Kural 273 · வலியில் நிலைமையான் வல்லுருவம் பெற்றம் – Tamilone

Kural 273 · Imposture · கூடா ஒழுக்கம்

வலியில் நிலைமையான் வல்லுருவம் பெற்றம்புலியின்தோல் போர்த்துமேய்ந் தற்று.

Valiyil Nilaimaiyaan Valluruvam Petram / Puliyindhol Porththumeyn Thatru

Behold the ungodly man putting on the puissant look of the austere: he is like a cow that grazeth about wearing a tiger’s skin.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தவ வலிமை இல்லாதவன் வலிய தவக்கோலம் கொள்வது, பசு ஒன்று புலித்தோலைப் போர்த்திக்கொண்டு பயிர் மேய்வது போன்றது.

Meaning

One of no true strength of austerity putting on the powerful look of an ascetic is like a cow grazing in a field covered with a tiger's skin.

சொற்பொருள் Word by word

வலியில் நிலைமையான்: one of no true strength of austerity
வல்லுருவம்: a powerful form (of ascetic)
பெற்றம்: a cow
புலியின்தோல்: a tiger's skin
போர்த்து: covering, wearing
மேய்ந்தற்று: is like grazing (in disguise)

விளக்கம்

இக்குறள் மிகவும் புகழ் பெற்ற உவமையைத் தருகிறது. 'வலியில் நிலைமையான்' என்றால் தவத்தால் வலிமை இல்லாத நிலையில் இருப்பவன். அவன் 'வல்லுருவம்', அதாவது வலிமையான துறவியின் கோலம், கொள்கிறான். இது 'பெற்றம்' எனப்படும் பசு புலித்தோலைப் போர்த்திக்கொண்டு பயிரை மேய்வது போன்றது என்கிறார். புலியைக் கண்டு அஞ்சி மக்கள் ஒதுங்குவதால், பசு தடையின்றி மேய்ந்துகொள்ளும் என்பது இந்த உவமையின் உட்கருத்து.

இங்கே வஞ்சகத்தின் நோக்கம் தெளிவாகிறது: மக்களின் அச்சத்தையோ மதிப்பையோ பயன்படுத்தித் தனக்குப் பயன் தேடுவது. புலித்தோல் அச்சத்தைத் தருகிறது; தவக்கோலம் மதிப்பைத் தருகிறது. இரண்டும் பிறரின் உணர்வுகளைத் தம் சுயநலத்துக்குப் பயன்படுத்தும் கருவிகள். உரையாசிரியர்கள் இந்த உவமையை, தவ வலிமை இல்லாதவன் தவக்கோலத்தால் உலகை ஏமாற்றிப் பொருள் பெறுதல் என விளக்குகின்றனர்.

இந்த உவமையில் ஒரு நயம் உள்ளது. பசு தீங்கற்ற விலங்கு; ஆனால் புலித்தோல் அதைத் தீங்குசெய்யும் ஒன்றாக்குகிறது. வஞ்சகமும் அப்படித்தான்: அது அடிப்படையில் தீயவனல்லாதவனையும் தீமையின் வழியில் செலுத்தக்கூடும். அதேபோல், வேடத்தால் ஒருவனுக்குக் கிடைக்கும் ஆதாயம் அவனுக்குத் தாற்காலிகமானது; தோல் கிழிந்தால் அவன் உண்மை வெளிப்படும்.

இன்றும் பிறருடைய அச்சத்தையோ நம்பிக்கையையோ பயன்படுத்தி ஆதாயம் தேடும் வேடங்களை நாம் காண்கிறோம். நாம் அத்தகைய வேடங்களில் ஏமாறாமல் இருக்கவும், நாமே அவ்வாறு நடிக்காமல் இருக்கவும் இந்த உவமை நமக்கு எச்சரிக்கை தருகிறது.

இந்த உவமையில் ஒரு நுட்பமான நகைச்சுவையும் உள்ளது. புலித்தோல் வலிமையின் அடையாளம்; ஆனால் அதைப் போர்த்தியது பசு. பசு பயிரை மேய்வது அதன் இயல்புக்கு ஏற்ற செயல்தான்; தோல் மட்டுமே பொய்யானது. அதுபோலத் தவக்கோலம் ஒருவனுக்கு மதிப்பைத் தருகிறது; ஆனால் அந்த மதிப்பை அவன் பிறர் பொருளைப் பறிக்கப் பயன்படுத்துகிறான். வேடம் தரும் அதிகாரத்தை உள்ளத்தின் தகுதி இல்லாமல் ஏற்பது தவறு என்பதே வள்ளுவரின் எச்சரிக்கை. அதே நேரம் உண்மையான வலிமையைப் பெறும் முயற்சியே தவம் என்பதும் இதனால் புலனாகிறது.

Explanation

This couplet offers a very famous comparison. 'Valiyil nilaimaiyaan' is one who has no strength through tapas. He takes the 'valluruvam', the form of a powerful ascetic. This, Valluvar says, is like a cow grazing in a field with a tiger's skin wrapped around it. The thought inside is that people shrink from a tiger in fear, so the cow can graze without hindrance.

The purpose of the deceit is clear here: to use the fear or reverence of the people for one's own benefit. The tiger's skin gives fear; the ascetic's guise gives reverence. Both are tools that use others' feelings for selfish ends. Commentators explain the comparison as one who lacks the strength of tapas deceiving the world by an ascetic's look and obtaining wealth.

There is a charm in the comparison. The cow is a harmless animal, but the tiger's skin makes it seem harmful. Deceit is the same: it may push a person who is not basically wicked into the way of wickedness. And the gain gained by costume is temporary; once the skin is torn, his truth shows.

Even today we see disguises that use others' fear or trust to gain advantage. This image warns us not to be deceived by such disguises and not to practise them ourselves.

கதை

புலித்தோல் போர்த்த கழுதை

பஞ்சதந்திரம் என்னும் நீதிக் கதைத் தொகுப்பில் வரும் புகழ் பெற்ற கதை இது. இது விஷ்ணு சர்மா என்னும் பண்டிதர் அரசகுமாரர்களுக்கு நீதி புகட்டுவதற்காகச் சொன்னதாக மரபு. ஒரு துணி வெளுப்பவரிடம் உழைப்புக்கஞ்சாத ஒரு கழுதை இருந்தது. நாள் முழுதும் சுமை சுமந்து அது இளைத்துப் போயிற்று. அதன் எஜமானர் அதற்கு உணவு தருவதில் கஞ்சத்தனம் காட்டினார். கழுதையின் எலும்புகள் தெரியுமளவுக்கு அது மெலிந்தது.

ஒருநாள் அந்தச் சலவையாளர் காட்டில் இறந்த ஒரு புலியின் தோலைக் கண்டார். 'இதைக் கழுதைக்குப் போர்த்தி, பக்கத்து வயல்களில் மேயவிட்டால் என்ன? புலி என்று அஞ்சி யாரும் அதைத் துரத்த மாட்டார்கள்' என்று நினைத்தார். மாலையில் கழுதைக்குப் புலித்தோலைப் போர்த்தி வயல்களில் விட்டுவிட்டார். வயல்காரர்கள் தொலைவில் அந்த உருவத்தைப் பார்த்து புலி வந்துவிட்டது என்று அஞ்சி ஓடிவிட்டனர். கழுதை நாளெல்லாம் பயிரை மேய்ந்து கொழுத்தது.

சில நாட்கள் அவ்வாறு நடந்தது. ஒருநாள் ஒரு வயல்காவலன் சாம்பல் நிறக் கம்பளிப் போர்வையைப் போர்த்திக்கொண்டு, வில்லும் அம்புடனும் வயலின் ஓரத்தில் குனிந்து மறைந்து நின்றான். தொலைவிலிருந்து பார்த்த கழுதை, அந்த மங்கலான உருவத்தைத் தன் இனத்துப் பெண் கழுதை என்று தவறாக எண்ணியது. மகிழ்ச்சியில் தன்னை மறந்து, புலித்தோலுடனேயே கனைத்தவாறு அவனை நோக்கி ஓடியது.

அந்தக் கனைப்பொலியைக் கேட்டதும் இது புலி அல்ல, கழுதை என்பதை வயல்காரர்கள் உடனே புரிந்துகொண்டனர். அவர்கள் ஒன்றுசேர்ந்து அதைச் சுற்றி வளைத்தனர். புலித்தோல் கிழிந்து விழுந்தது. கழுதையின் உண்மை உருவம் வெளிப்பட்டதும் கோபத்துடன் தடிகளால் அடித்து அதைத் துரத்தினர்.

கதையின் நீதி: வேடம் ஒருவரின் இயல்பை மறைக்கலாம்; ஆனால் அவரின் குரல், அதாவது இயல்பு, வெளிப்படும் தருணம் வந்தே தீரும்.

இன்றும் நாம் ஒருவரைப் பற்றி 'அவர் உண்மையான குரல் கேட்கும்வரை பொறுத்திருப்போம்' என்று சொல்வதன் பின்னால் இந்தக் கதையின் ஞானம் இருக்கிறது.

பஞ்சதந்திரம் இத்தகைய எளிய கதைகளால் பெரிய உண்மைகளை நமக்குக் கற்பிக்கிறது. வேடம் எவ்வளவு அழகாக இருந்தாலும் இயல்பு தன்னை வெளிப்படுத்தியே தீரும். தோலைக் கழற்றிய பின்தான் உண்மை தெரியும் என்பதை மறக்கக்கூடாது.

பஞ்சதந்திரக் கதைகளில் இந்த எச்சரிக்கை பல வடிவங்களில் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; கேட்பவர் அதை எளிதில் நினைவில் வைத்துக்கொள்வர்.

A story

The Donkey in the Tiger's Skin

This is a famous tale from the Panchatantra, the collection of moral stories that tradition says the scholar Vishnu Sharma told to teach statecraft and conduct to young princes. A washerman had a hardworking donkey. Carrying loads all day, it grew thin. Its master was stingy about feeding it, and its bones began to show.

One day the washerman found the skin of a dead tiger in the forest. 'What if I wrap it on the donkey and let it graze in the neighbouring fields? Thinking it a tiger, no one will chase it,' he thought. In the evening he covered the donkey with the tiger skin and set it loose in the fields. The farmers, seeing the form from a distance, fled in fear of a tiger. The donkey grazed on the crops all day and grew fat.

This went on for some days. One day a field-watchman wrapped himself in a grey blanket and crouched at the edge of the field with bow and arrow. Seeing that dim shape from afar, the donkey mistook it for a she-donkey of its own kind. Forgetting itself in joy, it ran towards him braying, tiger skin and all.

At the sound the farmers knew at once that this was no tiger but a donkey. They gathered and surrounded it. The tiger skin tore and fell off. When the donkey's true form appeared, the angry farmers beat it with sticks and drove it away.

The moral: a costume may hide one's nature, but the moment when his voice, that is, his nature, comes out must surely arrive.

When we say of someone today, 'Let us wait until we hear his true voice,' the wisdom of this story is behind it.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் உண்மையில் உணர்ந்ததைவிட வலிமையான தோற்றத்தை எப்போது அணிந்தீர்கள், அதைத் தாங்க உங்களுக்கு என்ன விலை ஆனது?

To reflect on

When have you worn a stronger look than you actually felt, and what did it cost you to keep it up?