காலநேமியும் அனுமனும்
இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தில் வரும் நிகழ்ச்சி இது. இராம இலக்குவர்கள் இலங்கையில் போரிடும்போது இந்திரஜித்தின் அம்பால் இலக்குவன் மயங்கி வீழ்ந்தான். வைத்தியர் சுஷேணர் இமயமலையில் உள்ள சஞ்சீவி மூலிகையைக் கொண்டுவர வேண்டும் என்றும், விடிவதற்குள் அதைக் கொண்டுவராவிட்டால் இலக்குவன் பிழைக்க மாட்டான் என்றும் கூறினார். அனுமன் அதைக் கொண்டுவரப் புறப்பட்டான்.
இதை அறிந்த இராவணன் தன் மாமனான காலநேமி என்ற அரக்கனை அழைத்தான். 'நீ ஒரு முனிவர் வேடம் பூண்டு, அனுமனின் பாதையில் ஒரு ஆசிரமம் அமைத்துக்கொள். அவனைத் தாமதப்படுத்து. விடிந்துவிட்டால் இலக்குவன் உயிர் பிழைக்க மாட்டான்' என்றான். காலநேமி அவனைக் கண்டித்தான்: 'நீ செய்வது அறமற்றது. இராமன் சாதாரணன் அல்லன்.' ஆயினும் மன்னனின் ஆணைக்கு அஞ்சி வேடமிட்டுச் சென்றான்.
இமய மலைச்சாரலில் துறவு வேடத்தில் அமர்ந்த காலநேமி அனுமனைக் கண்டு அழைத்தான். 'மகனே, நீ களைத்திருக்கிறாய்; என் ஆசிரமத்தில் ஓய்வெடு. அங்குள்ள தடாகத்தில் நீராடி வா' என்று அன்பாகப் பேசினான். அனுமன் முனிவரின் தோற்றத்தை நம்பி மதித்து, நீராடச் சென்றான். அந்தத் தடாகத்தில் ஒரு முதலைப் பெண் இருந்தாள். அவள் அனுமனைப் பிடிக்க முயன்றபோது அனுமன் அவளை வென்றான். அப்போது அவள் தன் சாபம் நீங்கி, அழகிய அப்சரஸ் வடிவம் பெற்றாள்.
அவள் அனுமனிடம், 'வீரனே, அந்த முனிவன் உண்மை முனிவன் அல்லன்; காலநேமி என்னும் அரக்கன். உங்களைத் தாமதப்படுத்தவே வேடமிட்டு வந்திருக்கிறான். எச்சரிக்கை' என்று உண்மையைக் கூறினாள். அனுமன் திரும்பி வந்து, காலநேமியைக் கடிந்தான். 'உனக்கு குரு தட்சிணை தருகிறேன்' என்று கூறி, தன் வாலால் அவனைச் சுற்றி வானில் வீசி எறிந்து அழித்தான் என்று மரபு சொல்கிறது.
இக்கதையில் காலநேமி துறவு வேடத்தில் இருந்தாலும் அவன் உள்ளம் வஞ்சகம் நிறைந்தது. தன் மனசாட்சி அவனைக் கண்டித்தும் கேட்காமல் வேடமிட்டான். அவன் வேடம் அனுமனை ஒரு கணம் ஏமாற்றியது. ஆனால் உண்மை விரைவில் வெளிப்பட்டது; வேடம் அவனைக் காக்கவில்லை.
'வஞ்ச மனத்தான் படிற்றொழுக்கம் பூதங்கள் ஐந்தும் அகத்தே நகும்' என்பதற்கு இது நல்ல சான்று. வேடமிடுபவன் தனக்குள்ளேயே அறிந்த தன் குற்றத்தோடு வாழ்கிறான் என்பதை, காலநேமி தன் கடைசிக் கணங்களில் உணர்ந்தான்.