் காட்டுகிறது. 'என்ன செய்தேன், என்ன செய்தேன்' என்று தன் மார்பில் அடித்துக்கொள்ளும் ஓர் உருக்கமான காட்சியை இது உருவாக்குகிறது. உரையாசிரியர்கள் இதற்கு இருவித விளக்கம் கூறுகின்றனர். சிலர் அவன் செய்த வஞ்சம் வெளிப்பட்டபின் அவன் அடையும் அவமானமும் துன்பமும் என்கின்றனர். வேறு சிலர் தன் செயலின் விளைவை உணர்ந்து உள்ளுக்குள் ஏற்படும் வருத்தம் என்கின்றனர்.

வள்ளுவர் இங்கு பழிவாங்கும் தொனியில் பேசவில்லை; விளைவைக் கூறுகிறார். வஞ்சகம் தன் ஆழத்தில் துன்பத்தின் விதைகளைக் கொண்டிருக்கிறது. அவை முளைத்துப் பழுக்கும் காலத்தில் ஒருவன் தன் செயலுக்காக வருந்த நேரிடும். 'பற்றற்றேம்' என்று பிறருக்குச் சொன்னது அவனுக்கே சுமையாகிறது.

நாம் இதிலிருந்து பெறும் எளிய பாடம், நாம் சொல்லும் சொல்லுக்கு ஏற்ப வாழ முயல வேண்டும் என்பதே. நாம் ஒரு கொள்கையை உரத்துச் சொல்வதற்கு முன் அதை நம் செயலில் காட்டத் தொடங்குவது நல்லது. இல்லையெனில் காலம் அந்த முரண்பாட்டை வெளிப்படுத்தும்.

'எற்று எற்று' என்ற அடுக்குச் சொல் புலம்பலின் ஒலியைத் தருகிறது. 'என்ன செய்துவிட்டோம், ஐயோ என்ன செய்துவிட்டோம்' என்று வருந்தும் குரல் அதில் கேட்கிறது. வஞ்சகத்தின் முடிவு ஒரே துன்பம் அல்ல; பல துன்பங்கள் ('ஏதம் பலவும்') என்பதையும் வள்ளுவர் சேர்க்கிறார். பழி, இழப்பு, அவமானம், மனக்குழப்பம் என அவை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வரலாம். பற்றற்றேம் என்று சொல்வது எளிது; பற்றை உண்மையில் விடுவது கடினம் என்பதை இக்குறள் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

Explanation

This couplet shows the end of the false ascetic. 'Patratrem' is the claim 'we are free of attachment'. Those who make this claim yet show deceitful conduct with desire inside will reach 'edham', evil and ruin of many kinds, such that they cry 'etrettru', 'alas, what have we done'.

'Etrettru' is a very living word in this couplet. It shows the sound of a lament of belated regret for one's deed, creating the poignant picture of a man beating his chest saying 'What have I done, what have I done'. Commentators give two explanations: some say it is the shame and suffering he reaches after his deceit is revealed; others say it is the regret that arises within when he realises the result of his act.

Valluvar does not speak in a tone of vengeance; he states a consequence. Deceit holds seeds of suffering in its depths. When they sprout and ripen, a man must grieve for his act. The 'we are free of attachment' he told others becomes a burden for himself.

The simple lesson we take is that we should try to live according to what we say. Before proclaiming a principle aloud, it is better to begin showing it in our deeds. Otherwise time will reveal the contradiction.

கதை

சந்தையின் சாமியார்

காவிரிக் கரையில் உள்ள ஒரு பெரிய கோயில் நகரில் ஒருநாள் 'ஆனந்த சுவாமி' என்ற பெயரில் ஒருவர் வந்து தங்கினார். அவர் காவி உடை அணிந்து, நெற்றியில் திருநீறு பூசி, கைகளில் உருத்திராட்ச மாலைகளுடன் வந்தார். 'நான் எல்லாவற்றையும் துறந்தவன்; பணம் எனக்கு ஒரு பொருட்டே இல்லை' என்று உரக்கப் பேசிக்கொண்டார். அவர் பேச்சில் வேத வாக்கியங்கள் பல இருந்தன. மக்கள் அவரைச் சூழ்ந்துகொண்டு பாராட்டினர்.

பல நாட்கள் ஊர் மக்கள் அவரைப் பணிந்து சேவை செய்தனர். சிலர் தங்கள் நகைகளையும் பணத்தையும் 'ஆசிரமம் கட்ட' என்று அவரிடம் கொடுத்தனர். அவர் ஒவ்வொரு பரிசையும் 'எனக்கு எதுவும் வேண்டாம்' என்று கூறிக்கொண்டே வாங்கிக் கொண்டார். அவருடைய 'பற்றற்ற' தன்மையால் கவரப்பட்டவர்கள் மேலும் மேலும் கொடுத்தனர்.

கோயிலின் முதிய ஓதுவார் சுந்தரம் மட்டும் மௌனமாகக் கவனித்தார். ஒருநாள் அதிகாலையில் அவர் ஆற்றங்கரையில் குளிக்கச் சென்றபோது, அந்தச் சாமி தனியாகக் கையில் ஒரு பையை வைத்துக்கொண்டு, அதில் உள்ள நகைகளையும் பணத்தையும் எண்ணிப் பார்ப்பதைக் கண்டார். சாமி அவரைக் கண்டதும் திடுக்கிட்டு பையை மறைத்தார்.

ஓதுவார் எதுவும் கேட்கவில்லை. தனக்கே உரிய அமைதியுடன், 'சுவாமி, பற்றற்றேன் என்று சொன்னவர் ஒரு பையை இவ்வளவு இறுகப் பிடிக்கிறாரே' என்று மட்டும் புன்னகையுடன் கூறிச் சென்றார். அன்று மாலையே சாமி ஊரை விட்டு ஓடிவிட்டார். மறுநாள் தான் மக்கள் உண்மையை அறிந்தனர். அவர் தங்கிய இடத்தில் ஒரு காலி வெள்ளிக் கிண்ணமும் சில கிழிந்த காவித் துணிகளும் மட்டும் கிடந்தன.

ஊர் மக்கள் வருந்தினர். 'ஐயோ, என்ன செய்துவிட்டோம், என்ன செய்துவிட்டோம்' என்று பலர் புலம்பினர். அவர்களுக்கு ஓதுவார் மெல்ல ஆறுதல் கூறினார்: 'உண்மைத் துறவிகள் உலகில் இல்லாமல் இல்லை. அவர்கள் தம்மைப் பறைசாற்றிக்கொள்வதில்லை; பிறர் கொடுப்பதை நாடுவதில்லை. அவர்களை அறிய அவர்களின் செயல்களைப் பாருங்கள்.'

அந்த நகர மக்கள் அன்று முதல் பற்றற்றோம் என்று பிறர் சொல்வதைக் கேட்டு மயங்காமல், அவர்களின் வாழ்க்கையைப் பார்த்து நம்பத் தொடங்கினர். 'பற்றற்றேம் என்பார் படிற்றொழுக்கம் எற்றெற்று என்று ஏதம் பலவும் தரும்' என்ற குறளின் அனுபவ உண்மையை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.

A story

The Swami in the Market

One day a man calling himself 'Ananda Swami' arrived and stayed in a big temple town on the bank of the Kaveri. He wore saffron, applied sacred ash on his forehead, and carried strings of rudraksha beads on his arms. 'I have renounced everything; money is nothing to me,' he declared loudly. His speech was full of Vedic phrases. People gathered around him and praised him.

For many days the townspeople served him reverently. Some gave their jewels and money 'to build an ashram'. He accepted each gift while saying 'I want nothing'. Charmed by his 'detachment', they gave more and more.

Only the old temple singer Sundaram quietly watched. One day, going at dawn to bathe in the river, he saw the Swami alone, a bag in his hand, counting the jewels and money inside. The Swami started on seeing him and hid the bag.

The old man asked nothing. With his own calm he said only, with a smile, 'Swami, one who said he had no attachment holds a bag so tightly,' and went on. That very evening the Swami fled the town. Only the next day did the people learn the truth. All that lay where he had stayed was an empty silver bowl and some torn saffron cloth.

The townspeople grieved. 'Alas, what have we done, what have we done,' many lamented. Sundaram comforted them gently: 'True renunciates are not lacking in the world. They do not proclaim themselves, and they do not seek what others give. To know them, watch their deeds.'

From that day the people of that town, instead of being dazzled by those who say 'we are unattached', began to look at their lives before trusting them. They had understood the experiential truth of the couplet.

சிந்தனைக்கு

ஒருவர் தம் கொள்கைகளைப் பற்றி அழகாகப் பேசும்போது, அவர் வாழ்வு அதற்கு ஒத்துப்போகிறதா என்று நீங்கள் எதைப் பார்க்கிறீர்கள்?

To reflect on

When someone speaks beautifully about their principles, what do you look for to see whether their life agrees?