Kural 272 · வானுயர் தோற்றம் எவன்செய்யும் தன்னெஞ்சம்

பட்டத்து யானையும் பரிசும்

தென்னாட்டின் ஒரு பெரிய கோயில் நகரில் வேங்கடாசலம் என்னும் பெருஞ்செல்வர் வாழ்ந்தார். அவர் கோயில் அறங்காவலர்களில் ஒருவர். திருவிழாக்களில் அவர் முன்னால் நின்று நடத்தும் தோரணை பார்ப்பவர் வியப்பர்: பட்டு வேட்டி, தங்கக் கரை, கழுத்தில் ருத்திராட்ச மாலை, நெற்றியில் பெரிய திருநீறு. ஊர் மக்கள் அவரை 'தர்மப் பிரபு' என்று அழைத்தனர். கோயில் கும்பாபிஷேகத்துக்கு அவர் ஒரு பெரிய தொகையை நன்கொடையாக அறிவித்தார்; அவர் பெயரில் கல்வெட்டும் பதிக்கப்பட்டது.

ஆனால் வேங்கடாசலத்தின் உள்ளத்தில் ஒரு உறுத்தல் இருந்தது. அவரிடம் வேலை செய்த பணியாளர்களுக்கு அவர் நியாயமான ஊதியம் தரவில்லை. அவரிடம் கடன் வாங்கிய ஏழைக் குடும்பங்கள் பலவற்றின் நிலங்களை அவர் வட்டிக்காகப் பிடுங்கியிருந்தார். அவர் கொடுத்த நன்கொடை அவர் ஈட்டியதில் மிகச் சிறு பகுதியே. ஊர் அவரைப் புகழ்ந்தபோதெல்லாம், இரவில் அவர் உறக்கமின்றிப் புரண்டார்.

ஒருநாள் கோயில் பூசாரி முதியவர் ராமசாமி அவரிடம், 'ஐயா, நீங்கள் இறைவனுக்குச் செய்யும் காணிக்கை எல்லோர் கண்ணுக்கும் தெரிகிறது. ஆனால் இறைவன் கண்ணுக்கு எது தெரிகிறது என்று நினையுங்கள்' என்று மெல்லக் கூறினார். அவர் எந்தப் பழிச்சொல்லும் சொல்லவில்லை; ஆனால் அந்த ஒரு வாக்கியம் வேங்கடாசலத்தின் நெஞ்சில் தைத்தது.

அன்றிரவு அவர் தமது கணக்குப் புத்தகத்தைத் திறந்து பார்த்தார். எத்தனை குடும்பங்களின் கண்ணீர் அதில் எழுதப்படாமல் மறைந்திருக்கிறது என்று அவர் எண்ணினார். தமது உயர்ந்த தோற்றம் அவரை உறுத்திய அந்த நள்ளிரவில் எந்தப் பாராட்டும் அவருக்கு ஆறுதல் தரவில்லை.

மறுநாள் அவர் தாம் பறித்த நிலங்களை அந்தக் குடும்பங்களுக்குத் திருப்பிக் கொடுக்கத் தொடங்கினார். பணியாளர்களின் ஊதியத்தைச் சீர்செய்தார். கோயிலுக்குத் தரும் நன்கொடை பழைய அளவுக்கே இருந்தாலும் அவர் மனம் இப்போது இலகுவாக இருந்தது. யாரிடமும் தாம் செய்ததை அவர் அறிவிக்கவில்லை. கல்வெட்டு பளபளப்பாக இருந்தாலும், அவர் பார்வையில் அது இனி பெரிதாகத் தோன்றவில்லை.

'வானுயர் தோற்றம் எவன் செய்யும் தன்னெஞ்சம் தான் அறி குற்றப்படின்' என்ற குறள் அவரது வாழ்வில் உண்மையானது. நெஞ்சின் குற்றத்தை நீக்கிய பின்தான், அவர் எளிய உடையிலும் அமைதியாகத் திருவிழாவில் நிற்க முடிந்தது.

இந்த நிகழ்ச்சி ஒரு கற்பனைக் கதையாயினும் ஊர்க் கோயில் அறங்காவலர் வாழ்வில் நிகழக்கூடியதே.

The Trustee and the Temple Inscription

In a large temple town in the south lived a wealthy man named Venkatachalam, one of the temple trustees. At festivals the way he stood and presided drew the awe of onlookers: silk dhoti with golden border, rudraksha beads around his neck, a broad mark of sacred ash on his brow. The townspeople called him 'Dharma Prabhu'. For the temple consecration he announced a large donation, and an inscription in his name was set in stone.

But there was a prick in Venkatachalam's heart. He did not pay his workers a fair wage. He had seized the lands of many poor families who had borrowed from him, for interest due. His donation was only a tiny part of what he had earned. Every time the town praised him, he tossed sleepless at night.

One day the old temple priest Ramasamy said softly to him, 'Sir, the offering you give to God is visible to all eyes. But think what is visible to God's eyes.' He spoke no word of blame, yet that one sentence pierced Venkatachalam's heart.

That night he opened his account books and thought how many families' tears lay unwritten in them. On that midnight when his lofty appearance weighed upon him, no praise gave him comfort.

Next day he began returning the seized lands to those families and put his workers' wages right. His temple donation stayed at its old level, but now his mind was light. He announced to no one what he had done. The inscription still gleamed, but in his eyes it no longer seemed great.

The couplet 'what will a sky-high appearance do if one's heart knows its fault' became true in his life. Only after removing the fault from his heart could he stand calmly at the festival even in plain clothes.